Druk weekend en een heleboel foto's

Aangezien ik hopeloos achter loop met bloggen had ik hier nog niet verteld dat ik weer met Women Swimmin' meedeed dit jaar. (de facebookers weten dit natuurlijk al lang! :) Het is een fundraiser voor Hospicare, de hospice hier. Ze doen geweldig goed werk, en het is fijn om daar mijn steentje aan bij te dragen.
De hele zomer ben ik druk bezig geweest met zwemmen, en dan wel meestal in het meer bij Taughannock Falls. De eerste keer dat ik wilde gaan was het water maar 17C en ik kon mezelf toch echt niet overtuigen om daarin te gaan. De week erna was het 20C en dat is mijn eerste zwem geweest in juni. Om klaar te zijn voor de 2 km over het meer was een flinke stok achter de deur om flink te oefenen! Ik ben elke weer 3-4 keer gaan zwemmen. Soms maar kort en soms lang. Het warmste dat het water geweest is is 30C, maar dat was maar voor een week. Het is een hele koele zomer geweest en en meer is nu ongeveer 22C. Ik moet zeggen dat het wel went, hoewel de spieren tijdens mijn oefenzwemmen in het begin heel stijf zijn, en na 45 minuten zwemmen ik kippenvel kreeg. Daarom was het wel goed om veel in het meer te oefenen om in alle condities te oefenen, inclusief als het waaide en er golven zijn.
Afgelopen zaterdag was de zwem over Cayuga Lake. Ik was er klaar voor, het enige waar ik me zorgen over maakte was hoe koud het zou zijn, en dat ik me niet zou verslapen. Dat laatste gebeurde niet, en we waren er op tijd. Ik zat bij de eerste groep; er doen zo'n 300 vrouwen aan mee, die met toegewezen groepen met 2 boten over het meer gebracht worden. Daar springt iedereen van de boot af en zwemmen we onder begeleiding van een heleboel kayakers terug. Micky heeft de foto's gemaakt.

Onze groep ging half zeven de boot op, de zon was nog niet helemaal op. Het was een prachtig gezicht. Ik was echt nerveus, maakt niets uit dat ik het 2 jaar geleden ook gedaan heb, de adrenaline schiet door je heen. Dat hoorde ik van anderen ook. Aan de overkant van het meer sprongen we een voor een van de boot af. Dat eerste moment is koud! Er was nog een probleem dit jaar; door de storm van 2 dagen geleden was er veel drijfhout en zeewier, en dat lag vooral aan de kant waar we het water ingingen. De boot probeerde er een beetje uit de weg te blijven, maar toch moesten een stukje door de grote en kleine stukken boom zwemmen. Ik hoorde later dat ze overwogen hadden om de boel af te lassen door dat drijfhout, maar het was toch wel te doen. Ik heb onderweg vanuit de boot een paar boomstammen zien drijven, maar de kayakers hebben de grote stukken volgens mij wel bij ons uit de buurt gehouden. Ieder groepje had een paar kayakers bij zich die ons in de gaten hielden dat iedereen ok was, en ons op de juiste koers hielden. De boeien die uitgezet zijn zijn al zwemmend moeilijk te zien. Het water was tamelijk vlak, niet veel golven, en het was een heerlijke zwem. De sfeer is heel vrolijk, het is geweldig om zoveel mensen die aan dit goede doel meewerken.

Als je aankomt wordt je toegejuicht, en er speelt een band, allemaal heel leuk. We zijn na de zwem nog even gebleven, maar Micky had al een uur op me staan wachten en zijn vrij snel vertrokken. Het was pas 9 uur. Dat was al heel wat gedaan voor de dag! Hier nog een filmpje en krantenartikel.
 

Hierna lag er een heel karwei op ons te wachten thuis. De eigenaar van het witte huis was druk bezig met de kelder verder leeg te pompen, en het begin te maken met het uitmesten van een dikke laag modder. De brug is voor hem momenteel geen prioriteit, en daar maakten wij een start mee. Er zaten grote bomen tegen de brug aangespoeld waar allerlei kleinere troep is in blijven hangen. Een paar dingen heb ik geleerd: bomen spoelen met hun wortels richting stroomafwaards, en die wortels werken als een net waar alles in gevangen wordt. Alles zat in elkaar gevlochten en je kunt niet zomaar in het wilde weg gaan zagen, maar je moet bekijken wat er gaat vallen als je wat zaagt. Nu zaag ik niet hoor, Micky doet het motorzaagwerk. Ik zorg ervoor dat hij zijn veiligheidsbril opdoet! We hebben urenlang hard gewerkt, en het was net een spel pick up sticks. Na een paar uur konden we niet meer verder; we zijn een lier gaan komen om spul eruit te kunnen trekken.
Vandaag zijn we verder gegaan, maar die foto's zal ik nog plaatsen. De lier werkt goed, hoewel we nog niet klaar zijn, zijn we een heel eind gekomen. 

Niels en ik zijn 's avonds stroomopwaarts gelopen om te kijken wat er allemaal veranderd is. Nou, dat was heel veel, er is bijna niks meer hetzelfde als voorheen.

A tour for the ones that know the area:

Waar de kinderen vroeger altijd speelden. (were the kids used to play when they were little, a 4 ft drop now).

Net naast waar ze speelden (right next to where they used to play).

Een nieuwe stapsgewijze waterval (this is were the big rock is stuck in the wall. That rock is still there; some fallen trees made a huge dam of rocks).

Niels as a reference point so you can see how tall this is.

There are countless trees down.

The log jam by the "rock in the wall", looking downstream. I'm glad this did not happen close to our house!

And then, right after the log jam... there was this big surprise:

A 10 ft waterfall!

This is the access road to the gas field.

Going back downhill, looking down the waterfall.

Huge rocks stacked up.

This is looking up to our field.

I'm happy that the creek decided to take this route and not carve out the wall further! Long time ago I had the nightmare that the creek washed away the field, and I convinced myself it was just a bad dream. Now I see that it would have been possible in this extreme case.

Walking a bit further downstream.

A log jam close to the driveway bridge. In the distance the tube.

This is after we worked for hours.

Vanmorgen heb ik een kijkje genomen bij Treman Park. Ik had al gehoord dat daar ook veel schade is, en kampeerders geevacueerd moesten worden. Ik was de enige auto toen ik aankwam en er liep een man op de parkeerplaats. Ik zag dat hij wat mank liep, en toen ik uit de auto stapte liep hij op me aan. Hij begon een heel onsamenhangend verhaal te vertellen over zijn familie die hij eruit moest krijgen, er was geen brood en niemand hielp. Hij had een tshirt en korte broek aan, en geen schoenen. Hij zweette terwijl het niet warm was.  Ik hoorde hem even aan, en een paar minuten later kwam er een sheriff auto aan, en even later ook de park ranger. Ik denk dat iemand anders al voor hem gebeld had. Hij was echt psychotisch. Misschien drugs genomen, aan het afkicken of mentaal ziek. Nou, ik moet echt niet meer mijn mobieltje vergeten; je weet nooit wat of wie je tegenkomt! Toen de politie er was ging ik verder met mijn wandeling. Later toen ik terug kwam was de ambulance er en werd hij net afgevoerd. Ik vroeg de politieagent of zijn familie echt ergens vast zat, hij zei dat dit niet zo was, maar dat de man hulp nodig had. Dat gevoel had ik ook al gehad.

Dit zijn wat foto's van het park. Het pad door het ravijn is gesloten, en ik verwacht niet dat het dit jaar nog open gaat, helass. Als je goed kijkt zie je stukken muur die weggespoeld zijn langs het pad.

Pieces of wall along the gorge trail are missing.

Een bruggetje: alleen de boog staat nog, de muurtjes die erop stonden zijn weg. (the second bridge, the walls are gone).

Hetzelfde bruggetje vanuit de andere kant (same bridge, other side):

Picknick tafels hebben overal gedreven, geen schade, maar om te laten zien hoe hoog het water gestaan heeft. (picknick tables and debris; just to show how high the water was)

The parking lot to the left. Looks like a rock slide from the service road.

Hier is nog een krantenartikel met een filmpje over de schade aan "onze" weg.

Nou, dat was me nog eens een lange blog!

Foto's

Hier staan nog een stel foto's van zaterdag; Micky staat er ook bij. De vrouwen met de zwarte gebloemde badmutsen zijn er van onze groep.

Het meer overgezommen!

Vanmorgen was het zover, Women Swimmin'! Ik had al slecht kunnen slapen van de zenuwen en liggen draaien, bang om me te verslapen, en wat gebeurd er? Ik verslaap me! Misschien heb ik de wekker in mijn slaap uitgezet, maar een half uur na de tijd dat hij af moest gaan werd ik wakker en schudde Micky ook snel wakker.

Er deden zo'n 300 vrouwen mee aan dit zwemmen, en niet iedereen kan tegelijk starten natuurlijk. We zwommen in "pods" van 5 vrouwen (in totaal waren er 37 pods), en ons groepje was "wave 1, pod 2." Wave 1 betekende dat je op de eerste boot naar de overkant gaat, pod 2 betekende de tweede groep van 5 die in het water springt. Dus we moesten al vroeg paraat staan, om half zeven om precies te zijn. Ik werd om kwart voor 6 wakker! Hup het bed uit, badpak aan, spullen die ik 's avonds al klaar had gezet gepakt, en samen met Micky vertrokken. We dachten een korte weg te weten naar de jachtclub (geen club om te jagen, maar die jacht... boten dus, heeft), maar namen de verkeerde weg en kwamen toch nog op tijd! Micky zette me af en ging de auto parkeren een paar mijl verderop waar hij de shuttle bus weer terug naar de jachtclub kon nemen. Ik vond mijn "pod" snel, ik kende er maar een paar vrouwen van en we stelden ons aan elkaar voor. Het was best fris nog zo vroeg, en de zenuwen gierden hoor, ik stond te trappelen om me warm te houden, maar vooral te popelen om te gaan. Het duurde even, en wat later dan gepland vertrokken we.


Micky was zelfs nog op tijd terug om ons aan boord te zien gaan.






Daar gaan we.

Het meer overstekend kregen we de laatste instucties over hoe het te water gaan moest gebeuren, en ik probeerde maar niet te kijken hoe ver varen het is. Het waaide ook een beetje, wat golven betekend. We waren snel aan de overkant waar al een heleboel kayaks en kanos klaar lagen om ons te begeleiden. Ik kon niet wachten om in dat water te springen! Als tweede groepje sprongen we om de beurt in het water, en het was wonderlijk warm na een tijd te hebben staan koukleumen (76F). Ik er tegenop gezien om van die boot af te springen in het koude water, en dat viel dus reuze mee.


Links zie je de boot waar de zwemmers vanaf springen (ingezoomd).

We begonnen aan de zwem, we probeerden bij elkaar te blijven als groepje, maar dat was toch moeilijker dan ik dacht. Ik zwom dan bij deze en dan bij die. Er werd af en toe gekletst; het is geen race, en ik heb echt geprobeerd om het rustig aan te doen. Ik had geen idee hoe moe ik zou worden en wilde mezelf niet uitputten. Dus af en toe even flink doorzwemmen, af en toe rustig aan doen, en af en toe even om mijn rug zwemmen of watertrappelen. Het ging heel goed.
In het midden van het meer waren de golven wat groter en dat was wat moeilijker, maar ging toch best wel. Er was een moment waar ik eraan dacht hoe diep het hier wel niet is, en dat heb ik maar snel weggeduwd! Daar moet je echt niet aan denken!
Ik heb wel wat water gehapt, maar dat hoort er ook bij. Met de wind en de stroming ging ik af en toe wel een beetje van de koers af, maar dat hielden de beschermengeltjes (de kayakers) wel in de gaten en die wezen je weer de juiste richting aan. Het is moeilijk te zien als je in het water ligt! Je ziet de overkant wel, maar waar precies aan de overkant is niet goed te zien. We hadden aardige kayakers bij ons! Af en toe moest ik ook gewoon even stoppen om me heen kijken om de hele stemming die er was in me op te nemen (en om alwEEr het zwembrilletje te ontmisten), het was zo geweldig om dit allemaal mee te maken. Zoveel vrijwilligers organiseren dit, zoveel zwemmers, zoveel kayakers, en allemaal om Hospicare te helpen.

En eigenlijk was de zwem heel snel voorbij. Ik weet niet precies hoe lang ik erover gedaan heb, ik was om vijf over 8 klaar, dus ik denk net een uur.


Daar loop ik midden op de foto, zoekend naar mijn familie, die me niet uit het water heeft zien komen. Het was moeilijk voor hun om te zien in het water of ik eraan kwam. Bart en Carly waren er ook, leuk dat ze er ook zo vroeg voor opgestaan waren.


Ontbijt stond klaar voor de zwemmers, daar had ik wel zin in!

Nog wat foto's die ik genomen heb nadat ik klaar was. Er vertrok nog een boot met zwemmers, ik was wel blij om bij de eersten te zitten.



Kayakers in de verte. Ze zijn onze beschermengeltjes.


Zwemmers komen bij het eindpunt aan.


Zwemmers en begeleiders, ingezoomd naar de overkant.


Waar we uit het water klommen.

Het weer werkte perfect mee, dat is ook wel eens anders geweest. Vorig jaar moest er langs de kant gezwommen worden vanwege de hoge golven, maar is het halverwege afgelast. Het was me een adrenaline rush hoor! Geweldig om dit mee te maken, en op naar het volgend jaar!