Het kan sneeuwen en het kan zonnig zijn

Hoe langer je wacht met weer schrijven, hoe moeilijker het wordt, daar kom ik wel achter. Wel leuk dat er gevraagd wordt of er nog wat komt. Dus bij deze.
Eerst maar eens over het weer; het was vandaag in 1 woord stralend! Ik heb een begin gemaakt met de tuin weer eens opruimen, en ik kwam het eerste krokusje tegen. Tevens heb ik sap ingekookt, ik geloof voor het eerst in t-shirt. Vorig weekend had ik ook ingekookt, met 2 dikke truien aan. Dit is nu wel het einde. Sommige tappen zijn al droog, er gaan bacterien, schimmel en troep inzitten en dan loopt het niet meer. Het is wel weer goed geweest, ik heb genoeg, en de komende weken heb ik toch geen tijd meer om te koken. Op het eind gaat het suikergehalte ook nog eens omlaag, dus je kookt je suf om een beetje stroop te krijgen.

De afgelopen week heb ik een paar lange wandelingen gemaakt. Er is 1 rondje dat ik loop waar je over een metalen open brug moet, zoiets dus, en Muddles durft of kan daar niet op lopen. Ik heb er wel eens een klein hondje heel voorzichtig over zien lopen, maar Muddles lukt het dus niet. Dus dan moet ik die 50 pond hond erover dragen. Ik hoop dan altijd maar dat er niemand aankomt, want het ziet vast heel vreemd uit zoals ik daar met haar sjouw. Je hebt niet echt houvast aan zo'n hondenlichaam, en ik heb haar dan onder de buik en bij haar harnas vast, en hoop haar niet te laten vallen. Het is weer gelukt hoor.

Ik heb eens geteld hoeveel dode dieren ik tegenkwam op een wandeling. Heel triest hoor maar hier is de score; 1 hert, 1 possum, 1 vos, 1 muis, en 1 konijn. En dat op 4 mijl. Kun je nagaan wat een slachting er op de wegen gaande is. Hoeveel wild zouden we om ons heen hebben als er niks doodgereden zou worden!

Nu moet je niet denken dat het hier alleen maar mooi weer is. Gisteren zaten we nog te vernikkelen en vrijdag wisselde de zon zich af met sneeuwbuien. Ik had gisteren afgesproken met een collega om te gaan skien. Micky en ik vertrokken al vroeg, hij ging in het restaurant bij de skipiste zitten, en ik ging een paar afdalingen doen. Toen ik het te koud kreeg ging ik binnen even opwarmen en daar was Amy met haar familie. Ze hebben een drieling van 4 jaar, ik had ze al zeker een jaar niet meer gezien, en kan ze echt niet uit elkaar houden. We gingen samen op stap, zodat we ieder een kind op de skilift konden nemen. Ze kunnen nooit met z'n allen gaan skien, en gewoonlijk gaat er maar 1 ouder met een van de meisjes naar boven, en de rest blijft bij de kleinste heuvel. Dus ik met een van die ukkies in de lift. Dat was een hele ervaring. Ze hadden een klein rugzakje aan met een handvat eraan zodat je ze vast kunt houden. Ik had mijn skistokken beneden gelaten zodat ik mijn handen vrij had, dat had ik ook nog nooit gedaan en voelt raar aan. Het ging heel goed, en ze kunnen best al goed skien. Alleen op een steil stuk afdaling moest ik haar even vasthouden. Bij de tweede keer omhoog kregen er twee ruzie over wie met mij naar boven mocht haha, ik was eventjes populair. Dat meisje had een beetje pech, want toen we uit de lift gingen vielen we allebei. Het was wel lachen, ik heb geen idee wat er gebeurde en waarom we onderuit gingen. Ik geloof dat ik haar te goed vast had. We hebben een paar afdalingen samen gedaan, en toen ging maar eens op zoek naar Micky. Ik heb even kunnen oefenen voor als ik een keer oma wordt. Dan zal ik best een cool oma worden die de kinderen gaat leren skien!

Even bijpraten

Het wordt hoog tijd om weer eens wat te schrijven. Ik zie dat het al bijna 2 weken geleden was. Ondertussen zit Bart alweer bijna 2 weken in Californie en is Micky alweer lang terug. Zijn bezoek bij de familie was nog eens extra kort door wat ziekte, waar hij overigens weer helemaal van opgeknapt is. Bart heeft wat tijd bij zijn vriendin doorgebracht, en is deze week bij zijn tante geweest. Nu is hij weer bij zijn vriendin en zondag gaat hij naar Las Vegas om daar maandag met een week orientatie te beginnen. Hij was deze week ziek, en hopelijk zal hij zich helemaal beter voelen voor maandag.

Dit was nog een foto van de avond voor zijn vertrek, ik vindt het wel een leuke;

Het is nu best druk met mijn werk. Ik ben goed gewend nu op de afdeling, al kom ik nog steeds achter kleine dingen die veranderd zijn. Ze wilden me al als 'charge nurse' laten draaien, maar dat heb ik nog even af weten te houden. Dat was juist wat me vorige keer zo afgebrand heeft. Die rol is zo te zien alleen nog maar meer stresserig geworden en daar pas ik voor.

Tijdens de dienstwisseling kijken we met z'n allen even waar de knelpunten en de moeilijkheden met patienten zitten, bijvoorbeeld mensen die in de war zijn en extra aandacht nodig hebben om ze tegen vallen te behoeden. Zo stonden we een paar avonden geleden rond de balie, en terwijl ik zo om me heen keek realiseerde ik me hoe weinig van mijn vorige collega's er nog waren. Tussen die groep van zo'n 15 personen was er welgeteld 1 waar ik 2 jaar geleden mee werkte. En nog iets anders wat me opviel: ik was bij die groep verreweg de oudste! Wat een "spring chickens" werken er nu! Nu zijn er nog wel anderen waar ik mee gewerkt heb, en ook nog een paar van mijn leeftijd, maar net die dag kwam het zo uit dat het zo ongeveer een totale vernieuwing was. En ook heeft het aantal mannelijke verpleegkundigen op de afdeling zich vermeerderd. Allemaal wel goede dingen, het is een goede groep die we hebben, en zeker in een tijd dat de gemiddelde leeftijd van verpleegkundigen 45 is, is wat jong bloed een goed ding.

Over jong bloed gesproken, zo ging ik met een paar oud-collega's lunchen. Eentje die net met pensioen is, eentje die bijna met pensioen gaat, en eentje van mijn leeftijd. Daar was ik de jongste bleek het. Ik had geen idee dat Sally al zo dich tegen haar pensioen aanzat en vroeg haar naar haar leeftijd; 64! Ik dacht dat ze 15 jaar jonger was. Het was wel een leuke lunch, en we zijn weer fijn bijgepraat.

Met de mooie dagen die we hebben en koude nachten stroomt het maple sap goed, en vorige week heb ik een dag sap gekookt, en gisteren weer. Ik heb er nu wel een routine in. Je moet er maar hobby aan hebben. Als het eenmaal kookt is het een beetje als verf zien drogen.... heel langzaam. Je moet dan alleen nog het vuurtje goed heet houden.

Mijn amateuristisch verzamelsysteem.

Inkoken.

Dat is geen rook die daar voor uit het hutje komt, maar stoom.

Bijpraten

Het wordt eens tijd voor even bijpraten. Het is gewoon een erg drukke week geweest!
Vorige week dinsdag kwamen Micky en Bart weer thuis van San Francisco. Ondanks dat het een treurige reden was wat de familie bijeen bracht, was het voor hun een fijne reis geweest. Bart was er vorig jaar niet bij toen we daar waren, en voor hem was het goed om die kant van de familie beter te leren kennen. Ze hebben ook nog een toeristische dag gehad, met een boottocht vanuit Fisherman's Warf. Voor hun samen was het ook een fijne vader-zoon tijd.




Er lagen lang niet meer zoveel zeeleeuwen als vorig jaar. Een grote groep was afgelopen zomer opeens weg, en een paar maanden later opgedoken in Oregon.

Vorige week maandag begon ik dan met mijn nieuwe baan. Spannend! Die eerste dag draaide mijn hoofd van al de informatie die ik kreeg. De eerste 2 dagen was het extreem rustig, voor mij wel fijn om veel kalm aan te kunnen leren, en voor de verpleegkundige die me inwerkt fijn om goed te kunnen uitleggen. Het is wel grappig hoeveel mensen ik ken! Degene me inwerkt was 2 jaar geleden manager op de afdeling waar ik vanaf kom, en twee van de secretaresses werkten daar ook. In hetzelfde gebouw van de Urgent Care zit ook een rontgenafdeling en daar werken ook een paar mensen die ik ken. Verder herkende een patient me al meteen: ik had voor haar man gezorgd. En ook heb ik al verschillende ex-collega's als patient gehad.

Het werk is zo anders dan ik gewend ben, dat ik het gevoel heb dat ik de verpleging weer helemaal opnieuw moet leren. Waar ik eerst de hele dag voor een groep patienten zorgde, is het hier een komen en gaan van patienten. Het is zaak om ze zo snel mogelijk te helpen en weer op pad te sturen. De secretaresse schrijft hun in, de verpleegkundige screent (triaged) ze dmv een stel vragen, bloeddruk, pols&temp, en dan ziet de arts, nurse practitioner of physician assistant ze. Tijdens de triage schatten we ook meteen in of de arts ze meteen moet zien, of dat ze in de wachtkamer gewoon hun beurt moeten wachten. Zo had ik een vrouw met wat vage klachten van wat druk op de borst, die hebben we meteen op een kamer gelegd en is via ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Sommige handelingen, zoals als bloedprikken en infusen inbrengen, ga ik niet verleren, dat doen we daar de nodigen van.

Er komen veel mensen met keelontstekingen, verkoudheden en griepklachten. Afkloppen, maar een klein wonder dat ik nog niks heb opgepikt. Elk virus in de county komt daar door de deur. Ik ben constant mijn handen met alcolholschuim aan het desinfecteren.

Ik ben zo gewend om met patienten met meer levensbedreigende ziekten om te gaan, dat ik van de niet zo bedreigende dingen weinig afweet. Ik kan je veel vertellen over hartaanvallen en beroertes, maar niet zoveel over de beste behandeling van een verzwikte enkel of peesontsteking. Deze week heb ik al heel wat splinten aan polsen en enkels aangelegd, en mensen geleerd hoe ze met krukken moeten lopen. Ik had ook nog nooit een keelkweek afgenomen, nu zal dat routine worden. We doen verschillende testen zelf, zoals de zwangerschapstesten, urinetesten, en streptesten, ook allemaal nieuw voor mij.

Mensen komen voor de meest uiteenlopende dingen naar de urgent care, en ook van alle leeftijden. Aan de kleintjes moet ik helemaal wennen. Longontstekingen, van de fiets of van de trap gevallen, sportongevallen, huiduitslag, en nog wel de ergste: een klein kind met een tandontsteking. Volwassenen komen ook met alles en nog wat, tot aan een uitgebreidt lichamelijk onderzoek voor de Peace Corps toe.

Ik heb er een goede start gehad, en zal nog een aantal weken ingewerkt worden. Er zijn nog genoeg dingen die ik niet gedaan heb. Het is ook even wennen om in een krappe omgeving te zitten. Er zijn 5 behandelkamers, een ruimte voor de receptie, en een piepkleine ruimte waar de verpleegkundigen en artsen hun documentatie doen. Ook is het hollen of stilstaan. Er zijn momenten dat de wachtkamer leeg is, en andere momenten dat het bomvol zit.
De nieuwe collega's zijn aardig en behulpzaam. Dingen die ik zeker fijn ga vinden:
-dat je altijd op tijd weg kunt, dat is in het ziekenhuis wel even anders.
-dat ik minstens 1 keer per dag daglicht zal zien met rijden, dat was niet zo met 12 uren diensten.
-dat je na 8 uur werken nog een halve dag over hebt, en je op een werkdag naar de kapper kunt gaan.
-de dingen die ik niet zal missen: de constante bellen en de alarmen die afgaan als een patient uit bed klimt.

De dingen die ik zal missen zijn mijn collega's en het contact dat je vaak opbouwd met een patient en familie.
Op vrijdag hadden we een afscheidsfeestje voor mij bij Chili's. Er was een hele groep op komen dagen en we hebben leuk gekletst, gegeten en gedronken. We moesten nogal lang op een tafel wachten, en Micky, Niels en Tim hadden apart een tafel gevraagd. Hm, die gingen niet bij ons zitten. Het was tevens mijn verjaardag, maar ik had het niemand verteld. Op het eind kwam een grote groep serveerders aanlopen "Happy Birthday" zingend. Ik dacht, o er is nog iemand anders jarig vandaag. Maar toen kwamen ze naar mij toe en zetten een toetje voor me. Micky en de kinderen zaten te giegelen aan hun tafel. Later vertelde hij dat hij bijna de waitress om had moeten kopen om dit te doen, ze moest het eerst aan haar manager vragen. Blijkbaar is het tegen hun regels om te gaan zingen voor iemand aan een andere tafel. Het was wel leuk, en iedereen was verrast.

Maar we zijn er nog niet met bijpraten. Dat was nog niet alles de afgelopen week. Ik heb ook nog een dag stage gelopen bij de kliniek op Cornell. Het was weer eens heel wat anders. Ik wist niet hoe groot het daar was. Ik liep mee met een verpleegkundige die de studenten intake doet die binnenlopen. Tja, wat kan ik er verder over zeggen. Niet zo geweldig interessant die dag. Het was niet zo druk. Ik zie wel dat die verpleegkundige vooral veel moet weten over geboortebeperking. Ze was er heel erg goed mee in de uitleg.
Cornell heeft nogal een trieste tijd gehad, met 2 zelfmoorden in 1 week, en een totaal van 6 dit semester. Het heeft een effect op de studenten, en er wordt veel aan counseling gedaan. Morgen weer een dag op de kliniek van Cornell.

Thuis zijn we veel bezig geweest met het inkoken van de maple syrup. Tim is een echte houthakker geworden die het hout voor in de kachel in stukken hakt en er heel goed in is. Het verzamelen van sap is wel voorbij denk ik. De nachten zijn te warm. Het moet 's nachts vriezen en overdag mooi om het sap goed te laten lopen.

Dan is er ook nog school. Ik heb net een power point af voor een presentatie morgen, over armoede in kinderen.

En dan zijn er ook nog een paar dierjes die me bezig houden met name dat duveltje rechts.

Mooie zaterdag

We werden wakker met een stralend blauwe lucht en om kwart over negen stond ik al op de ski's. Micky gaat op mee op de zaterdagochtenden dat ik ga skien en gaat zich dan een uitgebreid ontbijt eten bij Greek peak, en uitgebreid de krant lezen.

Ik dacht dat het wel wat ijzig zou zijn, maar de zon maakt de sneeuw al meteen wat zachter en het was perfect. Heerlijk anderhalf uur geskied,en heel wat afdalingen kunnen doen zonder wachttijden bij de liften zo vroeg in de ochtend!

Bij Greek Peak hebben ze een "adaptive snowsports" programma, waar de mensen met handicapts leren skieen. Ik zag een groep instructors met 3 mensen die op een monoski skien. Hun onderlichamen zijn verlamd, en ze zitten in een zitje dat op 1 ski gemonteerd is. Aan hun skistokken zitten kleine skietje om te kunnen sturen (Hier zijn wat foto's van de website). Ze gingen me toch hard, en kunnen keigoed skien! Heel goed om te zien. Ik ben wel benieuwd hoe ze in de skilift gaan.

Hierna hebben we wat boodschappen gedaan, en zijn thuis begonnen met het maple sap in te koken. Op zo'n mooie dag is het lekker om de hele dag buiten bezig te zijn en in het bos rond te struinen om sap te verzamelen. Muddles rent lekker mee. We hadden wel 1 probleempje met de schoorsteen: de lading sneeuw op het dak van het schuurtje ging langzaam afglijden door de warmte en duwde de schoorsteen helemaal scheef. Dus sneeuw geruimd op het dak en de schoorsteen weer recht geduwd. We moeten wat verzinnen om hem beter vast te zetten.

Bart was vandaag ook nog even thuis, dus het was wel leuk om even "compleet" te zijn.

Les, en mijn kerstkadootje

Mijn 2 cursussen voor dit semester worden wel interessant. Healthcare ethics, en community health. Voor dat laatste moeten in een groepje een een stad of dorp bekijken welke services en gezondheidsprobelemen er zijn, en daarna een advies uitbrengen wat er veranderd moet worden. Dit is echt een groot project, elk detail moet bekeken worden. Als eerste doen we een 'windshield survey', waar we rondrijden en de stad bekijken. Nu bestaat ons groepje nog maar uit 2 personen, de derde heeft de klas laten vallen. Het was ook te gek, ze kwam uit New Jersey om hier een cursus te doen 1 keer per week (4 uur rijden!).
Vandaag heb ik dan samen met mijn klasgenoot die eerste survey gedaan. We hebben Ithaca gekozen, eigenlijk zou ik liever een van de omliggende dorpen hebben willen ontleden, ik denk dat je daar veel meer dingen tegenkomt waar verbetering in kan komen, maar de lerares wilde dat we een stad bekeken.
Nou, Ithaca kennen we dus wel goed, maar al rondrijdend zie je toch weer nieuwe dingen. Bijvoorbeeld welke buurten er goed uitzien, waar de vervallen huizen zijn en waar de betere huizen (het ligt hier allemaal door elkaar), welke voorzieningen zijn er (geen supermarkt in de stad, alles ligt aan de rand), welke mensen zie je op straat, hoe begaanbaar is het etc. Je kijkt opeens met hele andere ogen als je echt gaat kijken. Sharon heeft heel wat foto's gemaakt, we werden af en toe raar aangekeken.
Nu moeten we nog heel veel informatie opzoeken op internet.

Vanmiddag werd mijn 'kerstkadootje' afgeleverd, een maple syrup evaporator. Een verdamper dus voor de maple syrup. Het werd gebracht met een grote semi-trailer, en die kan hier echt niet op de oprit komen. Dus toen hij bij de oprit was zijn we er met de mini-van naar toe gereden en het ding gaan inladen. Het is gemaakt van dik staal, en was behoorlijk zwaar! Bart was erbij, en wat is die jongen sterk. Met hem erbij was het geen probleem. Die vrachtwagen heeft hopelijk geen problemen gehad met verder de berg oprijden, want draaien was op de oprit ook niet mogelijk. Eigenlijk was dit een weg waar hij niet eens mag komen zei de bestuurder, dus hopelijk is hij ook geen sheriff tegen gekomen.

Daarna thuis uitladen, en naar het schuurtje slepen, en daar staat het:




Bovenop staan 2 groten pannen, de onderste wordt de stroop in gekookt, de bovenste is om voor te verwarmen.


De pan opzij geschoven, zo ziet het binnenste eruit. Hier moeten vuurvaste stenen rondom gelegd worden zodat het staal niet te heet wordt en om de warmte binnen te houden.
Er moet ook nog een schoorsteen gemaakt worden, en dan kunnen we beginnen!

En hier zijn de kippen even, die helemaal van in de sneeuw lopen houden:

Reparaties

Gisteren in het bos vond Kibbels diezelfde muis weer terug, en hebben we die voor de tweede keer uit haar mond gehaald!

Je weet dat je lang in hetzelfde huis hebt gewoond als... je voor de tweede keer apparaten moet vervangen. In dit geval de watertank. Het lijkt alsof het nog niet zo lang geleden gedaan was, maar toch lang genoeg om weer kapot te gaan. We hebben al langer geen goede waterdruk en de pomp ging steeds aan en uit. De blaas die in de watertank zit wordt na een tijd poreus en dan zit er niks anders op dan een nieuwe tank. De loodgieter kwam hem gisteren installeren, en ik heb toch nog maar snel een nieuw kastje en wasbak voor op de badkamer gekocht zodat hij dat ook meteen kon doen.

Het kastje had ik bij Home Depot gehaald. De laatste tijd heb ik overal gekeken, maar niks gevonden in de juiste maat voor de juiste prijs. Ik wilde eigenlijk wit, maar vindt wat ik nu heb uitgekozen ook wel mooi. Bij de winkel werd me verteld dat een 'bulky young man' me zou helpen met inladen. Ik had al hele voorstellingen bij die bulky jongeman, maar dat viel tegen. Vet lang haar, vermissende tanden, en eerder chunky dan bulky :)

De tank en wasbak waren allebei nog een heel karwei, en ik ben blij dat we er niet zelf aan zijn begonnen. Loodgieterdingen moeten toch goed gemaakt zijn anders krijg je alleen maar de ene na de andere lekkage.

Uit de bodem van het kastje moest nog een stuk uitgezaagd worden, en de loodgieter wilde dat eigenlijk niet doen omdat hij bang was om iets kapot te maken. Hij is tenslotte geen houtwerker maar loodgieter. Ik deed het dus zelf en kreeg er een mooi compliment over. Volgens hem was het hem vast niet zo mooi gelukt.
Ook moest er nog een stuk vloer bijgelegd worden, omdat dit kastje smaller is dan het oude. Al met al was het dus goed dat hij met die tank bezig was en ik nog gauw wat dingen in de badkamer kon bijwerken.


Klaar.


Tevens nieuwe gordijntjes erbij gemaakt. De kleur op de muur is heel licht lila, icy bay genaamd, maar het komt op de foto niet zo mooi uit.


Vanmorgen zijn Bart en ik gaan skien. Heerlijk weer, het was een stuk warmer dan vorige keer, maar deze keer was er hier en daar wat ijs. Zo is het elke keer toch weer anders.




Bovenop de berg ligt nog veel sneeuw op de bomen, wat zo mooi uitziet.


Bart helemaal in het zwart; een cape erbij en hij is Darth Vader.



Nu is het opeens een periode van 's nachts vorst, en overdag boven nul en zon, en dat betekent dat het maple sap begint te vloeien. Een stuk vroeger dan vorig jaar. Tim en ik hebben vanmiddag 10 tappen in de bomen gezet.



Dan nog zoiets. Hoe komt het dat journalisten het eerst bij een ramp zijn? Hulp komt veel te langzaam op gang. Het vliegveld in Haiti staat al vol met goederen, maar er komt drie dagen later nog niks bij de mensen die het nodig hebben. Wat hebben we eraan om de rapportages te zien, en te weten dat er nog te weinig hulp bij de mensen komt?

Verder met de maple syrup

Vandaag werd ik verrast met een bedankkaartje van de vrouw die ik de langlaufski's voor de school gegeven had op woensdag. Dat was snel zeg, en ik had niks verwacht. Het wordt hier wel heel veel gedaan, bedankjes sturen. Iets wat ik de kinderen ook wel bij probeer te brengen, maar waar ze niet zo snel mee zijn, en ik moet toegeven ik ook niet.

Vanmiddag hebben we het inkoken van maple syrup buiten gedaan. Een beetje primitief;



Nadat het uren buiten gekookt had zijn we binnen verder gegaan. Het heeft duidelijk een andere smaak dan het vorige dat we helemaal binnen ingekookt hadden. Je proeft de rook eraan.

De kippen hadden ook weer een dag uit hun hok.



Het gezegde "feeling cooped up" komt van kippen, die zijn zeker blij om hun "coop" te verlaten. 15 kippen en een haan zijn er teveel, en ze maken heel wat rotzooi. Ook hebben ze duidelijk hun "pecking order" en de kip die onderaan de "pecking order" staat moet het ontgelden. Dat is een van de kuifjeskippen, en ze heeft bijna geen kuif meer over. Alle veren zijn eruit gepikt, en de rest van de kuif zit vol gedroogd bloed. Bart was er erg bezorgd om en heeft er anti-biotica zalf op gedaan. Behalve deze kip afzonderen, wat het misschien nog erger maakt als ze er weer bij zit, weet ik niet wat ermee te doen. En als deze kip weg zou zijn komt er wel weer een andere onderaan de rangorde te staan.

Lente is voorbij

Zo warm het gisteren was, zo koud is het vandaag. Het maple sap is tijdelijk gestopt met vloeien, maar sommige van de flessen waren van gisteren nog halfvol. Dus dat sap heb ik verzameld. In het weekend zullen we het gaan inkoken. Dat moet buiten gebeuren, want er komt zo veel stoom vanaf dat het behang je van de muren kan gaan vallen als je het binnen doet. Ook komt alles dan blijkbaar onder een plakkerig laagje te zitten.
Ik kon het toch niet nalaten om een klein beetje te proberen en heb 1 pannetje sap ingekookt. Het duurde ongeveer een uur om het te verdampen, en toen had ik ongeveer 30 ml sap over. Ik heb het in het bananenbrood gebruikt, en het pannetje zo ongeveer uitgelikt, mmmmh! Als de rest ook zo goed smaakt zit het wel goed.

Vanmiddag was er een van de bijeenkomsten van het ziekenhuis die de directeur 3 keer per jaar doet. Er werd verteld hoe het ziekenhuis ervoor staat en wat de plannen zijn. Blijkbaar zijn de inkomsten sinds november gekelderd. We moeten op 5,5% profit zitten om het hoofd boven water te houden, en zitten maar op 1%. Blijkbaar is er minder 'volume', minder ingrepen en onderzoeken. Hoewel het op onze afdeling niet zo te merken is, hartproblemen bijvoorbeeld zijn geen dingen die mensen kunnen uitstellen. Andere dingen, zoals operaties, kunnen vaak wel even uitgesteld worden. Mensen die hun baan kwijt geraakt zijn, of die geen tijd om te herstellen willen nemen omdat ze niet zeker zijn van hun baan zullen zoiets wel uitstellen. Op de lange termijn kan dat voor hun wel gevolgen hebben, door ernstiger ziek te worden.
Terug naar de bijeenkomst; de afdelingen moeten nu dus meer doen aan creatief zijn met de personeelsbezetting. Mensen naar huis sturen als het niet druk is en zo. Moet ik nog meer zeggen? Daarbij moeten we ook aan patientveiligheid en klantenservice werken. Heel mooi, maar dus met zo min mogelijk personeel. Niks nieuws eigenlijk dus. Ik denk dat het niet gemakkelijk gaat worden, maar dat is het toch ook nooit geweest.

Na deze bijeenkomst ging ik Niels op school halen om naar de orthodontist te gaan. Ik moest nog even wachten tot de school uit was, en terwijl ik me daar in de auto zat te vervelen kwam de trein langs en telde ik wagons: 115! Als je hier in Ithaca een keer ergens te laat komt hoef je maar te zeggen "er was een trein", en dan vergeeft iedereen je. 2 of 3 keer per dag ligt het hele verkeer stil als de trein heel langzaam voorbij tjokt. Het moet wel langzaam, want er zijn op de meeste overgangen geen slagbomen. Hij toetert alleen keihard om iedereen te waarschuwen, en de stoplichten gaan op rood. De trein brengt kolen naar de stroomcentrale, en daarna haalt hij zout op van de zoutmijn die onder Cayuga Lake ligt (als je je ooit afvraagd waar al dat zout op de wegen vanaf komt, hier onder andere).

Nadat ik me met wagons tellen geamuseerd had kwam Niels eindelijk. Bij de orthodontist kreeg hij goed nieuws: zijn beugel mag er in april af!!! Behalve die beugel die hij een paar jaar gehad heeft, heeft hij ook andere metalen dingen in zijn mond gehad om zijn tanden recht te krijgen. Wat hij allemaal al doorstaan heeft, tot tanden trekken toe! Hoe dapper hij het allemaal ondergaan heeft. Ik weet niet eens precies hoe oud hij was toen hij ermee begon. Dankbaar is hij me er niet voor, maar misschien komt het wel een keer. Met tanden die dwars staan en dubbele rijen tanden zou hij later ook niet blij zijn geweest.