Het kan sneeuwen en het kan zonnig zijn

Hoe langer je wacht met weer schrijven, hoe moeilijker het wordt, daar kom ik wel achter. Wel leuk dat er gevraagd wordt of er nog wat komt. Dus bij deze.
Eerst maar eens over het weer; het was vandaag in 1 woord stralend! Ik heb een begin gemaakt met de tuin weer eens opruimen, en ik kwam het eerste krokusje tegen. Tevens heb ik sap ingekookt, ik geloof voor het eerst in t-shirt. Vorig weekend had ik ook ingekookt, met 2 dikke truien aan. Dit is nu wel het einde. Sommige tappen zijn al droog, er gaan bacterien, schimmel en troep inzitten en dan loopt het niet meer. Het is wel weer goed geweest, ik heb genoeg, en de komende weken heb ik toch geen tijd meer om te koken. Op het eind gaat het suikergehalte ook nog eens omlaag, dus je kookt je suf om een beetje stroop te krijgen.

De afgelopen week heb ik een paar lange wandelingen gemaakt. Er is 1 rondje dat ik loop waar je over een metalen open brug moet, zoiets dus, en Muddles durft of kan daar niet op lopen. Ik heb er wel eens een klein hondje heel voorzichtig over zien lopen, maar Muddles lukt het dus niet. Dus dan moet ik die 50 pond hond erover dragen. Ik hoop dan altijd maar dat er niemand aankomt, want het ziet vast heel vreemd uit zoals ik daar met haar sjouw. Je hebt niet echt houvast aan zo'n hondenlichaam, en ik heb haar dan onder de buik en bij haar harnas vast, en hoop haar niet te laten vallen. Het is weer gelukt hoor.

Ik heb eens geteld hoeveel dode dieren ik tegenkwam op een wandeling. Heel triest hoor maar hier is de score; 1 hert, 1 possum, 1 vos, 1 muis, en 1 konijn. En dat op 4 mijl. Kun je nagaan wat een slachting er op de wegen gaande is. Hoeveel wild zouden we om ons heen hebben als er niks doodgereden zou worden!

Nu moet je niet denken dat het hier alleen maar mooi weer is. Gisteren zaten we nog te vernikkelen en vrijdag wisselde de zon zich af met sneeuwbuien. Ik had gisteren afgesproken met een collega om te gaan skien. Micky en ik vertrokken al vroeg, hij ging in het restaurant bij de skipiste zitten, en ik ging een paar afdalingen doen. Toen ik het te koud kreeg ging ik binnen even opwarmen en daar was Amy met haar familie. Ze hebben een drieling van 4 jaar, ik had ze al zeker een jaar niet meer gezien, en kan ze echt niet uit elkaar houden. We gingen samen op stap, zodat we ieder een kind op de skilift konden nemen. Ze kunnen nooit met z'n allen gaan skien, en gewoonlijk gaat er maar 1 ouder met een van de meisjes naar boven, en de rest blijft bij de kleinste heuvel. Dus ik met een van die ukkies in de lift. Dat was een hele ervaring. Ze hadden een klein rugzakje aan met een handvat eraan zodat je ze vast kunt houden. Ik had mijn skistokken beneden gelaten zodat ik mijn handen vrij had, dat had ik ook nog nooit gedaan en voelt raar aan. Het ging heel goed, en ze kunnen best al goed skien. Alleen op een steil stuk afdaling moest ik haar even vasthouden. Bij de tweede keer omhoog kregen er twee ruzie over wie met mij naar boven mocht haha, ik was eventjes populair. Dat meisje had een beetje pech, want toen we uit de lift gingen vielen we allebei. Het was wel lachen, ik heb geen idee wat er gebeurde en waarom we onderuit gingen. Ik geloof dat ik haar te goed vast had. We hebben een paar afdalingen samen gedaan, en toen ging maar eens op zoek naar Micky. Ik heb even kunnen oefenen voor als ik een keer oma wordt. Dan zal ik best een cool oma worden die de kinderen gaat leren skien!

Een inspiratie

Toen ik om kwart over twaalf thuis kwam stond de bestelbus van het energiebedrijf bij het huis. Even dacht ik wat moet die nou, en toen herinnerde ik me de afspraak. Helemaal vergeten! Ze zouden komen om de verwarmingsketel schoon te maken. Ik vroeg hoe lang hij er al was: 20 minuten. Ik verontschuldigde me een paar keer, en vond het heel vervelend, maar was blij dat ik nu thuis gekomen was en niet nog later. Hij vond het niet erg, hij krijgt toch doorbetaald zei hij. Maar goed dat hij gewacht had, en niet vertrokken toen ik niet thuis was. Ik had het wel op de kalender staan maar als je daar niet op kijkt 's morgens helpt dat ook niet. Hij was een uurtje bezig met de ketel, en het is allemaal in orde zei hij .

Het was vanmorgen net onder het vriespunt en het leek me wel een goede ochtend om te gaan skien. Dat bleek het ook te zijn. Er wordt flink sneeuw gemaakt op de pistes, en het was goed skien. De zon kwam er af en toe door, lekker. Omdat ik alleen ga zit ik wel eens in de skilift met een vreemde, en dan heb je altijd leuke gesprekken. Een oudere man begon over het gekke weer: hier geen echte winter en in Europa wel, ik vertelde hem over het schaatsen in Nederland, en hij wist zelfs wat de Elfstedentocht is. Vroeger had hij 4 maanden in Delft gewoond, in de zomer dan wel. Leuk, zou je zo niet verwachten.
Bij het volgende ritje omhoog zat ik langs een vrouw; een diep gerimpeld, lachend gezicht keek me aan. Een gezicht waar een heel leven achter zit. Na de gewoonlijke "how are you's" zag ik een sticker op haar skihelm geplakt met de woorden "80+ ski club." Ik wees er naar en zei iets van echt waar? Ja, zei ze, ze is zelfs al 86. Haar stem klonkt als een krakende oude stem, en met haar lach werden de lijnen in haar gezicht dieper. Ze vertelde dat ze 4 keer per week gaat skien. Vandaag was ze alleen gekomen omdat geen van haar vrienden mee konden, en haar dochter moest werken. Ik vroeg of ze al haar hele leven skiede. Nee, ze had het pas op haar 58e geleerd. Nou, deze vrouw vond ik heel inspirerend. Dat we maar nooit stoppen met leren, nooit stoppen met bewegen, en nooit stoppen met de dingen te doen die we graag doen! We kunnen er allemaal een voorbeeld aan nemen, en ik zal nog wel eens aan deze vrouw denken als ik een schop onder m'n achterste nodig heb om me tot iets aan te zetten!