De start van het jaar

Het is weer eens tijd voor een update. Het is duidelijk dat ik niet alles de wijde wereld instuur. Het is heel gemakkelijk om over de leuke dingen te schrijven, maar niemand blijft de moeilijke dingen bespaard. Ik  zal in het kort even vertellen. Het is een gewoon een emotioneel begin van het jaar geweest. Twee weken geleden kregen we namelijk te horen dat Micky's dochter op 35 jarige leeftijd is overleden. Dat was een flinke schok natuurlijk. Ze woonde aan de ander kant van het land, dus zagen haar niet vaak. Ze was een korte tijd ziek, iets dat we niet wisten. Soms is het gewoon "it sucks", het is verdrietig, en we verwerken het zo goed als het kan en proberen het een plaats te geven... Dat iedereen die dit leest er even bij stil mag staan, degenen die je lief hebt extra verwent, nieuwe relaties bouwt, en oude relaties herstelt.

Wat verder nog? De scholen zijn weer begonnen, en Niels is weer vertrokken. Het is alweer tot midden in de nacht kabaal in zijn apartement, dus daar is hij helemaal niet blij mee. Maar goed, nog maar 1 semester te gaan, en hij komt gewoon wat vaker thuis.

In het najaar heb ik eens flink wat 'soul searching' gedaan; afgelopen semester had ik geen lessen voor mijn master's, ik tekende en schilderde veel, en voelde me een stuk gelukkiger. Met heel veel wikken en wegen heb ik daarom besloten om te stoppen. Het was heel dubbel, en ik voelde me er schuldig bij. Aan de andere kant heb ik profijt gehad bij de lessen die ik al gehad heb, en kan ik die kennis in de praktijk gebruiken. Dus geen master's meer, die beslissing was vorige maand genomen, en ik heb er nu rust bij, eigenlijk een stuk stress minder.

Dat betekent niet dat ik niks erbij doe, op het moment ben ik voor een certificatie aan het leren, en ik ga verder met tekenles. Deze week was de eerste les, en deze keer ben ik niet de oudste in de klas. Ik ben benieuwd hoe dit zal gaan. Plus leerlingenbegeleiding is deze week weer begonnen. Pff, weer even in het ritme komen.

Verder is het hier echt winter, koud, koud, koud. Met de zonneschijn verwacht je warmte, maar het was nog altijd -9C. Ik heb lekker gewandeld bij Taughannock Falls, en flink wat foto's gemaakt, alleen was mijn camera bevroren tegen de tijd ik bij de grote waterval was.

Een beetje zon doet goed!

Grote ijsschotsen bij de eerste waterval.

Het is niet vaak dat je bijna de hele rivier van snel stromend water bevroren ziet!

Het uitkijkpunt, er stroomt amper water.

Grote ijspegels.

Kerstweek

Aan iedereen een heel fijn 2014 gewenst! Hier dan weer even een update van ons. Allereerst bedankt voor het nog lezen van dit blog, en Wilma, leuk om te zien dat er ook een onbekende meeleest.

De week van kerst is heel fijn en relaxed geweest. Op vrijdag kwamen Bart en Carly. Ze werden al om 6 uur 's ochtends door Tim opgehaald in Newark, en daarna gingen ze eerst naar New York. Ze bezochten oa. Rockefeller Center met de bekende ijsbaan en kerstboom, en het museum of natural history. Tegen een uur of 7 's avonds kwamen ze hier aan. Wat een leuk weerzien! Carly hebben we een jaar niet gezien, en Bart niet sinds februari. Ik had een van zijn favoriete eten gemaakt, bordje Bart voor de kenners ("draadjes vlees" in de crockpot voor taco's). We zaten al snel om de tafel om lekker bij te kletsen. Daarna gingen ze met z'n allen spellen. Een leuk begin van een leuke week.

Elke dag werd er wel even gespeld.

We hadden gewacht met de kerstboom halen tot ze er waren, en dat gingen we dan op zaterdag doen. De sneeuw was allemaal weg, en het begon te regenen. We hadden er snel een gevonden.

 We hebben hem samen mooi versierd.

Zondag en maandag zijn ze met z'n allen gaan winkelen en uit eten met een oude schoolvriend van Bart. Carly kreeg een pakje van haar familie in de post, leuk, net op tijd voor kerst.

Op dinsdag, kerstavond, moest ik werken. Maandag had ik het bakwerk voor de kerst al gedaan. Onder andere Niels z'n verjaardagstaart en tiramisu. Dat laatste wilde ik per se maken, al houden de jongens er niet zo van. Ik had wat extra gemaakt om mee te nemen naar mijn werk. Daar had ik iedereen verteld om ruimte te houden voor dessert. Echter, toen het lunchtijd was schoot me opeens binnen dat de slagroom nog in de koelkast staat. Die had in de tiramisu moeten zitten. O jee! Wat had ik gedaan? In plaats van de slagroom te kloppen en in de tiramisu te doen had ik het eiwit geklopt en erin gedaan. Het ziet er ongeveer hetzelfde uit als het geklopt is. Nu wilde ik niet iedereen op mijn werk een gerecht voorschotelen met rauwe eieren erin. De kans is klein dat iemand er ziek van zou worden, maar stel je voor dat de hele afdeling door mijn schuld geveld zou zijn! Ik had er zelf al wat van geproefd en was niet ziek, dus waarschijnlijk geen probleem, maar ik wilde het niet riskeren. Dus die tiramisu heb ik weg gedaan. Helaas, dat wordt nog een keer proberen.

Alle sneeuw was het weekend weggesmolten, het was ongewoon warm, maar op kerstavond viel er weer een laagje. Toch nog een witte kerst dus, en de eerste witte kerst ooit voor Carly. De jongens hebben samen in het bos gewandeld, en de beek verkend.

Schattig.

De drie broers.

Merry Christmas!

Op kerstochtend hebben we eerst uitgeslapen. Dat was vroeger wel anders, en grappig dat vrienden met kleine kinderen al foto's op facebook hadden staan van hun kinderen met Santa's kado's voordat die van ons zelfs op waren. We hebben eerst een uitgebreid ontbijt gegeten, en daarna kadootje open gemaakt. Dat was erg leuk, en iedereen was goed verwend. De broers hadden ook voor elkaar leuke dingen uitgezocht, en Carly werd ook niet vergeten.

Ik had voor Bart een pastel schilderij gemaakt van Goliath.

Hier is hij nog niet ingelijst, en de foto is ook niet zo goed met de mobiele telefoon gemaakt. Ik vindt het wel goed gelukt, en hij was er blij mee. Alleen kon hij niet in het vliegtuig mee, dus moeten we hem nog opsturen.

De birthday man wil niet op de foto. Twintig jaar! Geen tieners meer in huis!

Verder hebben we die dag even met de familie in Nederland geskyped (zo leuk dat dit nu kan!), een wandeling gemaakt om even uit te waaien, en een film gekeken. En natuurlijk een lekker kerstmaal gegeten. Homey!

Koud genoeg voor een frisse neus.

Ook de dag na kerst hebben we gewandeld, deze keer bij Taughannock Falls. 

Heel leuk zo met z'n allen.

Ze begonnen een sneeuwballen gevecht, het blijven toch altijd jongens. Muddles deed ook mee door te proberen de sneeuwballen te vangen, zo grappig.

Vrijdag was onze laatste volle dag samen, en zijn we samen uit gaan eten. Ook stond het een beetje in het teken van opruimen. Ik had Bart gevraagd om zijn kamer zo veel mogelijk op orde te maken; in dozen doen wat hij wilde bewaren en weg doen wat hij niet wil houden. Ik wil die kamer voor wat meer dan alleen opslag gaan gebruiken. Hij heeft goed zijn best gedaan, maar pff, ik had niet gedacht aan wat dat met mijn gemoed zou doen. Zeg maar heel vreemd om zijn kamer in die toestand te zien. Het was er wel tijd voor, hij is nu echt het huis uit. Hoewel er nog verschillende grote dozen staan waar ik ergens een plek voor moet vinden.
 
Die avond moest ik afscheid nemen; zaterdag vertrokken Tim, Bart en Carly weer, maar ik moest die dag werken, dus al wat vroeger goodbye zeggen. Ze hebben zaterdagnacht bij Tim doorgebracht, en hij heeft hun al heel vroeg (half vier) naar het vliegveld gebracht. Toen Tim 's avonds belde was hij helemaal niet blij; ten eerste het vroege opstaan, en onderweg naar het vliegveld had hij een wasbeertje geraakt met schade aan de auto. Daarna kreeg hij een parkeerbon bij zijn apartement. Maar ik was blij dat het geen hert was, en dat ze niet van de weg geraakt zijn.

Het is weer vreemd leeg. Het was een mooie week van fijn samen zijn, relaxed, re-connecting (her-hechten?), broers-bij-elkaar-tijd, nieuwe herinneringen maken en oude herinneringen ophalen, lekker eten, en gewoon een fijne familie-tijd. Ik heb een paar dagen de holiday blues gehad, maar nu is het weer vooruit kijken.

“Don't cry because it's over, smile because it happened."

Dr. Seuss

Happy New Year!!! Dat ieders wensen uit mogen komen!

Druk weekend en een heleboel foto's

Aangezien ik hopeloos achter loop met bloggen had ik hier nog niet verteld dat ik weer met Women Swimmin' meedeed dit jaar. (de facebookers weten dit natuurlijk al lang! :) Het is een fundraiser voor Hospicare, de hospice hier. Ze doen geweldig goed werk, en het is fijn om daar mijn steentje aan bij te dragen.
De hele zomer ben ik druk bezig geweest met zwemmen, en dan wel meestal in het meer bij Taughannock Falls. De eerste keer dat ik wilde gaan was het water maar 17C en ik kon mezelf toch echt niet overtuigen om daarin te gaan. De week erna was het 20C en dat is mijn eerste zwem geweest in juni. Om klaar te zijn voor de 2 km over het meer was een flinke stok achter de deur om flink te oefenen! Ik ben elke weer 3-4 keer gaan zwemmen. Soms maar kort en soms lang. Het warmste dat het water geweest is is 30C, maar dat was maar voor een week. Het is een hele koele zomer geweest en en meer is nu ongeveer 22C. Ik moet zeggen dat het wel went, hoewel de spieren tijdens mijn oefenzwemmen in het begin heel stijf zijn, en na 45 minuten zwemmen ik kippenvel kreeg. Daarom was het wel goed om veel in het meer te oefenen om in alle condities te oefenen, inclusief als het waaide en er golven zijn.
Afgelopen zaterdag was de zwem over Cayuga Lake. Ik was er klaar voor, het enige waar ik me zorgen over maakte was hoe koud het zou zijn, en dat ik me niet zou verslapen. Dat laatste gebeurde niet, en we waren er op tijd. Ik zat bij de eerste groep; er doen zo'n 300 vrouwen aan mee, die met toegewezen groepen met 2 boten over het meer gebracht worden. Daar springt iedereen van de boot af en zwemmen we onder begeleiding van een heleboel kayakers terug. Micky heeft de foto's gemaakt.

Onze groep ging half zeven de boot op, de zon was nog niet helemaal op. Het was een prachtig gezicht. Ik was echt nerveus, maakt niets uit dat ik het 2 jaar geleden ook gedaan heb, de adrenaline schiet door je heen. Dat hoorde ik van anderen ook. Aan de overkant van het meer sprongen we een voor een van de boot af. Dat eerste moment is koud! Er was nog een probleem dit jaar; door de storm van 2 dagen geleden was er veel drijfhout en zeewier, en dat lag vooral aan de kant waar we het water ingingen. De boot probeerde er een beetje uit de weg te blijven, maar toch moesten een stukje door de grote en kleine stukken boom zwemmen. Ik hoorde later dat ze overwogen hadden om de boel af te lassen door dat drijfhout, maar het was toch wel te doen. Ik heb onderweg vanuit de boot een paar boomstammen zien drijven, maar de kayakers hebben de grote stukken volgens mij wel bij ons uit de buurt gehouden. Ieder groepje had een paar kayakers bij zich die ons in de gaten hielden dat iedereen ok was, en ons op de juiste koers hielden. De boeien die uitgezet zijn zijn al zwemmend moeilijk te zien. Het water was tamelijk vlak, niet veel golven, en het was een heerlijke zwem. De sfeer is heel vrolijk, het is geweldig om zoveel mensen die aan dit goede doel meewerken.

Als je aankomt wordt je toegejuicht, en er speelt een band, allemaal heel leuk. We zijn na de zwem nog even gebleven, maar Micky had al een uur op me staan wachten en zijn vrij snel vertrokken. Het was pas 9 uur. Dat was al heel wat gedaan voor de dag! Hier nog een filmpje en krantenartikel.
 

Hierna lag er een heel karwei op ons te wachten thuis. De eigenaar van het witte huis was druk bezig met de kelder verder leeg te pompen, en het begin te maken met het uitmesten van een dikke laag modder. De brug is voor hem momenteel geen prioriteit, en daar maakten wij een start mee. Er zaten grote bomen tegen de brug aangespoeld waar allerlei kleinere troep is in blijven hangen. Een paar dingen heb ik geleerd: bomen spoelen met hun wortels richting stroomafwaards, en die wortels werken als een net waar alles in gevangen wordt. Alles zat in elkaar gevlochten en je kunt niet zomaar in het wilde weg gaan zagen, maar je moet bekijken wat er gaat vallen als je wat zaagt. Nu zaag ik niet hoor, Micky doet het motorzaagwerk. Ik zorg ervoor dat hij zijn veiligheidsbril opdoet! We hebben urenlang hard gewerkt, en het was net een spel pick up sticks. Na een paar uur konden we niet meer verder; we zijn een lier gaan komen om spul eruit te kunnen trekken.
Vandaag zijn we verder gegaan, maar die foto's zal ik nog plaatsen. De lier werkt goed, hoewel we nog niet klaar zijn, zijn we een heel eind gekomen. 

Niels en ik zijn 's avonds stroomopwaarts gelopen om te kijken wat er allemaal veranderd is. Nou, dat was heel veel, er is bijna niks meer hetzelfde als voorheen.

A tour for the ones that know the area:

Waar de kinderen vroeger altijd speelden. (were the kids used to play when they were little, a 4 ft drop now).

Net naast waar ze speelden (right next to where they used to play).

Een nieuwe stapsgewijze waterval (this is were the big rock is stuck in the wall. That rock is still there; some fallen trees made a huge dam of rocks).

Niels as a reference point so you can see how tall this is.

There are countless trees down.

The log jam by the "rock in the wall", looking downstream. I'm glad this did not happen close to our house!

And then, right after the log jam... there was this big surprise:

A 10 ft waterfall!

This is the access road to the gas field.

Going back downhill, looking down the waterfall.

Huge rocks stacked up.

This is looking up to our field.

I'm happy that the creek decided to take this route and not carve out the wall further! Long time ago I had the nightmare that the creek washed away the field, and I convinced myself it was just a bad dream. Now I see that it would have been possible in this extreme case.

Walking a bit further downstream.

A log jam close to the driveway bridge. In the distance the tube.

This is after we worked for hours.

Vanmorgen heb ik een kijkje genomen bij Treman Park. Ik had al gehoord dat daar ook veel schade is, en kampeerders geevacueerd moesten worden. Ik was de enige auto toen ik aankwam en er liep een man op de parkeerplaats. Ik zag dat hij wat mank liep, en toen ik uit de auto stapte liep hij op me aan. Hij begon een heel onsamenhangend verhaal te vertellen over zijn familie die hij eruit moest krijgen, er was geen brood en niemand hielp. Hij had een tshirt en korte broek aan, en geen schoenen. Hij zweette terwijl het niet warm was.  Ik hoorde hem even aan, en een paar minuten later kwam er een sheriff auto aan, en even later ook de park ranger. Ik denk dat iemand anders al voor hem gebeld had. Hij was echt psychotisch. Misschien drugs genomen, aan het afkicken of mentaal ziek. Nou, ik moet echt niet meer mijn mobieltje vergeten; je weet nooit wat of wie je tegenkomt! Toen de politie er was ging ik verder met mijn wandeling. Later toen ik terug kwam was de ambulance er en werd hij net afgevoerd. Ik vroeg de politieagent of zijn familie echt ergens vast zat, hij zei dat dit niet zo was, maar dat de man hulp nodig had. Dat gevoel had ik ook al gehad.

Dit zijn wat foto's van het park. Het pad door het ravijn is gesloten, en ik verwacht niet dat het dit jaar nog open gaat, helass. Als je goed kijkt zie je stukken muur die weggespoeld zijn langs het pad.

Pieces of wall along the gorge trail are missing.

Een bruggetje: alleen de boog staat nog, de muurtjes die erop stonden zijn weg. (the second bridge, the walls are gone).

Hetzelfde bruggetje vanuit de andere kant (same bridge, other side):

Picknick tafels hebben overal gedreven, geen schade, maar om te laten zien hoe hoog het water gestaan heeft. (picknick tables and debris; just to show how high the water was)

The parking lot to the left. Looks like a rock slide from the service road.

Hier is nog een krantenartikel met een filmpje over de schade aan "onze" weg.

Nou, dat was me nog eens een lange blog!