Werk, sneeuw en tekenen

Er is weer een lading van mijn schouders, eentje die ik er wel zelf opgelegd had. Ik heb een certificaat gehaald voor progressive care nursing. Dat is zoiets als een step down van intensive care, het type unit waar ik al jaren werk, maar nu dan een certificaat voor heb. Het is niet verplicht om te halen, maar staat leuk, nietwaar. In november had ik een review cursus gedaan, waar ik niet veel van geleerd heb. Daarna ben ik veel bezig geweest met alles nalezen en oefenvragen te doen. Gisteren was het dan zover. De examenplek was in Rochester, en Micky en ik hebben daar de nacht in een hotel geslapen. Dat was een goed idee, want het sneeuwde en de wegen waren glad. Het examen was om 9 uur 's ochtends. H&R Block heeft een testplek, waar je via computer je examen doet, en ook meteen de uitslag krijgt. Wel fijn hoor, vroeger moest je maanden wachten! Het waren 125 vragen (waarvan 25 niet meetellen, maar je weet niet welke vragen dat zijn). Het begon meteen goed met een vraag waar ik het antwoord niet van wist. Ze zijn best geniepig met hun vragen; sommigen zijn zo opgezet dat je zeker 4 dingen moet weten om het goede antwoord te kiezen. Maar goed, ik heb het gehaald, ik had graag een wat hogere score gehad, maar het was nog ruim voldoende.

Weer thuis waren we verbaasd over hoeveel sneeuw er weer bijgekomen was. De sneeuwveger heeft de berg voor ons huis weer wat opgehoogd.

Je kunt Bart's kamer niet meer zien.

Bij elke dag dat ik vrij heb, heb ik samen met Muddles gesnowshoed. Dat is, ik snowshoe, zij rent.

Dit was vorige week. De sneeuw komt nu tot aan haar buik, en ze moet erdoor springen als een haasje. Ik had vandaag geen camera bij me. Volgende keer.

De tekenles gaat lekker. In de eerste les deden we wat korte schetsen van elkaar, en moesten we een skelet natekenen plus de botten labelen. Vorige week hadden we voor het eerst een model. We deden schetsen van 20 minuten; eerste met kleren aan, dan naakt, dan het skelet, en weer naakt, dan met kleren aan. Alle schetsen gingen over elkaar, dus je hebt op het laatst 1 tekening. Erg interessant, maar ook moeilijk.

Dit was het resultaat. Achteraf zie ik dat de rechterarm wat kort is en ze was wat breder in de heupen.

Het husiwerk van deze week was om een schedel te tekenen en de andere helft een gezicht (allebei van een foto.

Wel leuk werk om te doen, maar dit is het creepiest plaatje wat ik ooit getekend heb.

De start van het jaar

Het is weer eens tijd voor een update. Het is duidelijk dat ik niet alles de wijde wereld instuur. Het is heel gemakkelijk om over de leuke dingen te schrijven, maar niemand blijft de moeilijke dingen bespaard. Ik  zal in het kort even vertellen. Het is een gewoon een emotioneel begin van het jaar geweest. Twee weken geleden kregen we namelijk te horen dat Micky's dochter op 35 jarige leeftijd is overleden. Dat was een flinke schok natuurlijk. Ze woonde aan de ander kant van het land, dus zagen haar niet vaak. Ze was een korte tijd ziek, iets dat we niet wisten. Soms is het gewoon "it sucks", het is verdrietig, en we verwerken het zo goed als het kan en proberen het een plaats te geven... Dat iedereen die dit leest er even bij stil mag staan, degenen die je lief hebt extra verwent, nieuwe relaties bouwt, en oude relaties herstelt.

Wat verder nog? De scholen zijn weer begonnen, en Niels is weer vertrokken. Het is alweer tot midden in de nacht kabaal in zijn apartement, dus daar is hij helemaal niet blij mee. Maar goed, nog maar 1 semester te gaan, en hij komt gewoon wat vaker thuis.

In het najaar heb ik eens flink wat 'soul searching' gedaan; afgelopen semester had ik geen lessen voor mijn master's, ik tekende en schilderde veel, en voelde me een stuk gelukkiger. Met heel veel wikken en wegen heb ik daarom besloten om te stoppen. Het was heel dubbel, en ik voelde me er schuldig bij. Aan de andere kant heb ik profijt gehad bij de lessen die ik al gehad heb, en kan ik die kennis in de praktijk gebruiken. Dus geen master's meer, die beslissing was vorige maand genomen, en ik heb er nu rust bij, eigenlijk een stuk stress minder.

Dat betekent niet dat ik niks erbij doe, op het moment ben ik voor een certificatie aan het leren, en ik ga verder met tekenles. Deze week was de eerste les, en deze keer ben ik niet de oudste in de klas. Ik ben benieuwd hoe dit zal gaan. Plus leerlingenbegeleiding is deze week weer begonnen. Pff, weer even in het ritme komen.

Verder is het hier echt winter, koud, koud, koud. Met de zonneschijn verwacht je warmte, maar het was nog altijd -9C. Ik heb lekker gewandeld bij Taughannock Falls, en flink wat foto's gemaakt, alleen was mijn camera bevroren tegen de tijd ik bij de grote waterval was.

Een beetje zon doet goed!

Grote ijsschotsen bij de eerste waterval.

Het is niet vaak dat je bijna de hele rivier van snel stromend water bevroren ziet!

Het uitkijkpunt, er stroomt amper water.

Grote ijspegels.

April sneeuw

Als Micky het me de avond van tevoren niet gezegd had, had ik nog niet eens geweten dat er een grote sneeuwstorm op komst was. Vorige week liepen we te zweten in korte broeken, en dan nu, eind april dit.
We werden wakker in een witte wereld, en de stroom bleek uitgevallen te zijn. Terwijl ik de honden uitliet hoorde ik verschillende keren een flink gekraak van bomen en takken die afbraken. Er waren in de verte al kettingzagen te horen van mensen die al aan het opruimen waren. Het was zware, natte sneeuw en er zitten al bladeren aan de bomen, waardoor er nog meer sneeuw op de bomen blijft liggen. Het is de afgelopen weken heel droog geweest; afgelopen weekend regende het, en je kon de blaadjes bijna zien groeien. Dat blijkt nu een nadeel te zijn.
Hier wat foto's van het resultaat:

Dit is mijn groentetuintje. Elk jaar haal ik dat plastic hek eraf, omdat het anders door het gewicht van de sneeuw vernield wordt. Vorige week leek het me een goede tijd om dat hek er weer omheen te zetten. Niet alleen is het nu vernield door de sneeuw, maar er is ook een boom op gevallen.

Grote takken op en om de sugar shack en kippenhok.

De takken van de maple hangen zowat op de grond, en ook het arme kersenboompje hing helemaal naar beneden. Gelukkig staat dat allemaal weer rechtop. Ik ben benieuwd of we dit jaar kersen krijgen. Vorig jaar voor het eerst 3 kersen, dit keer stond het vol bloesem, ik had het vanwege nachtvorst al eens afgedekt, en dan nu een aanslag door de sneeuw.

Niels had sneeuwvrij. De andere dag dat school afgelast was, was hun eerste schooldag in september, die keer vanwege overstromingen, en dan nu een april sneeuwdag. Gek weer. Er was me gevraagd om zondag te werken in plaats van maandag, dat had ik gedaan, en daar was ik nu wel blij mee. Ik had de oprit nog niet uitgekund, want aan het eind van de oprit lag een halve boom om, die de buurman later in stukken gezaagd heeft.

Niels gooide sneeuwballen die Muddles probeert te grijpen. Zie je die sneeuwbal net boven die stoel?

De ravage langs de weg.

Seringenstruiken, ze stonden al in bloei.

Nog eens het groententuintje van de andere kant.

Hier en daar komt er wat kleur uit de sneeuw.

Sinds vanmorgen hebben we weer stroom. De generator kwam goed van pas gisteren. Voor het eerst dat we hem gebruikten. Als we geen stroom hebben hebben we ook geen verwarming of stromend water. Overdag ging het goed zonder, het huis was nog warm genoeg, maar 's avonds hebben hem een paar uur aangehad zodat de koelkast en diepvries niet te warm werden, het huis niet te koud, en we even onder de douche konden. Al die luxe dingen die je als vanzelfsprekend aanneemt.

Lente?

Afgelopen week was ik zo blij met al die tekenen van lente. 2 kleine krokusjes die bloeien in de tuin, groepen ganzen die massaal noordwaarts trekken (we zitten hier wel op een drukke vliegroute!), groepen red winged blackbirds, het kabaal van vogels, en zelfs de eerste robins. Het maple sap liep goed, en ik heb al heel wat ingekookt. Lekker buiten bezig met fikkie stoken. En dan is er vandaag... sneeuwvrij voor de kinderen. Tot nu toe valt de hoeveelheid sneeuw wel mee, maar toch. De winter geeft het nog niet zomaar op.

Er is eigenlijk weinig te melden, en ik heb mijn blog nog nooit zo lang verwaarloosd. Er staan wat tripjes in de planning, dus dan heb ik wel weer wat te schrijven.

Het wordt wel eentonig met alweer sneeuw

Zaterdag was het zo warm dat we een begin gemaakt hebben met het inkoken van maple sap, en op zondag gingen we weer verder.



Op zondagmorgen begon het te sneeuwen en het hield niet meer op tot maandag (met totaal zo'n 16 inches). Ik had een avonddienst, en die rit naar huis valt in de top 10 van rotste autoritten ooit. Als het erg koud is heb je nog wel grip op de sneeuw, maar als het net onder het vriespunt is is het erg gladde sneeuw. Het begon al leuk op de parkeerplaats. Die was schoongeveegd, maar die jojo had zo geveegd dat er een meter sneeuw achter de auto lag. Flink gasgeven om hierdoor te komen! Dan naar huis glibberen, en dat zijn een paar flinke heuvels. Bergop zat ik achter een langzame die bijna niet omhoog kwam, gelukkig kon ik er omheen, bergop kun je niet te langzaam gaan. Het waaide flink en de sneeuw van de velden blies de weg op waardoor je af en toe niet eens meer kon zien waar de weg was. Pff, blij om thuis te zijn, en daar moest ik ook flink gasgeven om door de diepe sneeuw de oprit op te komen.

Micky zou Tim zondag naar Binghamton brengen, maar dat werd uitgesteld tot maandagmorgen. Maar goed ook, want alles bleek maandag gesloten te zijn. De scholen waren gesloten, en zelfs de wegen waren een tijd dicht. Bart heeft een tijdelijk baantje en Micky zette hem een paar uur te laat af. Er waren maar een paar mensen op komen dagen. Daar hadden ze het fraai gemaakt; bij de klok waar ze inchecken had een slimme manager een papier opgehangen dat ze thuis konden blijven als ze dachten dat het te gevaarlijk was om te rijden. "Here's your sign."


Zoekplaatje, waar is mijn auto?




Muddles op het terras.




Ingeploegde brievenbussen.


De voordeur.

De scholen hadden een sneeuwdag, en we zijn lekker een tijd buiten geweest. s'Middags kwam de zon door, en dat maakt het een stuk vrolijker en hebben we nog eens buiten 'gespeeld.'


Lekker door de sneeuw baggeren.


Wandelen in het bos; erg zwaar door een halve meter sneeuw. Muddles had de grootste lol en rende rond, wat een energie heeft ze!


Giulia wordt begraven in de sneeuw.


Onder de sneeuw.

Weet je nog dat ik over een gewond hertje schreef een paar weken geleden? Gisteren stond het opeens voor het huis. De honden werden helemaal wild, en het hertje rende op 3 poten weg. Een paar uur later stond het er weer, en deze keer kon ik een paar foto's maken. We zagen dat haar achterpoot bloedde. Toen het even later weg rende kon je het bloedspoor volgen. Zo zielig!
Maar wel een taai beestje dat het al zo lang overleefd heeft.






En nog een foto van vorige week tijdens een wandeling in Taughannock Falls. Samen met Giulia, Bitz en Muddles.

Meer sneeuwfoto's

Op het moment is het boven 0 en smelt de sneeuw, maar dit zijn wat foto's van vrijdag, met ongeveer 12-14 inches sneeuwval:


De oprit, nadat het schoongeveegd was.


Giulia en Bart die het dak van het kippenhok aan sneeuwvrij maken zijn. Het buitenhok zakt door het gewicht gevaarlijk door.
Het dak van de buren waren ze vandaag ook aan het sneeuwvrij maken. Dat is zo'n slecht dak dat nog een keer inzakt als ze er niks aan doen.


De sneeuwman restaureren.


Muddles is zo'n sneeuwhond. Ze rent uit liefde voor het rennen, en in de sneeuw heeft ze er nog meer plezier aan.

Wat van dezelfde foto's als vorige blog;






Die middag moest ik werken, en ik was extra vroeg vertrokken. Gelukkig viel het op de wegen wel mee, alleen onze weg was nog niet geveegd. Het was wel erg rustig op het werk, want je moet je toch wel erg slecht voelen als je in zo'n storm naar de dokter gaat. Dan ga je hopelijk niet voor een ingegroeide teennagel rijden.

Gisteren ben ik gaan skien, en het was super! Perfecte sneeuw, niet te koud, heerlijk. 's Middags zijn Giulia en ik gaan wandelen bij Taughannock Falls, het was er erg mooi. We hadden Bitz en Muddles bij ons, maar met 2 honden is niet te doen. Muddles kan zich dan niet gedragen; ze wil voorop lopen en doet regelmatig een sluipaanval op Bitz. Plus ze moet opeens iedereen die ze tegenkomt begroeten. We hebben nog wat opvoedwerk aan de winkel met haar!

De afgelopen week hebben we een paar keer een gewond hertje achter in het bos gezien. Ze loopt met een lamme achterpoot die ze achter zich aansleept. Zielig hoor. Ze kan niet op haar achterpoten staan om bij de groene takken te komen om te eten. Ze zal gemakkelijke prooi zijn voor een coyote.