Kerstweek

Aan iedereen een heel fijn 2014 gewenst! Hier dan weer even een update van ons. Allereerst bedankt voor het nog lezen van dit blog, en Wilma, leuk om te zien dat er ook een onbekende meeleest.

De week van kerst is heel fijn en relaxed geweest. Op vrijdag kwamen Bart en Carly. Ze werden al om 6 uur 's ochtends door Tim opgehaald in Newark, en daarna gingen ze eerst naar New York. Ze bezochten oa. Rockefeller Center met de bekende ijsbaan en kerstboom, en het museum of natural history. Tegen een uur of 7 's avonds kwamen ze hier aan. Wat een leuk weerzien! Carly hebben we een jaar niet gezien, en Bart niet sinds februari. Ik had een van zijn favoriete eten gemaakt, bordje Bart voor de kenners ("draadjes vlees" in de crockpot voor taco's). We zaten al snel om de tafel om lekker bij te kletsen. Daarna gingen ze met z'n allen spellen. Een leuk begin van een leuke week.

Elke dag werd er wel even gespeld.

We hadden gewacht met de kerstboom halen tot ze er waren, en dat gingen we dan op zaterdag doen. De sneeuw was allemaal weg, en het begon te regenen. We hadden er snel een gevonden.

 We hebben hem samen mooi versierd.

Zondag en maandag zijn ze met z'n allen gaan winkelen en uit eten met een oude schoolvriend van Bart. Carly kreeg een pakje van haar familie in de post, leuk, net op tijd voor kerst.

Op dinsdag, kerstavond, moest ik werken. Maandag had ik het bakwerk voor de kerst al gedaan. Onder andere Niels z'n verjaardagstaart en tiramisu. Dat laatste wilde ik per se maken, al houden de jongens er niet zo van. Ik had wat extra gemaakt om mee te nemen naar mijn werk. Daar had ik iedereen verteld om ruimte te houden voor dessert. Echter, toen het lunchtijd was schoot me opeens binnen dat de slagroom nog in de koelkast staat. Die had in de tiramisu moeten zitten. O jee! Wat had ik gedaan? In plaats van de slagroom te kloppen en in de tiramisu te doen had ik het eiwit geklopt en erin gedaan. Het ziet er ongeveer hetzelfde uit als het geklopt is. Nu wilde ik niet iedereen op mijn werk een gerecht voorschotelen met rauwe eieren erin. De kans is klein dat iemand er ziek van zou worden, maar stel je voor dat de hele afdeling door mijn schuld geveld zou zijn! Ik had er zelf al wat van geproefd en was niet ziek, dus waarschijnlijk geen probleem, maar ik wilde het niet riskeren. Dus die tiramisu heb ik weg gedaan. Helaas, dat wordt nog een keer proberen.

Alle sneeuw was het weekend weggesmolten, het was ongewoon warm, maar op kerstavond viel er weer een laagje. Toch nog een witte kerst dus, en de eerste witte kerst ooit voor Carly. De jongens hebben samen in het bos gewandeld, en de beek verkend.

Schattig.

De drie broers.

Merry Christmas!

Op kerstochtend hebben we eerst uitgeslapen. Dat was vroeger wel anders, en grappig dat vrienden met kleine kinderen al foto's op facebook hadden staan van hun kinderen met Santa's kado's voordat die van ons zelfs op waren. We hebben eerst een uitgebreid ontbijt gegeten, en daarna kadootje open gemaakt. Dat was erg leuk, en iedereen was goed verwend. De broers hadden ook voor elkaar leuke dingen uitgezocht, en Carly werd ook niet vergeten.

Ik had voor Bart een pastel schilderij gemaakt van Goliath.

Hier is hij nog niet ingelijst, en de foto is ook niet zo goed met de mobiele telefoon gemaakt. Ik vindt het wel goed gelukt, en hij was er blij mee. Alleen kon hij niet in het vliegtuig mee, dus moeten we hem nog opsturen.

De birthday man wil niet op de foto. Twintig jaar! Geen tieners meer in huis!

Verder hebben we die dag even met de familie in Nederland geskyped (zo leuk dat dit nu kan!), een wandeling gemaakt om even uit te waaien, en een film gekeken. En natuurlijk een lekker kerstmaal gegeten. Homey!

Koud genoeg voor een frisse neus.

Ook de dag na kerst hebben we gewandeld, deze keer bij Taughannock Falls. 

Heel leuk zo met z'n allen.

Ze begonnen een sneeuwballen gevecht, het blijven toch altijd jongens. Muddles deed ook mee door te proberen de sneeuwballen te vangen, zo grappig.

Vrijdag was onze laatste volle dag samen, en zijn we samen uit gaan eten. Ook stond het een beetje in het teken van opruimen. Ik had Bart gevraagd om zijn kamer zo veel mogelijk op orde te maken; in dozen doen wat hij wilde bewaren en weg doen wat hij niet wil houden. Ik wil die kamer voor wat meer dan alleen opslag gaan gebruiken. Hij heeft goed zijn best gedaan, maar pff, ik had niet gedacht aan wat dat met mijn gemoed zou doen. Zeg maar heel vreemd om zijn kamer in die toestand te zien. Het was er wel tijd voor, hij is nu echt het huis uit. Hoewel er nog verschillende grote dozen staan waar ik ergens een plek voor moet vinden.
 
Die avond moest ik afscheid nemen; zaterdag vertrokken Tim, Bart en Carly weer, maar ik moest die dag werken, dus al wat vroeger goodbye zeggen. Ze hebben zaterdagnacht bij Tim doorgebracht, en hij heeft hun al heel vroeg (half vier) naar het vliegveld gebracht. Toen Tim 's avonds belde was hij helemaal niet blij; ten eerste het vroege opstaan, en onderweg naar het vliegveld had hij een wasbeertje geraakt met schade aan de auto. Daarna kreeg hij een parkeerbon bij zijn apartement. Maar ik was blij dat het geen hert was, en dat ze niet van de weg geraakt zijn.

Het is weer vreemd leeg. Het was een mooie week van fijn samen zijn, relaxed, re-connecting (her-hechten?), broers-bij-elkaar-tijd, nieuwe herinneringen maken en oude herinneringen ophalen, lekker eten, en gewoon een fijne familie-tijd. Ik heb een paar dagen de holiday blues gehad, maar nu is het weer vooruit kijken.

“Don't cry because it's over, smile because it happened."

Dr. Seuss

Happy New Year!!! Dat ieders wensen uit mogen komen!

Schilderen

Ik ga het zwemmen in het meer missen! Deze zomer heb ik ontzettend veel gezwommen, en ben ik gek geworden op het meer-zwemmen. Het water is dit jaar best koud geweest, maar even doorbijten en dan went dat ook wel. Het is nu ongeveer 70F (21C), en kouder moet het toch niet worden voordat het niet meer te doen is. De eerste 100 meter zijn elke keer weer het ritme vinden en opwarmen, waarbij ik denk, waar begin je weer aan, maar daarna is het telkens weer een heerlijke manier om bezig te zijn en mijn hoofd leeg te maken.

De leerlingenbegeleding is weer begonnen, en ik heb weer een groep eerste jaars leerlingen. De eerste paar weken zijn ze op school, en ik heb ze deze week ontmoet. Een groep met veel vragen en leergierig. Dat moeten we hebben.

Ik heb deze zomer ook best veel geschilderd, en hier is een greep eruit (om er goede foto's van te maken moet ik nog leren). Ik moet zeker nog veel leren. Compositie, kleuren, en techniek; waterverf heeft zo zijn eigen willetje, en om daarmee te werken is een uitdaging!

Ik had wat in mijn hoofd wat ik wilde schilderen, maar het eerste mislukte, het tweede liep Kibbels met natte poten over (niet goed voor waterverf!), en dit is de derde poging.

Ik had een korte workshop gedaan waarbij het vooral om de kleuren ging. We moesten iets schilderen en daarbij we vooral het gevoel moesten overbrengen, en de dingen niet hun echte kleur mochten geven. 

Dit was het resultaat van die les. Alles is een beetje scheef. En paars.

Deze ga ik nog een keer proberen.

Een paar plaatjes uit mijn schetsboek;

Dit was in Sandy Hook, aan het strand.

Bij het park lag zo'n vrolijke boot aangemeerd, ik heb er foto's van en die wil ik ook nog eens wat groter schilderen.

Muddles die op Micky ligt te wachten.

Ik heb heel wat wolken geoefend.

Een plekje in het park.

In de Adirondacks.

Mijn tekenles is deze week begonnen, en zoals ik al verwachtte ben ik oudste in de klas, wel zo'n beetje 2 keer zo oud als de rest. Alleen de leraar is nog wat ouder, een hele aardige, energieke man, met een groot enthousiasme. Ik denk dat ik het wel leuk ga vinden. Het eerste huiswerk is onze schoen tekenen. Ik vond Micky's oude legerschoenen veel interessanter dus daar heb ik er een van getekend. 

Het is wat drukker.

Dat was nog eens een leuke verrassing; ik was ervan overtuigd dat ik morgen moest werken, maar om een of andere reden keek ik nog eens op mijn dienstrooster. Maar goed ook, ik blijk vrij te hebben, en anders had ik om half zeven daar paraat gestaan. Nog een voordeel is dat ik vandaag veel werk voor mijn les gedaan heb, omdat ik dacht dat ik het niet uit kon stellen.
Dit semester neem ik maar 1 les, education evaluation, en dat blijkt wel genoeg te zijn. Het is interessant, en veel zal meteen toe te passen zijn in mijn werk in leerlingenbegeleiding. Er zit een stage van 60 uur aan vast; omdat ik door leerlingenbegeleiding ervaring heb in onderwijs zou ik ook een paper kunnen schrijven, maar ik kies toch voor een stage. Daar gaat wel veel meer tijd inzitten, maar is veel leerzamer denk ik. Ik ga dat nu doen op de school waar ik ook voor werk, dus dat past denk ik mooi bij die begeleiding. We moeten in groepjes van 2 ook 2 hele lessen geven voor onze klas. In die voorbereiding gaat heel veel tijd inzitten, daar heb ik vandaag aan gewerkt, en ik heb het idee dat ik nog niet veel gedaan heb. Ik heb geen idee hoe sommigen in onze klas dit doen met een full time baan en nog een ander klas waar ze nog veel meer stage voor moeten lopen.
Soms twijfel ik wel eens aan de wijsheid dat ik hieraan begonnen ben, maar ik doe het maar in kleine stapjes. Deze les, en die leiderschap van vorig semester waren toch de moeite waard en toepasbaar.

Leerlingenbegeleiding begint deze week weer, dus nog een stapje er bovenop met drukte. Aan de andere kant zou ik me snel vervelen zonder al die variatie. Alleen is schilderen het eerste wat er weer bij inschiet maar dat wist ik al van tevoren.

 Deze had ik vorige week gedaan; Taughannock Falls park in de winter. Het is een groot schilderij, de eerste keer dat ik zo'n groot deed. Ik ben er niet helemaal tevreden over, en zal het als handleiding gebruiken voor het volgende. Het is van een foto, ik ben niet zo dapper dat ik in de vrieskou ga schilderen. Ik weet ook niet hoe dat met waterverf zou werken.

Ik ben ook nog twee keer naar het figuurtekenen geweest. Vrouwen deze keer, die lijnen vindt ik toch veel mooier om te doen. We doen eerste een stuk op 10 "opwarm tekeningen" van een minuut. Daarna iets van 15 of 20 minuten, en dan wat van een half uur of 40 minuten. Deze zijn allemaal van de wat langere poses.

 Ik zie er allerlei fouten in, hoewel ik ook maar niet al te kritisch moet zijn, aangezien dit pas de 4e keer was. Ik vond het wel leuk om een compliment te krijgen over die onderste. De benen zijn verkeerd, maar de rest redelijk, en toch niet slecht voor 40 minuten tekenen. Ik probeer af en toe wat anders te doen, zoals ander soort papier, of potlood in plaats van houtskool, of losser te werken, en zo telkens wat bij te leren. Hopelijk kan ik in de toekomst nog eens een echte les nemen.

De laatste paar dagen lopen de hertjes hier wel erg dichtbij, tot grote blafplezier van de honden.

Hier staan ze bij de tuin, meestal zijn er 5 stuks. Het is net alsof ze het huis omcirkelen. 's Ochtends zie je ze voor op de oprit, en later lopen ze achter door het bos. De honden kunnen niet wachten om er achteraan te gaan!