Diploma uitreikingen

Deze week is een week van diploma uitreikigen geweest. Zondag slaagden 7 mensen van ons ziekenhuis voor hun master's; ze zijn nu nurse practitioners. Bij een paar van hun zat ik in de klas tijdens ons bachelors. Een collega en ik zijn naar Syracuse gegaan om bij de ceremonie te zijn. Echt super dat ze met deze opleiding verder zijn gegaan. Echt geen kleine opgave om dat klaar te spelen; full time werken, school, en stage lopen, en voor sommigen ook nog kleine kinderen!

Super gedaan allemaal!

Dinsdag was de speldjesuitreiking van de nieuwe verpleegkundigen op TC3. Van de 60 leerlingen van die klas had ik er 15 over 2 semesters in mijn groep gehad, dus daar wilde ik ook graag bij zijn. Heel leuk om hun te kunnen feliciteren. Het kost heel wat hard werk, zweet, tranen en slapeloze nachten! Er staat een klein stukje in de krant over een van de leerlingen in de krant. Het geeft wel een gevoel van voldoening als je weet dat je ook een heel klein stukje bijgedragen hebt in volgende generatie verpleegkundigen (die straks voor ons zullen zorgen, ha!)

Vandaag was Niels aan de beurt met zijn diploma uitreiking. Voor hem hoeft het allemaal niet zonodig, maar het is toch een leuke afsluiting en viering van een mijlpaal. Ik ben trots op hem hoor. Nadat hij in het begin een paar klassen had gehad met alleen maar A's had hij zichzelf voorgenomen om met een 4.0 GPA te slagen en dat is hem gelukt. Geen kattenpis hoor, engineering is toch al geen gemakkelijk vakkenpakket. Hij is een van de 6 leerlingen die slaagden met een perfecte 4.0 (van de de 737 leerlingen die slaagen). En dat is iets waar hij heel trots op mag zijn!

Ik kreeg hem een beetje aan het lachen!

Een van de leerlingen had een goede spreuk op haar muts; "I did not dream it, I worked for it" en vindt ik een goede toepasselijke spreuk. Je krijgt het niet voor niks!
Nu is het op naar Binghamton voor hem volgende semester.

Geluk en ongeluk

En toen hadden we geen kippen meer. De laatste twee zijn gesneuveld, Daisy en haar zusjes. Ze waren 6 jaar oud, en Daisy was al een keer hersteld van een gebroken nek na een andere aanval van een of ander dier, Bart is een goede dierenverzorger. Op donderdag had ik de kippen losgelaten; ze zaten nog in hun omheining. Die avond was ik vergeten om het hok dicht te maken 's avonds. Dat gebeurt wel vaker, maar deze keer werkte ik vrijdag, en hebben ze de hele dag los gelopen. Zaterdagochtend vroeg Micky waar zijn de kippen? O jee, toen realiseerden we ons pas dat het hok openstond. Ze zijn uit hun omheining gekomen, en we vonden in de tuin 2 hopen veren. Ik vindt het heel erg, en voel me er schuldig om. Het is nu erg stilletjes buiten, met een leeg kippenhok! We beginnen niet meer aan nieuwe kippen, er zijn er veel te veel gesneuveld in het laatste jaar.
 
We hebben tevens veel om dankbaar voor te zijn; op zondag kregen we een telefoontje van Bart dat Carly een auto ongeluk gehad had. Ze had zelfs nog geen schrammetje opgelopen, maar de auto is helemaal in de prak. Dat ze er zo goed vanaf gekomen is is een wonder! Ze had controle over het stuur verloren terwijl ze 70 mijl reed, was van de weg afgeraakt, een heuvel afgevlogen, en tegen een boom gereden. Gelukkig is ze ongedeerd, en heeft ze niemand anders geraakt! Dat zijn wel de telefoontjes die je nooit wilt krijgen!

Er is niks meer aan te repareren, maar het is maar materiele schade. Ze heeft een goed beschermengeltje gehad die dag!

De start van het jaar

Het is weer eens tijd voor een update. Het is duidelijk dat ik niet alles de wijde wereld instuur. Het is heel gemakkelijk om over de leuke dingen te schrijven, maar niemand blijft de moeilijke dingen bespaard. Ik  zal in het kort even vertellen. Het is een gewoon een emotioneel begin van het jaar geweest. Twee weken geleden kregen we namelijk te horen dat Micky's dochter op 35 jarige leeftijd is overleden. Dat was een flinke schok natuurlijk. Ze woonde aan de ander kant van het land, dus zagen haar niet vaak. Ze was een korte tijd ziek, iets dat we niet wisten. Soms is het gewoon "it sucks", het is verdrietig, en we verwerken het zo goed als het kan en proberen het een plaats te geven... Dat iedereen die dit leest er even bij stil mag staan, degenen die je lief hebt extra verwent, nieuwe relaties bouwt, en oude relaties herstelt.

Wat verder nog? De scholen zijn weer begonnen, en Niels is weer vertrokken. Het is alweer tot midden in de nacht kabaal in zijn apartement, dus daar is hij helemaal niet blij mee. Maar goed, nog maar 1 semester te gaan, en hij komt gewoon wat vaker thuis.

In het najaar heb ik eens flink wat 'soul searching' gedaan; afgelopen semester had ik geen lessen voor mijn master's, ik tekende en schilderde veel, en voelde me een stuk gelukkiger. Met heel veel wikken en wegen heb ik daarom besloten om te stoppen. Het was heel dubbel, en ik voelde me er schuldig bij. Aan de andere kant heb ik profijt gehad bij de lessen die ik al gehad heb, en kan ik die kennis in de praktijk gebruiken. Dus geen master's meer, die beslissing was vorige maand genomen, en ik heb er nu rust bij, eigenlijk een stuk stress minder.

Dat betekent niet dat ik niks erbij doe, op het moment ben ik voor een certificatie aan het leren, en ik ga verder met tekenles. Deze week was de eerste les, en deze keer ben ik niet de oudste in de klas. Ik ben benieuwd hoe dit zal gaan. Plus leerlingenbegeleiding is deze week weer begonnen. Pff, weer even in het ritme komen.

Verder is het hier echt winter, koud, koud, koud. Met de zonneschijn verwacht je warmte, maar het was nog altijd -9C. Ik heb lekker gewandeld bij Taughannock Falls, en flink wat foto's gemaakt, alleen was mijn camera bevroren tegen de tijd ik bij de grote waterval was.

Een beetje zon doet goed!

Grote ijsschotsen bij de eerste waterval.

Het is niet vaak dat je bijna de hele rivier van snel stromend water bevroren ziet!

Het uitkijkpunt, er stroomt amper water.

Grote ijspegels.

Kerstweek

Aan iedereen een heel fijn 2014 gewenst! Hier dan weer even een update van ons. Allereerst bedankt voor het nog lezen van dit blog, en Wilma, leuk om te zien dat er ook een onbekende meeleest.

De week van kerst is heel fijn en relaxed geweest. Op vrijdag kwamen Bart en Carly. Ze werden al om 6 uur 's ochtends door Tim opgehaald in Newark, en daarna gingen ze eerst naar New York. Ze bezochten oa. Rockefeller Center met de bekende ijsbaan en kerstboom, en het museum of natural history. Tegen een uur of 7 's avonds kwamen ze hier aan. Wat een leuk weerzien! Carly hebben we een jaar niet gezien, en Bart niet sinds februari. Ik had een van zijn favoriete eten gemaakt, bordje Bart voor de kenners ("draadjes vlees" in de crockpot voor taco's). We zaten al snel om de tafel om lekker bij te kletsen. Daarna gingen ze met z'n allen spellen. Een leuk begin van een leuke week.

Elke dag werd er wel even gespeld.

We hadden gewacht met de kerstboom halen tot ze er waren, en dat gingen we dan op zaterdag doen. De sneeuw was allemaal weg, en het begon te regenen. We hadden er snel een gevonden.

 We hebben hem samen mooi versierd.

Zondag en maandag zijn ze met z'n allen gaan winkelen en uit eten met een oude schoolvriend van Bart. Carly kreeg een pakje van haar familie in de post, leuk, net op tijd voor kerst.

Op dinsdag, kerstavond, moest ik werken. Maandag had ik het bakwerk voor de kerst al gedaan. Onder andere Niels z'n verjaardagstaart en tiramisu. Dat laatste wilde ik per se maken, al houden de jongens er niet zo van. Ik had wat extra gemaakt om mee te nemen naar mijn werk. Daar had ik iedereen verteld om ruimte te houden voor dessert. Echter, toen het lunchtijd was schoot me opeens binnen dat de slagroom nog in de koelkast staat. Die had in de tiramisu moeten zitten. O jee! Wat had ik gedaan? In plaats van de slagroom te kloppen en in de tiramisu te doen had ik het eiwit geklopt en erin gedaan. Het ziet er ongeveer hetzelfde uit als het geklopt is. Nu wilde ik niet iedereen op mijn werk een gerecht voorschotelen met rauwe eieren erin. De kans is klein dat iemand er ziek van zou worden, maar stel je voor dat de hele afdeling door mijn schuld geveld zou zijn! Ik had er zelf al wat van geproefd en was niet ziek, dus waarschijnlijk geen probleem, maar ik wilde het niet riskeren. Dus die tiramisu heb ik weg gedaan. Helaas, dat wordt nog een keer proberen.

Alle sneeuw was het weekend weggesmolten, het was ongewoon warm, maar op kerstavond viel er weer een laagje. Toch nog een witte kerst dus, en de eerste witte kerst ooit voor Carly. De jongens hebben samen in het bos gewandeld, en de beek verkend.

Schattig.

De drie broers.

Merry Christmas!

Op kerstochtend hebben we eerst uitgeslapen. Dat was vroeger wel anders, en grappig dat vrienden met kleine kinderen al foto's op facebook hadden staan van hun kinderen met Santa's kado's voordat die van ons zelfs op waren. We hebben eerst een uitgebreid ontbijt gegeten, en daarna kadootje open gemaakt. Dat was erg leuk, en iedereen was goed verwend. De broers hadden ook voor elkaar leuke dingen uitgezocht, en Carly werd ook niet vergeten.

Ik had voor Bart een pastel schilderij gemaakt van Goliath.

Hier is hij nog niet ingelijst, en de foto is ook niet zo goed met de mobiele telefoon gemaakt. Ik vindt het wel goed gelukt, en hij was er blij mee. Alleen kon hij niet in het vliegtuig mee, dus moeten we hem nog opsturen.

De birthday man wil niet op de foto. Twintig jaar! Geen tieners meer in huis!

Verder hebben we die dag even met de familie in Nederland geskyped (zo leuk dat dit nu kan!), een wandeling gemaakt om even uit te waaien, en een film gekeken. En natuurlijk een lekker kerstmaal gegeten. Homey!

Koud genoeg voor een frisse neus.

Ook de dag na kerst hebben we gewandeld, deze keer bij Taughannock Falls. 

Heel leuk zo met z'n allen.

Ze begonnen een sneeuwballen gevecht, het blijven toch altijd jongens. Muddles deed ook mee door te proberen de sneeuwballen te vangen, zo grappig.

Vrijdag was onze laatste volle dag samen, en zijn we samen uit gaan eten. Ook stond het een beetje in het teken van opruimen. Ik had Bart gevraagd om zijn kamer zo veel mogelijk op orde te maken; in dozen doen wat hij wilde bewaren en weg doen wat hij niet wil houden. Ik wil die kamer voor wat meer dan alleen opslag gaan gebruiken. Hij heeft goed zijn best gedaan, maar pff, ik had niet gedacht aan wat dat met mijn gemoed zou doen. Zeg maar heel vreemd om zijn kamer in die toestand te zien. Het was er wel tijd voor, hij is nu echt het huis uit. Hoewel er nog verschillende grote dozen staan waar ik ergens een plek voor moet vinden.
 
Die avond moest ik afscheid nemen; zaterdag vertrokken Tim, Bart en Carly weer, maar ik moest die dag werken, dus al wat vroeger goodbye zeggen. Ze hebben zaterdagnacht bij Tim doorgebracht, en hij heeft hun al heel vroeg (half vier) naar het vliegveld gebracht. Toen Tim 's avonds belde was hij helemaal niet blij; ten eerste het vroege opstaan, en onderweg naar het vliegveld had hij een wasbeertje geraakt met schade aan de auto. Daarna kreeg hij een parkeerbon bij zijn apartement. Maar ik was blij dat het geen hert was, en dat ze niet van de weg geraakt zijn.

Het is weer vreemd leeg. Het was een mooie week van fijn samen zijn, relaxed, re-connecting (her-hechten?), broers-bij-elkaar-tijd, nieuwe herinneringen maken en oude herinneringen ophalen, lekker eten, en gewoon een fijne familie-tijd. Ik heb een paar dagen de holiday blues gehad, maar nu is het weer vooruit kijken.

“Don't cry because it's over, smile because it happened."

Dr. Seuss

Happy New Year!!! Dat ieders wensen uit mogen komen!

Alweer een reisje

Je zou denken dat we niks anders doen dan reisjes, maar we zijn dit jaar nu al 3 keer naar het strand geweest, naar Sandy Hook in New Jersey. Je kunt  Manhattan zien liggen aan de overkant, wat over het water denk ik zo'n 4 mijl zal zijn. Het is een oude legerbasis en de restanten van de tweede wereldoorlog zijn nog te zien. Vorige keer hebben we er rond gefietst, en deze foto's zijn van die trip;

Als je de foto vergroot zie je in de verte Manhattan liggen.

Er wonen nog mensen, het is nu een kustwacht basis. Het hele schiereiland heeft veel schade van orkaan Sandy gehad, maar er is keihard gewerkt om het allemaal weer opgeknapt te krijgen (bv. er ligt een compleet nieuwe weg door). Hier en daar zie je de schade nog, zoals dit huis.

De oudste, nog werkende, vuurtoren.

Oude overblijfselen.

Afgelopen week gingen we eerst naar Washington voor een kort bezoekje aan Joris en Karleene. We hadden baby Mondo nog niet gezien, het was heel leuk om ze ven te zien. Marjolein was er ook, dus we zagen haar ook weer voor het eerst in 9 jaar.

Het oma zijn oefenen.

Ik had een speeltje voor hem meegebracht, maar ook dit kussen dat ik gemaakt had; welk kind kan nu zonder bean-bag om straks lekker verhaaltjes op voor te lezen? :)

We zijn naar het kunstmuseum in Washington geweest. Ik vond het leuk, Micky wat minder, maar heeft zich ook wel geamuseerd, als was het maar om grapjes over sommige schilderijen te maken.
We hebben ook een kijkje genomen bij het National Museum of Health and Medicine, nog een museum waar ik de kinderen nooit mee naar toe zou krijgen. Het was niet zo groot, maar heel interessant.

Ik zal jullie foto's van menselijke onderdelen besparen! Dit was de eerste nierdialyse machine, die zien er nu wel anders uit!

In deze kasten en laden (achter glas) wordt veel weefsel bewaard om later research mee te doen. Een voorbeeld hoe het later van pas kan komen was met griepvirus van 1918; toen waren virussen nog niet ontdekt, en nu is er door middel van longweefsel van slachtoffers van toen het DNA van dat virus ontdekt.
Ook Micky vond het interessant, een heel gedeelte gaat over militaire medische geschiedenis. De kogel die Lincoln fataal werd ligt er zelfs, maar er is ook een stuk moderne militaire medische geschiedenis.

We zaten in een hotel in Silver Spring, handig dicht bij de metro. Er was er wel gezellig vrijdagavond met een bandje dat op straat speelde, leuke restaurants, en veel mensen op de been. We hebben nog wat winkels bekeken, ik moet zeggen dat het aanbod wel wat anders was dan hier: gouden zwembroek iemand?

Zondag zijn we bij Tim geweest, leuk om hem weer te zien. Hij heeft zich goed gewend op zijn plekje, hoewel ik zeker weet dat dit niet voor altijd zal zijn.