Weer eens een update.

Het wordt weer eens tijd voor een update. Niet dat er zoveel gebeurd. Het werk is druk, wat is er nog meer nieuw? We hebben een nieuw afdelingshoofd, nummer 14 voor mij, hoewel de vorige het 4 jaar uitgehouden heeft, het langste ooit. Deze heeft grootse plannen, maar heeft ook al wat onnodige veranderingen doorgevoerd. Laten we maar zeggen dat het op haar manier moet, en het daar maar bij houden. Mijn houding is altijd een beetje afwachtend.
Dan die Nederlandse registratie. Ik sta nog in Nederland als verpleegkundige geregistreerd, en wilde dat ook behouden, omdat je nooit weet waar het leven je naar toe brengt. Je moet aantonen dat je genoeg uren in de verpleging gewerkt hebt. Dat had ik ingestuurd, maar was niet goed genoeg. Een loonstrookje en arbeidscontract moest aantonen dat het werkelijk klopt wat ik zei. Dat laten notariseren (gelukkig kan dat gratis op mijn werk), en ingestuurd. Toen kreeg ik bericht dat dit niet goed genoeg is. Er moet een functiebeschrijving bij. Zijn ze nu werkelijk op hun hoofd gevallen? Wat denken ze dat een verpleegkundige op een ziekenhuisafdeling doet? Ik ga dit nog 1 keer proberen, en als het niet goed is kunnen ze het steken 'where the sun don't shine.' De kans is heel klein dat ik het ooit zou gebruiken, en als je leest hoe er aan de verpleging gesnoeid wordt zou een kans op een baan voor een dinosaurus als ik wel heel klein zijn.

Wat is er nog meer nieuw? Nog 1 week clinical in het ziekenhuis, dan nog 1 week clinical op school, en dan zit het semester er voor de groep op. Het is een leuke groep, en ze doen het goed. Het is nog altijd leuk om te doen, en het geeft een goede balans met het werk op de afdeling. Die 12 uren diensten worden wel steeds moeilijker moet ik zeggen. Maar het is de reden dat ik ook andere dingen kan doen, dus daar gaan we maar mee door voorlopig.

Tekenles gaat goed, en ook die les is bijna voorbij. Ik zie voor volgend semester niks wat ik kan nemen, dan moet ik me zelf maar inspireren. We krijgen huiswerkopdrachten waar ik me helemaal in uitleef.

Hier een kleine greep.

We moesten een pyramide van dieren tekenen, en het ging zich vooral om de texture (potlood en ink op bristol papier).

Dit was een van minst favoriete dingen om te doen, een zelfportret in vierkantjes, en het rond te laten lijken (potlood op bristol papier).

Dit was de portretles, maar die man had verschillende kostuums bij zich (hij en zijn vrouw acteren ook in een fantasiefestival), en het was leuk om die ook te tekenen.

 Nog eentje van de les, een van de weinigen die ik hier kan laten zien. Ik vindt het ook leuk om verschillende soorten materialen uit te proberen, dit is houtskool op ruw papier bijvoorbeeld, en hieronder houtskool op gladder papier.

Het huiswerk van deze week, om een zelfportret in 3 delen te doen, van foto's. Hier vond ik eerst niks aan, het ging niet goed, maar met wat doorzetten is het toch gelukt.

Een paar maanden geleden zag ik dat er hier een kunstshow gepland werd, en ik kwam op het  idee om ook wat in te sturen. Zo gezegd zo gedaan, en ik stuurde een foto van een waterverfschilderij in. Nadat ik de verzendknop ingedrukt had dacht ik meteen 'o jee, wat heb ik gedaan, dat nemen ze nooit aan.' Maar een paar weken erna kreeg ik te horen dat het wel aangenomen was. Dus, nu zal ik voor het eerst een schilderij in een show hebben hangen. Het thema is fietsen, en mijn schilderij is van een fiets in de duinen in Nederland. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn! Ik vindt het wel spannend.

Nou, zo waren er toch nog wat nieuwtjes te melden!

Werk, sneeuw en tekenen

Er is weer een lading van mijn schouders, eentje die ik er wel zelf opgelegd had. Ik heb een certificaat gehaald voor progressive care nursing. Dat is zoiets als een step down van intensive care, het type unit waar ik al jaren werk, maar nu dan een certificaat voor heb. Het is niet verplicht om te halen, maar staat leuk, nietwaar. In november had ik een review cursus gedaan, waar ik niet veel van geleerd heb. Daarna ben ik veel bezig geweest met alles nalezen en oefenvragen te doen. Gisteren was het dan zover. De examenplek was in Rochester, en Micky en ik hebben daar de nacht in een hotel geslapen. Dat was een goed idee, want het sneeuwde en de wegen waren glad. Het examen was om 9 uur 's ochtends. H&R Block heeft een testplek, waar je via computer je examen doet, en ook meteen de uitslag krijgt. Wel fijn hoor, vroeger moest je maanden wachten! Het waren 125 vragen (waarvan 25 niet meetellen, maar je weet niet welke vragen dat zijn). Het begon meteen goed met een vraag waar ik het antwoord niet van wist. Ze zijn best geniepig met hun vragen; sommigen zijn zo opgezet dat je zeker 4 dingen moet weten om het goede antwoord te kiezen. Maar goed, ik heb het gehaald, ik had graag een wat hogere score gehad, maar het was nog ruim voldoende.

Weer thuis waren we verbaasd over hoeveel sneeuw er weer bijgekomen was. De sneeuwveger heeft de berg voor ons huis weer wat opgehoogd.

Je kunt Bart's kamer niet meer zien.

Bij elke dag dat ik vrij heb, heb ik samen met Muddles gesnowshoed. Dat is, ik snowshoe, zij rent.

Dit was vorige week. De sneeuw komt nu tot aan haar buik, en ze moet erdoor springen als een haasje. Ik had vandaag geen camera bij me. Volgende keer.

De tekenles gaat lekker. In de eerste les deden we wat korte schetsen van elkaar, en moesten we een skelet natekenen plus de botten labelen. Vorige week hadden we voor het eerst een model. We deden schetsen van 20 minuten; eerste met kleren aan, dan naakt, dan het skelet, en weer naakt, dan met kleren aan. Alle schetsen gingen over elkaar, dus je hebt op het laatst 1 tekening. Erg interessant, maar ook moeilijk.

Dit was het resultaat. Achteraf zie ik dat de rechterarm wat kort is en ze was wat breder in de heupen.

Het husiwerk van deze week was om een schedel te tekenen en de andere helft een gezicht (allebei van een foto.

Wel leuk werk om te doen, maar dit is het creepiest plaatje wat ik ooit getekend heb.

Even een update

En zo had ik opeens een dikke maand niks geschreven. Soms denk ik wel eens om dit blog stop te zetten, maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Af en toe een berichtje moet het momenteel maar wezen.

Het semester zit erop. Ik heb een hele leuke groep leerlingen gehad, en geen "probleemkinderen." Van de 10 die ik had is 1 gestopt omdat het toch niet was wat hij dacht. Dat kwam wel onverwacht, ik dacht dat hij er veel plezier in had, maar hij zei er geen passie voor te hebben. Het was een groep die heel hecht is geworden, ik weet dat ze vrienden voor het leven hebben gemaakt. We hebben aan het einde van de tijd in het ziekenhuis een uur dat we oa. over de patienten praten; in het begin waren ze allemaal zo stil, op het eind waren ze amper stil te krijgen! De allerlaatste praktijkdag was op school in plaats van in het ziekenhuis. Er waren allerlei scenario's opgezet waar de leerlingen in groepjes een taak hadden bij een "patient." Ik speelde een patient die kortademig was en waar ze daarop moesten handelen, oa. door zuurstof te geven. Het was leuk om te doen, en om te zien hoeveel ze geleerd hebben. Voordat we in het ziekenhuis begonnen hadden ze ook zo'n scenario dag, maar toen moesten ze het alleen nog met boekenkennis doen, nu hebben ze wat ervaring in de praktijk. Hoeveel zelfverzekerd ze waren, goed om te zien!
Op het eind maakten we foto's met de groep, jee, gekkies, ze pakten me op, het was wel lachen. Het is een leuke foto geworden, maar ik weet niet of ze het op prijs zouden stellen als ik die op internet zou zetten.

Mijn tekenles zit er ook op. Het heeft me wel weer de passie aangewakkerd om er verder mee te gaan. Behalve het tekenen was het ook leuk om met jongeren in de klas te zitten. Het verschil met de opleiding verpleging is wel te zien; de helft van de klas is ermee gestopt, en in het begin kwamen sommigen maar af en toe opdagen, en anderen zaten alleen maar te kletsen in de les. In de opleiding verpleging heb je wel wat serieuzere leerlingen. De andere helft die overgebleven is was wel hardwerkend. Het was ook een hele leuke groep en ik zal ze missen. We zouden nog een feestje bij de leraar thuis hebben, maar zijn vader is deze week overleden (en zijn moeder een maand geleden), dus dat ging niet door.
Wat ook heel leuk was, hij had een tijdje geleden een vriendin uitgenodigd in de les, Sharon Spiak, met wie hij vroeger bij op school zat. Ze is heeft een succesvolle carriere gehad als schilder van  boekenomslagen van romans. Ze had wat van haar schilderijen meegebracht, en vertelde hoe het proces in zijn werk ging. Ze maakte altijd eerst foto's van fotomodellen (Fabio was regelmatig een model voor haar), liet ze poseren in kleding van de tijd dat de roman in speelt (ze is ook ontwerpster), en deed dan schetsen voor het boek. Die liet ze eerst aan de uitgever zien, en als ze goedgekeurd waren deed ze er een groot schilderij van.
Voor ons in de les tekende ze een potret in pastel van de leraar. Leuk om te zien hoe ze dat deed.

Dus, het zit er weer op. Nu ga ik eens kijken wat ik verder nog kan doen. Een andere keer zal ik wel weer eens wat van mijn tekeningen laten zien, alleen deze even voor nu, waar ik het in vorige blog over had.

De foto is niet zo goed, het zit al achter glas. Plus met inlijsten heb ik wat van het papier geknipt om het passend te maken. Daar heb ik wel spijt van, maar weer een lesje geleerd. Dit heb ik in 2 middagen in oktober gemaakt. Het was een uitdaging, maar ik vindt het wel goed.

Hallo, daar ben ik weer!

Nou, waar waren we gebleven vorige keer? Zo lang heb ik dus nog nooit tussen 2 blogposts gehad. Het is gewoon druk geweest.
Eerst nog maar even dit, van het bezoekje aan Tim, alweer heeeel lang geleden. We hebben hem geholpen om wat meubels voor zijn lege apartement te vinden. Verschillende winkels afgestruint, maar uiteindelijk toch bij Ikea uitgekomen. Dan weet je zeker dat je even zoet bent met een puzzel. Ik dacht het gemakkelijkste uitgepikt te hebben om in elkaar te zetten:

Dat viel tegen! Ik heb het vervloekt hoor. Het is een kastje met stoffen schappen. Het is gelukt, maar het was echt niet al die moeite waard voor wat je ervoor terug krijgt.

Niels zette de tafeltjes in elkaar, Micky de bank, en Tim de kast. Ze waren allemaal eerder klaar als ik met mijn flut kastje.

Dat ziet er al heel wat bewoonder uit! En nu hebben we de volgende keer als we naar hem toe gaan een slaapplek op de uitklapbank.Het blijft een bachelor patch hoor. Hij heeft zich wel goed ingeburgerd, en begint ook steeds meer mensen te leren kennen en dingen te doen buiten zijn werk. Het is wel leuk dat hij voor een keer ma's suggestie aannam om naar een bijeenkomst via de meet-up website te gaan, en om op die manier mensen te leren kennen. Ze hebben al allerlei leuke dingen gedaan zoals bowlen en rotsklimmen.

Mijn les 'evaluatie van leren' is afgelopen, het is me een druk semester geweest. Erg leerzaam, dat wel, en ik kan het al meteen toepassen op de praktijk. Ik heb samen met iemand anders 2 lessen verzorgd (veel voorbereidend werk), en ook in mijn stage een les gegeven aan de leerlingen. Dat was wel leuk, en ik deed de manier van lesgeven wat anders dan ze gewend waren. Zo had ik bijvoorbeeld een test gemaakt die ze moesten doen aan het begin van de les, en aan de hand van de vragen in de test ging ik over het materiaal om te leren. Diezelfde les heb ik 6 keer moeten herhalen, omdat er 6 groepen waren. Het werd wel goed ontvangen. De leerlingen waren er goed bij betrokken zonder het allemaal voorgekauwd te krijgen.
Iets anders leuks (vond ik zelf) wat ik gedaan had is toen ze over thorax drainage leerden dat ik van jam potjes en plastic buisjes een drie flessen systeem gemaakt had. Het werkte echt, en aangesloten op het vacuum zuigsysteem bubbelde het precies zoals het moest. Het hielp sommige leerlingen echt om het systeem beter te begrijpen hoe het werk, en dat het echt niet zo gecompliceerd is als het lijkt. Ik heb vroeger zelf nog met zo'n flessensysteem gewerkt!

Omdat ik dacht dat ik mijn 60 uur stage niet vol ging krijgen op de school, had ik afgesproken om in het ziekenhuis een paar lessen te doen. Elk jaar moet iedereen op bepaalde handelingen afgetekend worden. Uiteindelijk had ik wel genoeg stage uren op school, maar omdat ik die lessen in het ziekenhuis al toegezegd had, heb ik die ook gedaan. Met als gevolg dat ik een paar weken lang zo ongeveer elke dag in het ziekenhuis was met werk, leerlingenbegeleiding en dan die les.

De leerlingen begeleiding is nu ook afgelopen. Mijn hele groep heeft de stages goed doorstaan, alleen een ervan gaat het niet halen met zijn slechte cijfers van examens die hij niet op kan halen. Het is tevens mijn zwakste klinische leerling, waar ik enorm veel werk ingestoken heb om hem op te krikken naar het niveau waar hij moet zijn.
Ik had wel een hele leuke groep, het is gewelding om te bedenken hoe ver ze gekomen zijn in zo'n korte tijd. Het is een enorm pittig semester, voor wie denkt dat je een associates in verpleging zomaar even doet zal bedrogen uitkomen. Soms denk ik wel eens dat ik teveel van hun vraag, maar als ze gemakkelijk willen moeten ze een ander beroep kiezen.
Mijn eerste groep die ik ooit had slaagt volgende week! We krijgen 2 van hun als collega's op onze afdeling, en het waren 2 van mijn ster-leerlingen, dus ik ben heel blij om met hun te kunnen werken. Een van hun haalde een herinnering op; de verbandwisseling die ze samen met een andere leerling op haar eerste dag deed. Ik had hun heel enthousiast deze patient gegeven, denkend dat het wel interessant zou zijn om die verbandwisseling te doen, aangezien ze dat pas geleerd hadden op school. Het bleek echter om een stinkende necrotische wond te gaan, maar ze deden het heel goed, en gingen niet van hun stokje. We konden er nu wel om lachen dat ze dat op haar eerste dag in het ziekenhuis moest doen, en ze vertelde dat ze aan die dag terug denkt en dan te bedenkt hoe ver ze sindsdien gekomen is en hoeveel ze geleerd heeft! Dat is dan wel weer leuk om te horen.

Het is nu dus even wat rustiger. Ik had me ingeschreven om een online zomercursus voor mijn master's te doen. Toen ik echter vorige week het lesrooster zag heb ik me afgemeld. Misschien zou ik het wel klaarspelen om te doen, maar ik voelde dat ik even een stapje terug moest doen. Het zou teveel  hooi op mijn vork zijn. Voor het najaar moet ik nog een klas zien te vinden die ik online kan doen die meetelt, maar nu ga ik eerst even van de zomer genieten!

En hopelijk af en toe nog een blogje schrijven. Geef het niet op om af en toe hier een kijkje te nemen!

Ongelooflijk

Je zult het niet geloven, maar er is alweer een collega plotseling overleden. Hij was een jaar of 4 geleden met pensioen gegaan en werkte nog af en toe als oproepkracht. Vorige week had hij een hartaanval gehad, was flink ziek, maar opgeknapt en weer thuis. Er zijn zoveel trieste dingen. Een andere collega heeft kanker, nog een andere is net kankervrij verklaart, de 16 jarige dochter van een oud-collega heeft kanker, en een oud-klasgenootje van Tim ook. De jongste dochter van een collega ligt momenteel heel erg ziek met een ontsteking. Als je met zoveel mensen werkt krijg je ook veel van het lief en leed te delen, en in zo'n klein ziekenhuis is het toch een beetje een familie.
Nou, en dan hoorde ik ook het nieuws dat een collega ontslagen is omdat ze de privacy van een patient geschonden had en iets op facebook gezet. Dat komt ook hard aan, ik ken haar al zeker al 10 jaar, en het is een goede verpleegkundige, en dan staat ze zomaar opeens op straat. Dat zet mezelf weer eens aan het denken over dit blog. Je kunt je wel voorstellen dat ik hele boeken vol kan schrijven over wat ik allemaal meemaak, maar dan begrijp je ook meteen waarom ik dat niet doe. Alles gaat de wijde wereld in, en al is het in het Nederlands, ik ben er supervoorzichtig mee. Temeer reden om het oppervlakkig te houden en  goed na te denken wat ik er over de familie en en zo inzet. Ik heb eraan gedacht om ermee te kappen, maar ik denk dat ik af en toe toch nog met wat dingen op de proppen kan komen die ook leuk zijn om te delen.
Interessante dingen zoals het weer, dat ondanks dat de kalender op lente staat nog steeds sneeuw dumpt. Of over de robins die terug zijn. Of over de wasmachine die het begeeft, 3 maanden nadat de garantie afloopt. Of we die zullen laten proberen te laten maken of niet? De reparatieman is gebeld maar ik heb nog niks gehoord. Dit weekend zijn we bij Tim, en aandgezien hij nog geen uitklapbank heeft waar we zouden kunnen slapen zitten we in een hotel en hebben we de vuile was maar meegenomen om in het hotel te doen. Wel grappig, gewoonlijk kon je met de vuile was thuis, en wij zullen met de schone thuis komen.

Kaboem!

Hoe ironisch. Ik had mijn dag met iemand geruild om vanavond naar een film te gaan en nu is er een sneeuwstorm zodat ik toch niet kan gaan, en moet ik morgen, zaterdag werken. Oh, well. De film die ik wilde zien is The Waiting Room, een documentaire over een eerste hulp in een Californisch ziekenhuis. Ik had wat reclame voor de film gemaakt onder de leerlingen en collega's, maar ik denk niet dat er veel mensen zullen komen. Hij draait op Cornell en die lassen niet veel dingen af voor sneeuw.

Mijn leerlingenbegeleiding is goed van start, ik heb een goede groep, dat is in ieder geval mijn eerste indruk. Volgens mij rust er een vloek op de tweede dag van dit werk; vorig semester had ik op de tweede stagedag een incident, en deze keer weer, hoewel heel wat anders. Flauwvallen is tamelijk gewoon onder de leerlingen, al had ik dat nog niet meegemaakt. Nu dus wel, maar die arme meid kwam wel met zo'n knal met haar hoofd tegen de muur aan dat er een deuk in de muur zit en ze haar nek zo naar achteren geknikt had dat we ze met een nekkraag (?), op een back board en stretcher naar de eerste hulp afgevoerd hebben. Ze was even buiten bewustzijn, met haar hoofd zo ver naar achteren dat ze niet kon ademen. Ik was er zelf niet bij toen ze viel, maar zelfs de hele ervaren verpleegkundige die zelf ook leerlingenbegeleidster is was er hard van geschrokken. Gelukkig handelde iedereen goed, ze heeft niks gebroken en geen bloeding, maar wel een dikke bult boven haar oog en een hersenschudding opgelopen. Hopelijk kan ze snel weer terug naar school, want in dit programma kun je niet veel lessen missen.
Voor mij zijn er hierin verschillende lessen te leren; er telkens weer op hameren dat ze als ze ook maar iets raars voelen ze de kamer moeten verlaten of gaan zitten. Ik heb ze er maar weer eens aan herinnert dat ze op tijd iets moeten eten en drinken. De meesten hebben geen enkele ervaring met de gezondheidszorg, en wat voor ons iets heel simpels is, is dat voor hun niet, of dat nu een druppel bloed is of het dragen van een masker. Alles went, ook het zien van bloed of grote wonden (ik ben zelf het levende bewijs). Ik heb een van de leerlingen die tevens EMT is op een ambulance na de stage aan de groep uit laten leggen hoe je een nek moet stabiliseren en hoe je een nekkraag om moet doen; je weet nooit wanneer je dit bij een gevallen patient of bezoeker moet doen.
Nou, dat was genoeg spanning!

Op naar wat leukers. Afgelopen weekend vertelde Bart al dat hij misschien naar huis zou komen. Zijn baan was weer eens afgelopen. Dinsdag stuurde hij bericht dat hij donderdag zou komen. Gisteravond kwam hij aan! Gelukkig net op tijd voor de sneeuwstorm. Dus al mijn mannen zijn weer even thuis. Voor Bart is het misschien maar heel even dat hij hier is, afhankelijk of er weer werk voor hem is. We genieten ervan zo lang het duurt!

Werk

Voordat je denkt dat ik alleen maar leuke dingen doe, en alleen maar over reisjes, vogels en natuur kan schrijven; af en toe werk ik ook nog en maak ik vanalles mee. Alleen kan ik daar niet veel over schrijven, maar geloof maar dat ik een boek zo vol zou hebben.

De afgelopen maand heb ik een stagaire bij me gehad. Leerlingen kunnen een extra stage doen voor 2 school credits, ze werken dan 100 uur met een verpleegkundige, moeten een pakket met vragen beantwoorden, en krijgen dan ook betaald door het ziekenhuis. Het zou fijn zijn als iedereen dit kon doen, het is een flinke hap extra ervaring die ze goed kunnen gebruiken want de stages in het semester zijn maar erg kort. Helaas neemt het ziekenhuis er maar een beperkt aantal aan. 
Toen ik hoorde dat een van mijn leerlingen van afgelopen semester aangenomen was voor onze afdeling heb ik meteen gevraagd of ik haar begeleidster kon zijn. Ik zou dat niet voor elke leerling gedaan hebben; voor sommigen zou het beter zijn om de variatie van een andere begeleider te hebben. Ik dacht dat het voor deze leerling goed zou zijn om wat continuiteit te hebben. Tijdens het semester had ze altijd wat meer dan het gemiddelde aan aandacht nodig om aan al haar doelen te komen. Daarbij is Engels haar tweede taal, en al is ze al 8 jaar hier, ze vindt dat het haar nog altijd moeilijk afgaat. Je merkt het vaak als sommige dingen meer dan 1 keer uitgelegd moet hebben. Ze werkt echt keihard en zoekt heel veel dingen die ze niet snapt thuis op. De stage is dan ook prima gegaan. In het begin voelde het raar aan, het is toch een ander soort relatie als ze de stages in het semester hebben, waar ze elke week beoordeeld moeten worden, plus je je aandacht over 10 leerlingen moet verdelen. Nu was ik dan de primaire verpleegkundige voor een groep patienten, met alle verantwoordelijkheid vandien. Ze betrapte me zelfs op een foutje, maar ik vond het wel heel goed dat ze dat ook durfde te zeggen. Zo zag ze meteen dat ik niet perfect ben en lang niet alles weet.
Het was heel goed om haar zelfvertrouwen te zien groeien. In begin dacht ik nog wel eens 'waar begin ik aan' als iets extra lang duurde of als ik iets voor de derde keer uit moest leggen. Zo gaf ik haar de opdracht om insuline te spuiten en het was iets dat ze al heel vaak gedaan heeft. Het was echter alsof ze een complete black out had. Ze stond met de lege spuit in haar hand te staren. Dus moest ik haar er alweer doorheen praten. Later konden we er hartelijk mee lachen. Nu weet ik wat me te wachten staat als ik weer met de leerlingen werk; ze vergeten veel als ze het een tijdje niet gedaan hebben.
Het was ook wel grappig dat ze extra dingen ging opzoeken omdat ze nooit wist wat ik haar zou gaan vragen. Bijvoorbeeld toen we het over het systeem van raporteren hadden gehad, hoe je je informatie het beste kunt organiseren (SBAR) had ze dat thuis helemaal uitgeplozen. Kijk, zo'n leerlingen moet je hebben, die zijn zelf-gestuurd om te leren. Dus het was vooral een positieve ervaring.

Dat was het over het werk voorlopig. Nu heb ik vakantie, dus verwacht maar weer wat blogs over reisjes.

Speldjesuitreiking

Vanavond was de speldjesuitreiking van de geslaagden van de opleiding verpleegkunde, en aangezien ik een gedeelte van hun vorig jaar als mijn eerste klinische groep had wilde ik daar wel bij zijn. De verpleging heeft een aparte ceremonie; ze hebben daarbij donderdag ook nog eens de graduation ceremonie. Deze speldjesuitreiking bestaat uit de nodige speeches, maar het is allemaal wat minder stijf. Het was wel leuk om deze groep nu te zien slagen. Dat hebben ze toch maar mooi gedaan. Het is echt een pittige opleiding die je niet zomaar even doet. Het was blijkbaar tevens de grootste groep van geslaagden, 63 personen. En helemaal knap, de oudste in de groep is 64. Zo zie je maar, je ben nooit te oud voor een carriereverandering en om wat nieuws te leren.
Voor mij is die leerlingenbegeleiding ook heel leerzaam geweest, en soms best moeilijk. Zo begon ik dit semester met een groep van negen waarvan er twee afgevallen zijn doordat ze examens niet gehaald hebben. Voor de overblijvers was het moeilijk om dit te zien; ze vonden het net "Survivor". Wie is de volgende die verdwijnt? Gelukkig heeft de rest het gehaald. Klinisch deden ze het goed. Ik heb er zelf ook veel van geleerd. Dingen zoals hoe verschillende mensen leren, en hoe je met dat soort individuele sterke en zwakke kanten om kunt gaan. Er zaten er een paar tussen waarbij ik in het begin dacht van o jee, hoe krijg ik die op het goede pad. Het is hard werk van hun kant, maar ze hebben het gehaald. Het is geweldig om ze te zien groeien en om hun zelfvertrouwen te zien groeien. Ze doen dat toch maar even. Volgend jaar zal ik die groep zien slagen, en hopelijk heb ik een klein positief steentje bijgedragen aan hun leerweg.
Trouwens vanavond ook grappig, de adjuncts (assistenten) werden even op het podium geroepen om te bedanken en een bloemetje te krijgen, wel aardig en onverwacht.

Even bijpraten

Het wordt hoog tijd om weer eens wat te schrijven. Ik zie dat het al bijna 2 weken geleden was. Ondertussen zit Bart alweer bijna 2 weken in Californie en is Micky alweer lang terug. Zijn bezoek bij de familie was nog eens extra kort door wat ziekte, waar hij overigens weer helemaal van opgeknapt is. Bart heeft wat tijd bij zijn vriendin doorgebracht, en is deze week bij zijn tante geweest. Nu is hij weer bij zijn vriendin en zondag gaat hij naar Las Vegas om daar maandag met een week orientatie te beginnen. Hij was deze week ziek, en hopelijk zal hij zich helemaal beter voelen voor maandag.

Dit was nog een foto van de avond voor zijn vertrek, ik vindt het wel een leuke;

Het is nu best druk met mijn werk. Ik ben goed gewend nu op de afdeling, al kom ik nog steeds achter kleine dingen die veranderd zijn. Ze wilden me al als 'charge nurse' laten draaien, maar dat heb ik nog even af weten te houden. Dat was juist wat me vorige keer zo afgebrand heeft. Die rol is zo te zien alleen nog maar meer stresserig geworden en daar pas ik voor.

Tijdens de dienstwisseling kijken we met z'n allen even waar de knelpunten en de moeilijkheden met patienten zitten, bijvoorbeeld mensen die in de war zijn en extra aandacht nodig hebben om ze tegen vallen te behoeden. Zo stonden we een paar avonden geleden rond de balie, en terwijl ik zo om me heen keek realiseerde ik me hoe weinig van mijn vorige collega's er nog waren. Tussen die groep van zo'n 15 personen was er welgeteld 1 waar ik 2 jaar geleden mee werkte. En nog iets anders wat me opviel: ik was bij die groep verreweg de oudste! Wat een "spring chickens" werken er nu! Nu zijn er nog wel anderen waar ik mee gewerkt heb, en ook nog een paar van mijn leeftijd, maar net die dag kwam het zo uit dat het zo ongeveer een totale vernieuwing was. En ook heeft het aantal mannelijke verpleegkundigen op de afdeling zich vermeerderd. Allemaal wel goede dingen, het is een goede groep die we hebben, en zeker in een tijd dat de gemiddelde leeftijd van verpleegkundigen 45 is, is wat jong bloed een goed ding.

Over jong bloed gesproken, zo ging ik met een paar oud-collega's lunchen. Eentje die net met pensioen is, eentje die bijna met pensioen gaat, en eentje van mijn leeftijd. Daar was ik de jongste bleek het. Ik had geen idee dat Sally al zo dich tegen haar pensioen aanzat en vroeg haar naar haar leeftijd; 64! Ik dacht dat ze 15 jaar jonger was. Het was wel een leuke lunch, en we zijn weer fijn bijgepraat.

Met de mooie dagen die we hebben en koude nachten stroomt het maple sap goed, en vorige week heb ik een dag sap gekookt, en gisteren weer. Ik heb er nu wel een routine in. Je moet er maar hobby aan hebben. Als het eenmaal kookt is het een beetje als verf zien drogen.... heel langzaam. Je moet dan alleen nog het vuurtje goed heet houden.

Mijn amateuristisch verzamelsysteem.

Inkoken.

Dat is geen rook die daar voor uit het hutje komt, maar stoom.

Leerlingen begeleiding

De stages van de leerlingen verpleegkunde ("clinicals" genoemd) beginnen deze week weer, en ik bedacht me hoe weinig ik verteld heb hoe die opleiding eigenlijk in elkaar zit.
Het is dus een Associates of Nursing programma, wat 2 jaar duurt. Om in de opleiding te komen moet je een aantal "prerequisites" hebben, ofwel verplichte vakken zoals biologie en scheikunde. Dus eigenlijk is het een beetje bedrieglijk om te zeggen dat je een 2 jarige opleiding tot verpleegkunde kunt doen, want het duurt langer om alles te doen.
De klas verpleegkunde bestaat uit les op school en stages. De lessen op school zijn theorielessen en  praktijklessen. Zo was de klas in het eerste semester 7 credits; de klas bestaat uit 4 uur theorieles, 2 uur praktijkles, en 2 ochtenden of middagen per week stage, elk van 5 uur. Wat er behandeld werd was de basis van verpleging.
Het tweede semester is de klas verpleegkunde 9 credits, en er worden alle "lichaamssystemen" behandeld. Het is een geweldig vol lesrooster, enorm wat ze moeten leren. Ze hebben weer 2 ochtenden of middagen stage; ik heb een middaggroep, en dit semester zijn de stages 5 1/2 uur lang.

Misschien wel eens leuk om die stage uit te leggen. Elke leerling krijgt een patient toegewezen; ik zoek van tevoren uit welke patienten. (Ik had vorig semester 10 leerlingen onder mijn hoede, dit semester 9). Daarbij let ik op dat de leerlingen een variatie van ziektebeelden krijgen. Ze doen dan alle zorg voor die patient, geven de medicatie, en doen een heel "assessment", een lichamelijk onderzoek. Ze leren hier al meteen in het eerste semester om naar longen en hart te luisteren bijvoorbeeld. Ze moeten dan ook de documentatie doen, en de raportage aan de verpleegkundige die de primaire zorg voor die patient heeft.
Bij het geven van medicatie moet de instructor aanwezig zijn, en ze moeten precies kunnen vertellen wat ze geven, waar het voor is, waarom die patient die medicatie voorgeschreven krijgt, wat de normale dosering is, en wat de bijwerkingen kunnen zijn. Dat weten ze nog lang niet uit hun hoofd, dus meestal moeten ze het eerst opzoeken. Dus daar komt heel wat meer bij kijken dan alleen een pilletje geven.
Ze moeten ook laboratoriumwaardes opzoeken, en hun patient's ziektebeeld als ze het nog niet kennen. Ze leren ook om de connecties te maken. Bijvoorbeeld wat betekend die laboratoriumwaarde, en hoe past dat in het het ziektebeeld. Ik probeer hun veel vragen te stellen, gedeeltelijk om kennis te testen, maar vooral om hun uit te dagen en kritisch leren denken. Verder houdt ik in de gaten dat ze doen wat ze moeten doen, en beantwoord hun vragen.

Je zou denken dat die 5 1/2 uur erg lang is, maar het eerste half uur gaat op in de toedeling van patienten, het doelen zetten voor die dag, en overdracht krijgen van de primaire verpleegkundige.  Het laatste uur hebben we "post-conference", waar we als groep praten over de patienten, of wat er die dag gebeurd is, of ik verzin wat leerzaams. Dan blijven er nog 4 uur over, wat nog altijd veel is, maar in het begin zijn ze echt heel erg bezig met alles voor elkaar te krijgen in die tijd. Op het eind van vorig semester ging het heel soepel om voor 1 patient te zorgen, en een van de doelen voor het tweede semester is om aan het eind alle zorg voor 2 patienten te kunnen doen.

Die "post-conferences" waren heel leerzaam vorig semester. Het was iets waar ik het meest tegenop zag, maar er kwam telkens een goede discussie op gang. Bijvoorbeeld toen ik zag dat iemand een redelijk gemakkelijke patient had en niet veel te doen vroeg ik haar om het ziektebeeld goed op te zoeken zodat ze haar mede-leerlingen er alles over kon vertellen. Een andere keer hadden we een discussie over hoe patienten met dementie het beste benaderd kunnen worden, en een keer een discussie over terminale zorg. Het zijn allemaal dingen waar de meesten nog nooit mee te maken hebben gehad, en iedereen kon zo van elkaar leren. Andere keren probeer ik dingen uit te leggen die die dag gebeurd zijn, of iedereen vertelt over zijn patienten en de uitdagingen van die dag.

De leerlingen moeten online elke week een  zelf-reflectie in een dagboek schrijven waar ik op antwoord, en ze moeten een zelf-evaluatie schrijven. Ik schrijf ook elke week een evaluatie van elke leerling. Dus voor mij zit er ook nog wat werk thuis aan vast, toch wel zo'n 3 uurtje per week denk ik.
De leerlingen moeten op het eind aan alle doelen voldaan hebben om te slagen voor hun stage. Op tijd komen en op tijd hun dagboek en zelf-evaluatie doen zijn ook doelen en afgelopen semester had ik iemand die een paar keer te laat was, en bijna niet geslaagd hierdoor. Gelukkig haalde hij het op het nippertje nog wel. Een andere, hele goede leerling, heeft helaas haar examen niet gehaald en is af moeten vallen. Als ze niet slagen voor hun stage of voor hun examen moeten ze met de opleiding ophouden, hoewel ze wel een jaar later  voor een tweede keer kunnen proberen.

De eerste dag

Waar kijken die honden nu naar?

Muddles en Bitz hebben 3 herten gezien, eentje lag er gewoon in de sneeuw en trok zich van blaffende honden niks aan. De honden zouden zo uit de raam van de 2e verdieping springen om erbij te kunnen.

De eerste 12-uren dienst na bijna 2 jaar van gewone 8-uren diensten is goed verlopen en de lengte van de dienst viel me reuze mee. Je moet gewoon met een heel andere instelling naar je werk gaan, en behalve werk niks anders moeten of willen doen die dag. Er was een tekort aan verpleegkundigen op de afdeling, en ze wilden me al meteen alleen zetten met een groep patienten . Na even discussie stemde ik ermee in, maar toen de persoon die me in zou werken dat hoorde was ze het er helemaal niet mee eens. Het resultaat was dat we toch samen werkten. Achteraf gezien was dit wel beter en ik kon er beter inrollen op deze manier. Ik zou nog 1 inwerkdag krijgen, maar ik denk niet dat ik dat nodig heb. Ik moet zeggen dat de afdeling me tamelijk chaotisch overkwam, hopelijk geen dagelijks gebeuren!

Dit artikel zagen we in de krant; iemand heeft hier in het dorp een boa constrictor onder zijn huis gevonden! Je zou het maar tegen komen. Niet echt wat je in New York zou verwachten!

Een kijkje in mijn werk, deel 2

Werken op de urgent heeft me wel een beetje een beeld gegeven wat zoal de problemen in de zorgverlening van deze omgeving en in het algemeen zijn. Dit zijn alleen mijn observaties:

*Teveel mensen hebben geen primaire dokter, zoiets als een huisarts. Hier moet je zelf zorgen dat je bij een praktijk ingeschreven staat. Het kan moeilijk zijn om een arts te vinden, soms zitten de praktijken vol, maar het is belangrijk om niet op te geven. In deze omgeving kunnen mensen zelfs hulp met de verwijzingen krijgen, en nog komen ze keer op keer terug naar de urgent care zonder dat ze een eigen arts hebben. Urgent care is goed voor snel hulp, maar het is niks voor preventieve zorg of nazorg. Bijvoorbeeld als er bloed geprikt wordt op de urgent care, en er wordt wat abnormaals gevonden dat wat meer zorg nodig heeft dan een recept voor anti-biotica, zul je toch naar een eigen arts moeten voor behandeling. Dus dan moet je snel een eigen dokter vinden, en dat kan dan iemand zijn die je anders misschien niet gekozen had.  Bij een eigen arts kun je gemakkelijk later terugbellen met vragen, en je krijgt iemand aan de lijn die je kent. Bij een urgent care wisselen de artsen en verpleegkundigen elke dag en krijg je 9 van de 10 keer iemand anders dan die je behandeld heeft aan de telefoon.
Hoe vaak ik mensen heb horen zeggen dat ze geen primaire arts nodig hebben, want "ik wordt nooit ziek." Mijn antwoord daarop is meestal "maar hopen dat dat zo blijft dan."
Een andere goede reden om nu ingeschreven te worden bij een artsenpraktijk en niet te wachten is dat in 2014 de nieuwe wet in werking treedt dat iedereen verplicht wordt om een ziekteverzekering af te sluiten, en dan zullen er nog grotere tekorten aan artsen zijn.

*Vooral voor de Medicaid en Medicare (regeringsverzekeringen voor armen en ouderen) is het moeilijk om een dokterspraktijk te vinden die hun aanneemt, omdat die verzekeringen aan de artsen weining betalen. Daarom nemen ze maar een beperkt aantal patienten met die verzekeringen. Met als gevolg dat we veel Medicaid patienten op de urgent care zien, waarvoor de verzekering dan een veel grotere hap moet betalen dan als ze door een artsenpraktijk behandeld waren.

*Artsenpraktijken houden te weinig openingen op een dag om afspraken te kunnen maken voor mensen die ziek zijn en dezelfde dag een afspraak nodig hebben. Ze zijn verzekerd van een volle dag met afspraken als ze die afspraaktijden al dagen van tevoren vullen en geen of weinig openingen laten die misschien wel of misschien niet gevuld worden op dezelfde dag.

*Het is opvallend hoe de verschillen tussen artsen zijn. Bij arts 1 krijg je bijna gegarandeerd een spuit als pijnstilling, bij arts 2 krijg je alleen pillen. Het zou meer gebaseerd moeten zijn op wat de beste praktijk is, maar ze doen veel uit hun eigen ervaring. Als je er lang genoeg werkt weet je iedereens voorkeuren.

*Teveel mensen gaan nooit naar een tandarts. Een van de meest voorkomende klachten op de urgent care is tandpijn. Wie ooit op het idee is gekomen om zorgverzekeringen los te koppelen van tandartsenverzekeringen heeft niks goeds gedaan. Veel mensen hebben geen tandartsenverzekering, gaan nooit naar een tandarts, en zien het nut van tandzorg niet in. Heel triest om 20 jarigen met compleet rotte tanden te zien, en nog triester om een 4 jarige met een gezwollen gezicht van een tandabces en rotte tanden te zien die dan spuiten met anti-biotica moet krijgen, en waarbij de tanden onder narcose behandeld moeten worden. (Ouders: geef je kinderen NOOIT  een fles melk of sap in bed! Dat is de grootste boosdoener.) Er zijn mensen die keer op keer voor tandpijn komen. Ze krijgen dan anti-biotica en pijnstillers, en telefoonnummers voor goedkope tandheelkunde. Zo komt er hier in de stad elke week een bus met een complete tandartsenpraktijk erin waar je goedkoop tandzorg kunt krijgen. En ja, van een tandonsteking kun je doodgaan! Dat vertel ik er vaak bij, alleen al om hun in te prenten dat het iets is wat ze niet kunnen laten schieten.

*Er zijn verschillende catogorien waar mensen in vallen wat zelfzorg betreft. Je hebt mensen die voor alles naar de dokter rennen. Die een uur geleden zijn begonnen met braken, of een halve dag keelpijn hebben, of die een net iets meer dan een papiersneetje hebben. Mensen die geen idee hebben wat ze voor iets heel on-ernstigs moeten doen. Of mensen die flink pijn hebben en nog niks voor pijn ingenomen hebben.

Dan zijn er mensen die te lang wachten. Of iets geks doen, zoals bij zichzelf de teennagels verwijderen omdat er een infectie onder zit, brrr. (Nee, dat was er maar 1 die dat deed).

Er zijn mensen die precies weten wat ze hebben, omdat ze het op internet opgezocht hebben. Soms hebben ze gelijk, soms niet, en soms geven ze toe dat er veel te veel griezelige dingen te vinden zijn op internet. 

Er zijn mensen die alleen natuurlijke manieren van geneeskunde willen gebruiken, en zuchtend toch maar een recept voor anti-biotica aannemen. Er zijn ook degenen die voor alles anti-biotica willen, ook als het een virus is, en het moeilijk bij te brengen is dat anti-biotica niet helpen. En er zijn mensen die boos worden als ze niet krijgen wat ze willen, maar het zou geen goede zaak zijn als artsen zomaar voor zouden schrijven wat mensen zelf willen. (We grappen wel eens "Do you want fries with that?", zoals bij McD, soms voelt het wel als een drive-thru)

*Er zijn teveel mensen die weinig weten over hoe hun lichaam functioneert. Dat valt eigenlijk een beetje in het punt hierboven, met het gebrek aan inzicht in zelfzorg. Ook weten veel mensen niet welke medicatie ze innemen. "Een klein wit pilletje voor mijn bloeddruk" is niet genoeg informatie voor ons. Een lijstje zijn fijn zijn.

*Mensen kennen het verschil tussen  urgent care en eerst hulp niet. Er wel voorlichting hierover in de stad, maar het is nog niet helemaal aangeslagen.

Dit is zo snel wat ik zo kan bedenken, er is vast nog wel meer. In het kort: er is nog genoeg werk aan de winkel voor ons als verpleegkundigen om de boel te verbeteren.

Een kijkje in mijn werk, deel 1

De laatste dag op de urgent care zit erop. Wie weet keer ik nog eens terug om een paar diensten per maand te draaien om toch de kennis bij te houden, maar ik denk dat ik met 2 part time baantjes ook wel mijn handen vol zal hebben. Het is daar zo wisselend. De ene dag is het leuk, de volgende wordt je er weer aan herinnerd waarom je echt weg wilt. Zo ook weer dit weekend. De collega's zal ik missen. Met sommige had ik echt een goede band. Gisteren heb ik er afscheid genomen, en het voelt toch een beetje dubbel, beetje verdrietig, beetje gelukkig.

Ik heb er in ieder geval veel geleerd en veel meegemaakt. De meest voorkomende dingen die je ziet mogen dan wel de keelontstekingen en blaasontstekingen zijn; er zijn ook gekke dingen. Je kunt het je echt zo gek niet bedenken wat mensen doen en hoe ze zich bezeren. Soms denken ze dat we de eerste hulp zijn in plaats van een urgent care, en dan komen ze echt met het gekste binnen. Zo bracht iemand een keer een man liggend achter in zijn pick up truck die zich een spijker met een schiethamer in het been geschoten had. Daar werd meteen de ambulance voor gebeld om hem de eerste hulp tebrengen. Meer dan stabiliseren kunnen we in zo'n geval niet doen.
Snijwonden zie je van allerlei dingen, maar het meest voorkomend zijn de wonden van het groentesnijden, een gevaarlijke bezigheid. Daarin heb je een grote variatie van piepklein wondje (soms met compleet drama er omheen alsof ze doodgaan)  of een stuk vinger eraf (soms met en soms zonder drama en heel 'cool'). We doen heel wat rontgenfoto's voor mogelijke botbreuken. Soms is het gebroken, maar meestal alleen verzwikt. Heel wat mensen bezeren zich door hun hond die hun omver trekt, omver loopt, of omver springt. Spelen met een hond kan gevaarlijk zijn, ze bijten soms per ongeluk. Dat kan lelijke wonden opleveren. Honden uit elkaar halen als ze vechten is helemaal geen goed idee. Honden rennen graag achter iets aan dat wegrent. Daardoor worden joggers nogal eens gebeten. Dat kunnen hele lelijke wonden zijn die vaak ook nog niet eens gehecht kunnen worden omdat er gevaar voor infectie is. Kattenbeten zijn helemaal een gevaar voor infectie en er lopen hier blijkbaar heel wat katten rond die graag bijten. Vleermuizen kunnen ook bijten en die tandjes zijn zo klein dat je niet eens kunt zien of er gebeten is, en daarom doen we heel wat hondsdolheidsspuiten als er een vleermuis op een slaapkamer gevonden is; ongeveer 5% van vleermuizen draagt hondsdolheid. We wisten dit nog niet toen we zelf een vleermuis in huis hadden! Hondsdolheidspuiten zijn niet zomaar een spuit, maar de eerste dag de inenting plus immunoglobulin, en erna nog een serie inentingen. Dus blijf van de vleermuizen/wasbeertjes/possums af! We hebben ook wel eens gekke beten gehad, zoals iemand die een baby marmot wilde bevrijden uit een bedrading en dit met een beet moest bekopen.
We krijgen veel jongeren met verwondingen uit een jeugdgevangenis. Heel zielig om een 14 of 15 jarige in handboeien binnen te zien komen. Ze zeggen vaak dat het een sportverwonding is, maar vaak hebben ze tegen iets of iemand geslagen of gestampt. Het zijn geen lievertjes die daar zitten, en we krijgen ook vaak de verwondingen van de begeleiders als ze die kinderen tegen de grond hebben moeten worstelen.
We krijgen veel kinderen, en soms ook de gekste dingen. Vanalles wordt er ingeslikt of in neus en oor openingen gestopt.
We ziet echt alle lagen van de bevolking, van jong tot oud, en het geeft een redelijk goed beeld van de mensen in deze omgeving.We krijgen ook veel mensen die alleen maar komen voor de pijnstillers. Er is een levendig handeltje in verdovende middelen, en het is de kunst om de echte pijnen eruit te filteren. Er wordt blijkbaar door de staat een lijst bijgehouden van mensen die verdovende middelen voorgeschreven krijgen, en artsen kunnen die raadplegen. Bij meer dan 3 recepten per maand gaan de rode vlaggetjes omhoog. Soms zijn mensen boos dat ze niks krijgen, en we hebben ook wel eens de politie moeten bellen. Die zitten gelukkig niet ver weg, want soms hebben we toch een gevoel van onveiligheid, vooral in de avonduren.

Dat was een kleine en onvolledige greep uit het leven op een urgent care.

Mijn oude stek.

Ik heb nog een nieuwtje te vertellen hier, iets waar ik de afgelopen weken mee bezig ben geweest.... drumroffel.... ik ga weer van baan veranderen. Dat het een nieuwe baan is kan ik eigenlijk niet zeggen, het is namelijk mijn oude baan. Ik ga weer terug naar het ziekenhuis! Waarom? Goede vraag. Ik zal proberen om het uit te leggen waarom ik in hemelsnaam terug ga naar een psychisch en lichamerlijk zwaardere baan.

De urgent care is een goede verandering voor me geweest. In het begin voelde ik me als een nieuwe verpleegkundige en had ontzettend veel te leren. Het is geweldig geweest om een kant van zorg te zien en leren die ik helemaal niet kende. Ik kon je alles over hartaanvallen en beroertes vertellen, maar niet veel over zere kelen, botbreuken, hondsdolheidsspuiten, geslachtsziektes, of kindergeneeskunde. Onder andere die dingen heb ik allemaal bijgeleerd, en dat is geweldig geweest om te doen.

Het contact met patienten is erg kort, iedereen die er komt wil er ook zo snel mogelijk weer weg zijn. Er staat een enorme druk op ons allemaal om mensen zo snel mogelijk te helpen, dat verwachten de mensen ook, en we krijgen vaak klachten over hoe langzaam alles gaat. Vooral op de artsen zet dit flinke druk, en dat vertaald zich vaak in hun gemoedstoestand.

Ik merk dat ik toch liever een langer contact met mensen heb, en ben altijd veel meer aangetrokken tot de meer acute gevallen die bij ons door de deur komen. Het wordt een beetje elke dag hetzelfde, hoewel er nu ook af en toe nog wel nieuwe dingen te leren zijn. Zoals laatst iemand die chemisch spul in de ogen had gekregen, en ik Morgan lenzen moest inbrengen om te spoelen. Ik had geen idee wat het was, maar iemand liet me ze zien. Het zijn lenzen waar een buisje aan vastzit waar je de spoelvloeistof op aanbrengt, en je zo met een liter vocht de ogen kunt spoelen. Dat is dan wel weer leuk om wat nieuws te leren.

Behalve het korte patientenkontact is er nog een ander groot verschil tussen urgent care en ziekenhuis. Ik het ziekenhuis heb je de groep patienten de hele dag, je werkt aan een verpleegplan, je bouwt een relatie, je helpt ze, onderwijst ze, je bent veel intensiever met hun bezig, en je hebt zelf ook wat meer zeggenschap. In de urgent care doe je de triage (het eerste gesprek waar je bloeddruk meet, en de informatie van hun krijgt wat het probleem en achtergrond is). Dan ziet de arts de patient, en neemt de verpleegkundige de recepten en instructies nog eens met de patient door. Of de arts beslist dat er medicatie gegeven moet, of een spalk of bloed geprikt, of wat dan ook, en dan doet de verpleegkundige dat. Een beetje mee "doe" dan "denk" werk zeg maar. Dat werkt prima voor veel van mijn collega's maar ik heb er liever wat meer denkwerk bij. Dat kritisch denken komt er hier wat minder bij kijken dan in het ziekenhuis.

De avonddiensten ben ik zo beu. Je weet gewoon nooit wanneer je de deur uit kan. Al sluiten we on 22.00, we moeten toch de patienten helpen die er nog zijn, en als je pech hebt en met een langzame arts werkt kan het wel eens middernacht of later worden. Nu ga ik terug naar diensten van 12 uur, 2 dagen per week, in plaats van diensten van 8 uur. Dat zal wel even tegenvallen, maar het zal ook elk derde weekend zijn en niet om het andere weekend zoals nu, want ook dat ben ik beu. Ik blijf de leerlingenbegeleiding erbij doen, en ik denk dat ik dat beter kan doen als ik zelf in het ziekenhuiswereldje zit.

Dat zijn mijn beweegredenen in een notendopje. Het is zeker spannend. Ik ben nu bijna 2 jaar uit het ziekenhuis weg, en er zijn toch wel wat dingen veranderd, waaronder ook goede veranderingen. Zo is het aantal patienten per verpleegkundigen verminderd, iets waar we altijd voor gevochten hebben. Ik zal weer flink moeten wennen, en ik hoop maar dat het een goede beslissing zal zijn. Het voelde telkens als thuiskomen als ik met studenten op mijn oude afdeling kwam, en lange tijd zei ik dat het "leuk was om op bezoek te komen maar niet om er te wonen." Nu ga ik er toch weer "wonen"; mijn hart ligt toch nog in het ziekenhuis, en het gemis heb ik nooit helemaal van me af kunnen schudden terwijl ik op de urgent care werkte. Ik had op die afdeling 16 jaar gewerkt, het werd toen tijd voor wat anders, dat heb ik gedaan, en nu weet ik dat ik nieuwe dingen aankan en er succesvol in kan zijn.

Dus... daar is het nieuws. Nieuw jaar, nieuwe baan. Over 2 weken ben ik weer op mijn oude stekje!

Even kort

Ik heb mijn blog aardig verwaarloosd de laatste tijd. Schrijfvoer genoeg, maar dan stapelt het zich op en weet ik niet meer waar ik moet beginnen.

Bart heeft het leuk in Nederland, elke dag krijgen we een foto en er zit een grote lach op zijn gezicht. Dat ze hem maar niet te hard verwennen anders komt hij nog niet meer terug!

Mijn werk met de leerling gaat goed, en het is niet te geloven dat we nog maar 4 weken te gaan hebben. Na een paar weken in het verpleeghuis zijn we een paar weken geleden in het ziekenhuis begonnen. Voor mij voelde het weer als een thuiskomen aan; ik zie me daar toch nog een keer terug gaan werken. Voor de leerlingen een vrij schokkende verandering, maar ze zijn dolenthousiast over wat ze allemaal leren. Ze zijn allemaal goed op weg, en ik leer zelf ook veel over begeleiding en lesgeven. Ze zijn 3 uur op de afdeling en hierna hebben we een uur "post-conference". Dan zitten we bij elkaar, en geef ik les. Het is helemaal vrijblijvend wat ik dan doe, en meestal zijn het gewoon dingen die die dag voorgekomen zijn, ik leg nog eens wat uit, of iedereen vertelt over zijn ervaringen van die dag, zodat de rest er ook van kan leren. Voor mij was dat uur in het begin heel vreemd, want tegen een groep praten is niet mijn sterkste kant. Ik ben er nu wel ingegroeid en het gaat me goed af. Het is ongelooflijk wat er in een semester verpleging gepropt wordt; daar deden wij minstens een jaar over!

Mijn zwemles gaat redelijk, alleen moet ik door de week oefenen en dat komt er meestal niet van. Ik heb het idee dat ik alles fout doe, en vooral met mijn armen doe ik blijkbaar nog steeds niet goed. Vorige week met Halloween waren er maar 6 personen (normaal zo'n 25) en dat was bijna net een prive les. Dan krijg je heel wat meer zwemtijd, maar ook heel wat meer instructie en wordt je meer gewezen op wat er verbeterd moet. Hopelijk kan ik komende week oefenen, maar ik denk toch erg aan spijbelen morgen!

Dat was het voor nu even....

Druk

Dat het druk zou worden wist, en dat is het nu dan ook. 3 dagen van 8 uur in de kliniek, 2 ochtenden als clinisch instructor, evaluaties doen, en antwoorden op journals, waar ik nog niet goed in ben dus me we nu nog de nodige uren thuis kost. Ik probeer een paar keer per week te zwemmen, voor conditie en om niet helemaal af te gaan op de les. Plus deze week een paar flinke stukken gewandeld; donderdag heb ik de hele 4 mijl in Treman park nog eens gedaan. Het stuk door het ravijn is nog steeds gesloten, en ik ben bang dat het voor de winder niet meer open zal gaan. Vandaag stond er een stukje over in de krant. Het is ongelooflijk hoe hard dat water door dat ravijn gestroomd heeft; hoe hoog het gestaan heeft is hier en daar te zien. Muddles gaat altijd een stukje zwemmen in die beek, en liep er deze keer net als andere keren gewoon in. Nu is het op dat stuk echter zo uitgesleten dat ze geen grond meer onder haar poten had, en daar schrok ze toch wel van toen ze opeens moest zwemmen!

Ondertussen wen ik aardig aan de titel clinisch instructor. We hebben steeds clinicals op de campus gehad, maar donderdag zijn we voor het eerst naar het verpleeghuis geweest. Nu heb ik de groep van 10 studenten dan helemaal onder mijn hoede tijdens de uren dat we clinicals hebben. We zijn de eerste studenten van deze school die ze in dit verpleeghuis hebben, dus dat zet me wel een beetje onder druk om dit een goede ervaring voor hun te maken, zodat volgende groepen er ook nog welkom zijn. Ik was nerveus, maar de studenten nog veel nerveuzer. We werden super opgevangen, het is een mooi tehuis, met goed personeel. Niet het standaard verpleeghuis, maar eentje waar ze allemaal een voorbeeld aan kunnen nemen. De directeur kwam ook nog een praatje houden met ons, en wat is die man bevlogen! Een geweldige visie op ouderenzorg.
Het is echt wennen om studenten te hebben die echt nog helemaal niks weten. Velen hebben nog nooit een patient aangeraakt; het is echt een barriere om in iemands persoonlijk 'gebied' te komen. Ik kan me zelf nog goed de eerste keer herinneren dat ik een patient moest wassen. Dat is echt een stap.
Het ging allemaal heel goed, iedere student krijgt 1 bewoner toegewezen waar ze de komende weken mee werken, en op deze orientatiedag hadden ze allemaal de kans om met hem of haar te praten zonder wat te hoeven doen. Het waren al heel wat indrukken die ze opdeden, alleen al om met deze ouderen te praten. Heel wat indrukken om te verwerken! Van wat ik tot nu toe hoor zijn ze er allemaal enthousiast over.

Op maandag was er voor de afdeling verpleging van de school een bijeenkomst van verpleegkundestudenten en leraren. Ik was ook gevraagd, en moest van tevoren een stel vragen invullen, zoals iets grappigs wat er gebeurde toen je student was, en iets wat niemand over je weet. Dat had ik ingestuurd, maar wat ik niet wist dat we die antwoorden voor de groep moesten voorlezen. Dat is niks voor mij om voor een grote groep te staan, maar toch gedaan, en het ging goed, en toen ik vertelde dat ik nogal eens flauw viel als leerling verpleegkundige had ik de zaal aan het lachen. Het was leuk om een boel leerlingen van vorig semester te zien, en om wat andere leerlingen te leren kennen. Wat heel grappig was dat ik een van die leerlingen 's avonds weer terug zag, we blijken in dezelfde zwemles te zitten. Klein wereldje.

Een nieuw semester begint

Deze week is college weer begonnen en ben ik weer begonnen als klinisch instructor voor de verpleegkunde studenten. Vorig semester had ik een groep samen met een andere instructor, deze keer heb ik zelf de hele groep. Het zijn dit keer eerste semester leerlingen, helemaal kersvers en groen dus. De eerste 4 weken zijn op campus, en ik ben er 2 ochtenden bij om te helpen. Een professor geeft de les, maar met het oefengedeelte help ik mee. Er zitten 20 studenten in de klas; als de stage in het verpleeghuis en ziekenhuis begint heb ik de helft hiervan. Het even flink wennen hoor. Ik moet me helemaal instellen op de gedachte dat ze echt nog niks weten. Een van de eerste dingen die ze leren is bloeddruk meten, pols tellen, steriele handeschoenen aandoen, en een heel eenvoudige wond steriel verbinden. Vandaag was een van de dingen die ze moesten oefenen het handen wassen. O zo belangrijk, erg basis, maar iets dat al te vaak niet goed genoeg gedaan wordt!
Het is een goed begin deze week, maar ik vindt het ook spannend want ik wil het wel allemaal goed doen.

Ik denk terug aan mijn eigen opleiding: de eerste opleiding in Venlo, dan de IC in Indiana, alle cursussen, alle doorwinterde verpleegkundigen waarvan ik geleerd heb, en alle andere mensen die me onderweg geholpen hebben naar het punt waar ik nu ben. Aan al die mensen een groot bedankt; ze zullen nooit weten wat ze betekend hebben.



Een inspirerende video, een schot in de roos! Ik dat ik zo ook nieuwe studenten kan inspireren. Een educator ben ik echter nog lang niet, daar heb je een master's voor nodig.

Graduation

Hoewel ik in december al klaar was met mijn bachelor's, was vandaag de graduation voor alle studenten verpleegkunde van Upstate Medical University. Het was al om half 10 's ochtends, en aangezien het bijna 2 uur rijden hier vandaan is zouden we dat nooit klaar spelen om met z'n allen op tijd daar te zijn. Dus gingen we zaterdagmiddag al weg en bleven we in een hotel. Een van mijn collega's zat in hetzelfde hotel, en ik kon haar zo haar cap en gown al geven die ik vrijdag opgehaald had.
We zaten in Embassy Suites, en hebben nog een trouwerij kunnen bekijken. Het hotel is zo gebouwd dat de balkons aan de binnenkant zijn en je op een pleintje met bomen en een vijver uitkijkt. Daar trouwde dus iemend, en het was wel apart omdat het een Schotse trouwerij was met doedelzakken en kilts.

We zijn samen gaan uit eten, en daarna gingen pa, ma, Micky en ik naar een receptie voor de geslaagden in een ander hotel. Daar waren 2 collega's van mij ook, maar we zijn niet lang gebleven, het was wat saai omdat we niemand anders kenden.

Vanochtend moest iedereen al vroeg wakker worden, wat voor sommigen altijd moeilijk is. Na het ontbijt gingen we naar de plaats waar de graduation was, en daar ontmoetten we de rest van de groep. We waren denk ik met een groep van zo'n 100 van het bachelor en masters programma verpleegkunde. Eerst de nodige speeches; ons ziekenhuis werd apart genoemd omdat we de eerste groep geslaagden zijn van het satelietprogramma voor bachelor dat door hun wordt gegeven in ons ziekenhuis.
Daarna liepen we om de beurt het podium op en kregen ons papiertje. Het echte diploma heb ik al lang binnen, dit was dus alleen een neppapiertje.



Daarna waren er een heleboel awards, dat was wel erg langdradig. Wel leuk dat 2 van ons groepje een award kregen. Daarna moesten er foto's gemaakt worden met z'n allen op het podium en was het klaar.



Het groepje van ons ziekenhuis met een van de professors.







Na de nodige foto's gingen we naar de receptie (ja, nog een), en daarna met de hele groep van Ithaca geslaagden en familie eten bij het Spagetti Warehouse. We hadden de Tomtom bij ons om het te vinden, maar toen we in de buurt waren zeiden we tegen elkaar 'dit kan toch niet.' Een buurt met allemaal vervallen fabrieken, maar daar lag het warempel. Wat een leuk restaurant! Het was ooit een pianofabriek, toen een tasjesfabriek, en daarna een warenhuis. Nu staat het vol met antieke spullen en dingen uit de jaren 50, heel leuk. Het eten was ook fantastisch, maar veel te veel en we hadden allemaal een bakje mee voor de lunch morgen. We waren met zo'n 20 personen en het was heel gezellig. Ook leuk om alle families van de rest te leren kennen. Een andere klasgenoot kwam ook nog. Haar was verteld dat ze nog niet kon slagen omdat ze nog 1 les moet doen, maar haar naam stond wel al in het boekje van geslaagden. Ze had vandaag dus ook mee kunnen doen met graduation, ik vond het wel sneu voor haar.
Van ma kreeg ik nog een heel leuk kadootje; een ring, maar wel een heel speciale. Het is de trouwring van oma met een steentje van ma's oorbel erop gemaakt. Zo lief.

Hierna weer terug naar huis, en de honden uit de kennel halen!

Einde semester

Het was de vorige week mooi en zonnig weer, heerlijk. Het nadeel was dat alles tegelijk hun stuifmeel in de lucht gooit. Ik dacht even dat er rook op de oprit hing, maar dat was het stuifmeel dat van de dennenbomen kwam in grote wolken. Er lag een dikke laag geel spul op de auto's en overal. Hatsjoe! Ik was er miserabel van, en was allang blij met de regen in het weekend wat alles lekker schoon spoelde. Alleen wil het nu niet meer ophouden!

De jongens hadden dit weekend een "schietwedstrijd." Ze hadden verschillende blikjes opgezet waar ze op schoten en zichzelf punten voor gaven. Natuurlijk moest Giulia ook meedoen.


Het eerste schot was al meteen raak!

De vorige week had ik de laatste dag voor mijn leerlingenbegeleiding. Het is goed gegaan, en ik vond het leuker dan ik ooit gedacht zou hebben. Het enige wat niet leuk is als er leerlingen zijn die het niet zo goed doen. Dat waren er 2 in deze groep, en gelukkig was er op de donderdag nog een andere begeleidster die goed geholpen heeft om ze weer op het goede pad te krijgen. Ik weet niet of het me alleen gelukt was. Echt moeilijk hoor om die gesprekken te voeren en die stress van hun te zien, en om ze te zien huilen omdat ze de stage misschien niet halen. Ze hebben het gehaald, en om die hele groep te zien groeien in hun kennis en zelfvertrouwen was gewoon geweldig. Er is zo enorm veel te leren voor hun, maar ik heb er zelf ook van geleerd. Ik ben al gevraagd om dit volgend semester ook te doen; ik moest eerst op mijn werk vragen omdat ik er toch 2 dagen vrij voor moet hebben van dat werk, en dat kon. Ik ga dan 2 ochtenden doen, dus de hele groep alleen, en dan ook nog eens de kersversen, in hun allereerste semester (die ik nu had waren 2e semester). Spannend voor mij, en ook een hoop werk omdat ik dan ook al hun evaluaties moet doen en verpleegplannen nakijken, maar nog spannender voor de newbies die nog nooit in een ziekenhuis gewerkt hebben!

Nog een

Nog maar een video. Wat doen verpleegkundigen nu eigenlijk de hele dag? Wat is er voor nodig om een verpleegkundige te zijn?



Wat denk jij? Alleen maar zorgen? Of nog meer?