Foto's

Eerst een update van de vogeltjes;






Even een dutje doen...

Vanmorgen zijn we eerst gaan wandelen voordat het te warm werd. Dit keer naar Buttermilk Falls State Park. Het was een mooie wandeling... met veel trappen! Beter dan een stairmaster!
Onder de bomen lag het vol met klein zwart gruis, dat bleek rupsenpoep te zijn. Er waren dan ook echt veel rupsen, wel van een ander soort dan die wij vorig jaar hadden. Als je stil stond kon klonk het net als kleine regendruppeltjes op de droge bladeren; dat waren allemaal de vallende poepjes. We hebben ons na de wandeling maar goed de haren uitgeschut :)






Buttermilk Falls State Park

Voor het eerst sinds we hier wonen zijn we naar de optocht geweest die het startsein is voor het Ithaca Festival. Het was heel leuk. Er waren dit jaar meer dan 90 groepen. Hoe moet je die optocht nu omschrijven? Het is eigenlijk alles Ithaca. Gekke dingen, leuke dingen, en bijna elke groep en vereniging is wel vertegenwoordigd, inclusief veel scholen.
Hier een kleine greep uit wat er allemaal langs kwam.

Het kleine politie autootje beet de spits af.




Er zijn ook gewone politie auto's hoor.




De steltenlopers.

De Ithaca drum circle.

De kindertuinen.


Iemand met een ligfiets.


De SPCA, dierenopvang.

Dieren ziekenhuis.

Peru was ook vertegenwoordigd. (Mexico ook, maar die foto's zijn niet goed geworden)

Goede muziek van de Montesori school leerlingen.

Volvo Ballet (goede reden voor de mannen om ook tutu's aan te doen). Een groepje oude Volvo fanaten.


Deze honden moeten werken voor hun kostje.

De Ithaca eenwielersclub.


Een fietstreintje.



Hybrid bus.


Echt waar, Ithaca heeft een Compost Theatre.




De buikdanseressen.


De rode hoedjes dames waren ook van de partij.


De scooter club die het met de scooter naar het werk rijden in plaats van met auto wil stimuleren.


Een viool club.


Geen idee wat deze groep moest voorstellen.


Een kruiwagen dansje.

De 4H hondenclub.
Op het commando "sit" gingen ze allemaal mooi zitten.


De vliegclub.

We hadden de donkere wolen al aan zien komen, en opeens een knal, en de dikke druppels begonnen te vallen. We lieten de rest van de optocht voor wat het was en gingen snel naar de auto. Het kwam er opeens met bakken uit, en op weg naar huis was de politie stukken overstroomde weg af aan het zetten. Vreemd genoeg had het thuis bijna niet geregend.

Dit weekend zijn we even weg...

Vogels, 4e aflevering

Nou, sommigen zullen ondertussen wel genoeg hebben van de vogelfoto's, maar ik blijf gewoon doorgaan. Het is fascinerend om het van zo dichtbij mee te maken. Gewoonlijk zit zo'n nest te hoog of op een gekke plaats dat je niet elke keer even kunt kijken als je door de voordeur naar buiten gaat. De kinderen vinden het natuurlijk ook leuk. Het is nog geen week dat de vogeltjes uit het ei zijn, en de oogjes zijn open en ze hebben al heel wat echte veertjes. Het dons gaat er al vanaf. Ook begint het een beetje krapjes te worden in het nest met z'n vieren.




Mama zat een paar takken hogerop zenuwachtig te zijn.


Wat hebben we verder nog gedaan vandaag; eerst naar de mall weer even gewinkeld, en vanmiddag met een heerlijk weertje in de tuin gewerkt. Ik ben helemaal geen fan van het klusje met de weedeater, maar ik heb dat ding aan de praat gekregen en een uur het gras te lijf gegaan. Ik heb nieuwe bewondering voor Bart, die afgelopen week 2 dagen in het State Park ge-weed-eatered heeft, best een zwaar werk en je handen vallen er bijna af van het trillen. Bart heeft waarschijnlijk een beetje poison ivy geraakt, hij heeft een paar kleine blaasjes op zijn armen. Hij zag het poison ivy net te laat.
Nog zoiets, de wead-eater van zijn collega was gejat! Hij had hem even naast de weg laten liggen om de truck te halen, en toen hij een minuut of 10 later terug kwam was hij foetsie. Hun baas was er gelukkig heel nuchter onder.

Vanavond ben ik naar een "skill's day" in het ziekenhuis geweest; we hebben sommige dingen die afgetekend moeten worden. Ook heeft de Joint Commission weer allerlei nieuwe voorschriften die afgetekend moeten worden, zo blijf je wel bezig. Vanmiddag en vanavond konden we er terecht om dit te doen. Ik had het maar tot vanavond uitgesteld, het was veel te mooi weer om binnen te zitten. Op weg naar het ziekenhuis had ik pa en ma 3 mijl van huis afgezet, die wilden gaan Nordic Walking en zijn terug naar huis gelopen. Het was er een fijn weer voor, en ze hadden geloof ik ook wel bekijks.

Montezuma en Waterloo

Vanmorgen besloten we om naar Montezuma Wildlife Refuge te gaan. Tim en Niels gingen onder protest mee, maar ze hebben later toch wat leuke dingen gezien. Montezuma is ongeveer een uurtje rijden hier vandaan. Toen we door Trumansburg kwamen, een dorp hier vlakbij, stonden de mensen zich op te stellen voor de Memorial Day Parade. Een typisch "small town" gezicht, maar we zijn niet blijven kijken.

Het was een mooie rit, met een paar mooie vergezichten op Cayuga Lake. Onderweg zagen we nog 2 Amish paard en wagen, leuk om te zien.

Montezuma bestaat uit een meer en moerasgebied waar veel vogels zitten. Er is een klein informatiegebouw bij, waar veel opgezette vogels staan. Er staan wat verrekijkers bij, maar de echte serieuze vogelkijkers komen er gewapend met grote verrekijker en tele-lenzen voor hun fototoestel. Wij waren maar amateurtjes.

Er is een uitkijktoren, waar Tim en Niels al snel naar boven klommen. "Come look!" riepen ze. Wat bleek; er zat een nestje op de trap! Wat een plek voor deze robin om zijn nest te bouwen, zo onbeschermd. 2 jongen waren toch al uitgekomen, dus ze moet er genoeg tijd ongestoord op hebben kunnen zitten. Het was wel mooi om te zien!

Uitkijktoren

Nestje op de trap.

Tim en Niels bij het nestje op de trap.


We bekeken een familie ganzen die zich door de modder een weg baande, en Tim en Niels moesten er zo mee lachen, terwijl ze de ganzen door de verrekijker bekeken. Het was vast het mannetje dat voorop liep en zwom die zogenaamd een kortere weg wist :) ... en die niet om richting aanwijzingen vroeg.


Hierna zijn we stapvoets over een pad gereden door het reservaat. Je mag er niet wandelen, om maar vooral geen dieren te verstoren. We zagen natuurlijk een heleboel vogels, maar ook schildpadden en muskratten.

Moeilijk te zien; er vliegt net een reiger weg.


Red-winged blackbird.

Er was een bruggetje waar het water uit het meer stroomde, hier waren grote vissen die stroomopwaarts het meertje in probeerden te komen. Dit wil men voorkomen, omdat deze vissen te veel van de bodem omwoelen waardoor het water te troebel wordt en planten niet goed kunnen groeien.


Het water lijkt te kolken, maar het zijn een heleboel karpers.

De tekst bij de karpers.

Nadat we uitgekeken waren, zijn we naar Waterloo gereden naar de Waterloo Outlet Mall. Tim en Niels vonden het maar niks, maar we hebben toch wat rondgekeken en ik heb wat t-shirts en korte broeken gekocht.

Daarna weer een mooie rit naar huis.

Vogel filmpje

Vanavond even een filmpje gemaakt van de vogeltjes. Niet zo'n goed, ik zal het later nog een keer proberen. Hoe ze al gegroeid zijn! Je ziet al het begin van kleine veertje aan de vleugeltjes.

Hoezo vogelgek?

Ik heb wel wat met vogels, hoewel ik echt geen kenner ben. Als kind wist ik alle nestjes in de tuin te zitten, en klom ik in heel wat bomen om er in te kijken. Ook heb ik als kind eens een dagboek met observaties bijgehouden over een vogel die zat te broeden. Misschien had ik biologe moeten worden.

Ik heb een paar nestjes die ik gevonden heb, zoals deze;

Geen idee welk vogeltje het gemaakt heeft, maar het is zo mooi geweven. Nu zit deze erop;


Vorig jaar vond ik een nestje op de grond met 4 eitjes erin. Ook dat had ik bewaard, en ik wilde het verzetten, en 3 van de eitjes vielen als gruis uit elkaar. Eentje is er nog heel;


Volgens mij van de tufted titmouse. Tja, wat moet ik er nog mee, deze pack rat zal ze nog even bewaren en dan weg gooien.

Eindelijk ook eens de kleine nestkastjes opgehangen, hoewel ik hier beter geen vogels in kan krijgen in huis.


Een robin heeft zijn nest gemaakt in een van de twee bomen bij de voordeur. Bijna ieder jaar maakt er hier wel een zijn nest, maar deze keer is het op een ongewoon plekje. Het nestje zit op ooghoogte, bijna aan het einde van de tak. Meestal zit z'n nest dichtbij de stam. Voor ons is dit nu wel leuk, want we kunnen er af en toe eens in kijken. 2 weken geleden lagen er drie eitjes in, later kwam er nog een vierde eitje bij.

In het nestje is ook een stukje plastic gebruikt, dat stukje blauw dat linksboven zit.

Het staartje piept boven het nest uit.

Een beetje een zoekplaatje.


Woensdag kwamen er 3 jongen uit! Bart had dit ontdekt. Hij had mama vogel zelfs kunnen aanraken, gelukkig dat ze nog terug kwam. Nu zit ze er steeds op, dus ik weet nog niet of dit laatste eitje nog uitgekomen is. Wordt vervolgd....

Warm

Vanmorgen zijn we vroeg gaan wandelen, voordat het te warm werd. We zijn weer naar een plekje gegaan dat ik nog niet kende, maar waar wat ik op internet al eens eerder tegen gekomen was, Lick Brook.
Het ligt net buiten Ithaca, bijna naast Buttermilk Falls State Park. Het eerste stuk gaat door de velden, daarna ging het stijl omhoog. Hier geen trappen zoals in de State Parks, maar alleen maar bospaadjes. Het pad is onderdeel van het Finger Lakes Trail, een pad van 562.9 mijl lang van de Catskills naar de andere kant van de staat naar Allegany State Park. Dat zal nog wel even duren eer we dat allemaal gelopen hebben!



Een mooie waterval aan het begin van het pad.

Boven lag deze lekker te zonnen:



Dit is wel de grootste slang die ik hier ooit gezien heb. Volgens mij een Black Rat Snake. Of weet iemand of het een andere is? We lieten deze maar met rust en lekker in de zon liggen.



We waren ongeveer 2 uur op pad, wel wat koeler onder de bomen, vanmiddag werd het best warm.

Het lijkt wel of we niks anders dan wandelen doen; we hebben ook nog boodschappen gedaan, en daarna begon pa te klussen. In het nieuwe schuurtje staat nu een fijn rekje om al de tuingereedschappen in te zetten.


Niet dat de rest niks doet hoor, ik heb de hangmat opgezet :)

Toen ik de deur van het (oude) schuurtje open maakte zag ik het staartje van een slang liggen. Die was gauw weg gejaagd. Dan even rammelen met de andere deur, want ik weet nog van vorig jaar dat er wel eens eentje boven op de deur lag. Dat rammelen bleek niet te helpen, want toen ik de deur open deed viel er toch een slang naar beneden. Hoewel ik er bijna aan gewend raak gaf ik toch een gil. Jeetje. Wat moeten die krengen toch boven op de deur?

Vanavond hadden de kinderen zin in een ijsje. Ze wisten zich nog te herinneren dat ze er een tegoed hadden van Not My Dad's in Trumansburg, die vorige keer toen ik we er heen gingen gesloten was. Eerst gingen we nog even naar de beek die er vlakbij ligt. Hier gingen we wel eens (illegaal) zwemmen toen ze klein waren en ze amuseerden zich nu prima met stenen gooien.

Daarna lekker een ijsje van Not My Dad's, vooral het softijs is hier heerlijk. Het was wel te zien hoe populair het is, het was er druk. Een hele Harley-Davidson club was er neergestreken en de parkeerplaats stond vol met motors.

Award, houten brug, en kerkhof

Vandaag was het Niels zijn beurt om een award te krijgen. Iedere erkenning was door een leraar gegeven, en ze zorgen ervoor dat ieder kind minstens 1 keer aan de beurt komt in de 3 jaar dat ze op de middle school zitten. Om de beurt werden de namen omgeroepen, en verteld waarom de erkenning gegeven werd. Die van Niels was van de science leraar, en die had over hem geschreven dat hij heel stil zijn best doet, en zijn werkgroepje gericht houdt op het werk dat ze moeten doen.

Als hun naam gezegd werd moesten ze opstaan: Niels staat in het midden.

Op het eind was er nog een grote verrassing voor een van de leraren; hij kreeg leraar van het jaar award voor dit gebied van Wal-Mart. Hiervoor kreeg de school $1000 van Wal-Mart, en de leraar een cadeaubon van $100. Nu kan hij meedingen naar de leraar van het jaar voor de hele staat.
Misschien lijkt het niet veel wat Wal Mart doet, maar ze hoeven eigenlijk helemaal niks te doen.
De leraar die deze eer kreeg, kreeg een staande ovatie, en was totaal overwelmd. Hij had dit helemaal niet verwacht.

Hierna zijn we bij Sapsucker Woods gaan wandelen. Dit is een klein vogelreservaat van het Cornell Lab of Ornitology. Er zijn mooie paden aangelegd, en we hebben allerlei vogels gezien. Plus eekhoorntjes, kikkers en schildpadden. Alweer een natuurwandeling dus. Het werd ondertussen wel warm!

Bruggetje in Sapsucker Woods.


Ik moest nog even bij de dierenarts langs: vorige week moesten Kibbels en Bitz getest worden voor hartworm voordat ze hun preventieve medicijnen hiervoor beginnen, en ze werden ook getest op Lyme ziekte. Nu bleek Kibbels antistoffen in haar bloed te hebben en moest er een titer bepaald worden. Onder de 30 wordt niet behandeld, maar die van haar was 129. We hebben geen symptomen gezien, of het moet zijn dat ze af en toe struikelt als ze de trap op gaat. We dachten dat gewoon een beetje lompigheid was, ik ben benieuwd of het veranderd met de anti-biotica. Ik was wel verrast door de diagnose, want ik heb op Bitz wel eens een teek verwijderd, maar nog niet bij Kibbels. Ze kan het ook al lang gehad hebben voordat we haar kregen.

Vanmiddag zijn we naar de houten brug in Newfield geweest. Het is hier zo vlakbij en om een of andere reden waren pa en ma er nog nooit geweest.



Het is er erg mooi! Deze brug was in 1969 bijna afgebroken om plaats te maken voor een ijzeren brug, maar 1 vrouw heeft zich er zich enorm voor ingezet om de brug te behouden en te herstellen. Het is gelukt, en het is nu de oudste, nog in gebruik zijnde brug in New York.

Op weg terug naar huis vielen de kleine kerkhofjes op die langs de weg in de velden liggen, en toen bedacht ik me dat ik nog een klein en oud kerkhofje weet in Connecticut Hill, een groot wildernes gebied. Vroeger waren hier boerderijen, maar het land was zo arm en door de hoge ligging het klimaat te koud, zodat ze het op moesten geven.

We parkeerden de auto en liepen een eind naar het kerkhofje. Vorig jaar is er een beetje gerestaureerd, maar er moet nog veel gebeuren. Vooral indrukwekkend vindt ik de stenen van de kinderen.





Ik vond een website over dit kerkhofje, en daar staat de verweerde tekst die ik op deze gebroken steen probeerde te lezen; "Sleep my sweet babe and take they rest, God called thee home when he thot best."

Toen we terug liepen naar de auto vielen ons de oude appelbomen op die overal tussen de bomen staan, en de seringen struiken. Die laatsten groeien niet in het wild, dus we dachten dat daar vlakbij wel een boerderij had gestaan. Met een beetje goed kijken zagen we dan ook een oude muur tussen de struiken.

Zo was het een kleine ontdekkingstocht zo dicht bij huis.

Bloemen

Het lijkt vandaag wel een bloemen en natuurdagje geweest te zijn. We gingen eerst met de hondjes door het bos lopen. Die kunnen we volgende keer beter niet meer mee nemen; toen er een hert over het pad sprong was er geen houden meer aan en daarna heeft Bitz bijna de hele weg geblaft.
Toch ontdekte ik nog een interessante bloem. Hier kende ik de naam van uit een boekje, maar die ik nog nooit gezien had, Jack in the pulpit:

Vanmiddag liepen we in Treman Park, en daar zag ik er nog een. Zo zie je ze niet, en dan opeens 2 keer op een dag.


Dit lijkt wel een rotstekening. Zie je het paard? We denken dat het een toevallige vorming van water is (of anders is een van de "scalers" creatief geweest).

Even uitrusten van de vele trappen, en van het mooie uitzicht genieten.

We stonden heel vaak stil bij de wilde bloemetjes, en dat waren er heel wat!


Wilde Geranium



Bosviooltje; Common Blue Violet.



Wilde Akelei, ofwel Wild Columbine. Ik had deze wel eerder in Treman Park gezien, maar nog nooit in deze hoeveelheden. Het groeit op de gekste plaatsen:




Trillium
Volgens de website worden deze witte bloemen langzaam paars later in de lente, en van afplukken gaat de plant dood omdat de voeding in de 3 blaadjes onder de bloem zit.


Piepkleine bloemetjes tussen het gras: Bird's-eye Speedwell, ofwel ereprijs (met dank aan ma die al de Nederlandse namen weet, en dank aan Google voor de Engelse naam).

Wat foto's van de tuin nu;

Kon je maar eens ruiken bij deze foto!

Weer zon

Vanmorgen had ik een afspraak bij Monroe om mijn sneeuwbanden te wisselen voor mijn gewone banden op de auto, en de jaarlijkse inspectie te doen.
Pa en ma gingen ook mee, en aangezien het zo'n anderhalf uur zou duren gingen we een eind lopen. We moesten naar de bank, dat was zo'n 2 mijl. Het was zonnig, maar met een koel windje, en best een fijne wandeling. Vlakbij de bank was de Friends of the Library boekenverkoop. Elke dag worden de prijzen van de boeken verlaagd, en vandaag was de een na laatste dag van de verkoop: alle boeken kosten 10 cent per stuk. Vorige week was ik er al eens geweest en had een doos vol gekocht voor $14, maar het is zo verleidelijk! We moesten er bij denken dat we ook nog 2 mijl terug moesten lopen met de gekochte boeken, en dat hield me een beetje in. Ik heb maar 70 cent uitgegeven, en pa en ma vonden ook nog een paar leuke boeken. Er waren namelijk ook 2 schappen Nederlandse boeken bij. Die verkopen niet zo snel, maar van de rest van de schappen was al veel leeg.

Terug bij Monroe was mijn auto klaar. De man noemde de prijs, $80, en mijn reactie was 'poeh jee'. In gedachten besloot ik al om volgende keer ergens anders te gaan. Daarop zei die man dat hij me wel de korting kon geven, en toen ging er opeens $15 vanaf! Dat is me toch ook een willekeurig systeem van prijzen als hij er zo maar iets vanaf kan doen. Je moet het maar weten.

Vanmiddag hebben we lekker in de zon op het terras gezeten, wat in de tuin onkruid getrokken en wat houtsnippers tussen de planten gedaan. Het blijft me altijd verbazen hoe snel alles nu groeit. Elke dag is er weer wat nieuws te zien.
Ik wilde wat foto's maken, maar dat lukte niet: ik kreeg op de camera 'memory card locked'. Tim hoorde me dat zeggen vanavond, en wist dat er een klein schuifje aan het geheugenkaartje zit. Dat had ik nog nooit gezien, weer wat geleerd! En het is heel handig om een computer wiz in huis te hebben!

Wandelingetje

Een druilerig weertje vandaag, maar de eerste wandeling zit er al op.

Vlucht

Leuk hoe je een vlucht kunt volgen, en vandaag deze waar pa en ma in zitten:



Een lange dag voor hun, er zit ook nog een binnenlandse vlucht naar Syracuse op!

Award

Tim had van zijn leraar een briefje gekregen dat hij een "award", een erkenning, zou krijgen. Daarna kwam er nog een telefoontje van de leraar naar ons, of we zouden komen, en er kwam nog een officiele uitnodiging van zijn school waar hij de computer technology lessen heeft.
We hadden geen idee wat het allemaal betekende, maar gisteravond was het zo ver. We vonden nog een bloes die hij aan kon, want gewoonlijk draagt hij alleen maar t-shirts. Hij zag er ineens als een nette jongeman uit!

De uitreiking was in een auditorium van het stroombedrijf, ik wist niet een dat daar officiele dingen gehouden werden. Terwijl we er naar toe reden vroeg ik aan Tim of hij enig idee had waar hij zijn award voor zou krijgen. Hij had geen idee, maar hij vertelde dat hij de hoogste cijfers van zijn klas heeft. O, dat was nieuws voor mij.

De ceremonie begon officieel met de Pledge of Allegiance, en daarna werden de awards gegeven. De school is onderverdeeld in allerlei scholen; er worden bijvoorbeeld basisopleidingen gegeven voor electricien, autotechniek, verpleeghulp en costemica. Voor iedere opleiding werd er een award gegeven voor 'greatest achievement', 'most improved', 'class award', en 'highest achievement 1st year'. De awards waren niet zomaar een papiertje, het waren geschenken van bedrijven of clubs zoals bijvoorbeeld Rotary club. Sommigen autotechniek awards bestonden uit gereedschapsets ter waarde van $100, maar de meeste awards bestonden uit een check.

Toen de computer techniek klas aan de beurt was, werd het spannend voor Tim. Hij werd naar voren geroepen en hij kreeg de award voor 'highest achievement 1st year'. Zijn 'prijs' bestond uit $100 en een motion controller. Hij kreeg een kaartje waar hij zijn prijs mee op kan halen. Nog veel belangrijker dan die prijs is denk ik het gevoel dat hij echt wat gepresteerd heeft! Hoewel hij het allemaal gedaan heeft zonder er veel moeite voor te doen.
Het maakte mom wel trots hoor.


Jammer, maar geen enkele foto is goed gelukt. Dit is de enige die niet wazig was, en het is te donker en er loopt net iemand voor Tim. Het is wel te zien hoe officieel het allemaal is, en ik was blij dat hij er netjes op stond!

Alles bij elkaar werden er 80 awards gegeven, en sommigen ervan waren scholarships van $500-$1000. Niet mis allemaal. Er werden zelfs awards gegeven voor 'perfect attendance', degenen die geen enkele dag gemist hebben dat jaar van school. Ons ziekenhuis had ook een paar awards gegeven voor de studenten voor verpleeghulp (CNA).

Niels z'n reactie toen we thuis kwamen en hij hoorde wat Tim gekregen had: "I am going to get more than you". Beetje competitie tussen die twee!

"Onze"dag

Er is een moederdag, vaderdag, en een dierendag, maar wist je dat het vandaag Pack Rat Day is? Nee? Ik ook niet, tot ik het vandaag op de radio hoorde. Dat is dus echt een dag voor onze familie, want Pack Rats 'R Us! Dat hebben we wel met de paplepel ingegoten gekregen, en jong geleerd is nogal moeilijk af te leren. Niks weg gooien, want je zou het nog een keer kunnen gebruiken. En als je het dan toch weg gooit, kom je er een paar weken later achter dat je het toch had kunnen gebruiken.
Ik probeer wel wat te 'downsizen' hoor!

Voorbeeldje; ma had veel van mijn tekeningen van mijn kindertijd bewaard, en hoewel ik het heel leuk vond om dat nog eens terug te zien, zag ik ze toch niet jaren hier in een doos staan. Ze verdwenen bij het oude papier, maar toen heb ik ze er weer uit gehaald en er eerst foto's van gemaakt :)


Met die zwanentekening heb ik nog een prijs gewonnen :)

De kinderen hebben zich rot gelachen met de tekeningen, dus we hebben er nog plezier aan beleefd. En ik moet bekennen dat ik er toch een paar van bewaard heb.

Zo, nu weten jullie weer een van mijn zwakke punten.
Om terug te komen op alle vreemde dagen, morgen is het onder andere "No Dirty Dishes Day". Het is ook "Bike to Work Day". 29 mei is een dag die nog niet "bezet" is als een speciale dag. Wat zullen we daar eens van maken? Bloggers Day misschien?

Blog wereldje

Hilde vraagt het al in haar blog; wat is dat toch met blogs dat je mee gaat leven met de mensen wiens blogs je leest?
Er zijn bloggers die elke dag schrijven, anderen maar af en toe; sommigen schrijven over alle gebeurtenissen in hun leven, anderen pikken er hier en daar wat uit en schrijven daar over; weer anderen hebben een thema blog. Sommigen lees ik af en toe, anderen elke dag, en als het "klikt" kom ik er vaak terug. Er is dan "iets" dat me aantrekt, dat kan een schrijfstijl zijn, of een boeiend thema, of iets herkenbaars dat je bindt. In het schrijven schijnt het karakter van de persoon er doorheen. En daardoor leer je de persoon wat kennen, en je gaat er met meeleven.
Zoals Petra zegt "Alsof je op de koffie komt en alle nieuwtjes even doorneemt. Maar nu zo van de ene computer naar de andere computer ergens op een plekje in de wereld". Zo "ontmoet" je mensen die je anders nooit zou leren kennen. Je kunt in je eigen tijd op de koffie komen, al is het midden in de nacht. Leuke, gekke, frustrerende, ontroerende momenten worden vaak gedeeld.

En als er met een van de bloggers dan iets gebeurd, leeft iedereen mee. Zo schrokken we van het nieuws van Wendy, en dit weekend van een verpleegkundige blog, Kim van Emergiblog, wiens schoonbroer bij een auto ongeluk is omgekomen, en haar zus die gewond geraakt is. En nu weer Mary-Ann die een familielid is kwijtgeraakt. Net zoals het iemand in mijn gewone leven zou zijn raakt het me en leef ik mee.

Zoals veel anderen ben ik dit blog ook begonnen om wat verhaaltjes op te schrijven voor vrienden en familie. Maar ondertussen is die groep vrienden groter geworden. Het bloggen, commentaartjes achter laten, wat discussies aangaan; het schept een band. Hoe echt het is in de virtuele wereld? Hoe echt zijn die vriendschappen? Ik denk dat er net als in het gewone leven oppervlakkige en diepere vriendschappen tussen zitten.
Ik moet zeggen dat ik het wel een leuke en onverwachte bijkomstigheid van de internetwereld vindt om nieuwe mensen te leren kennen.

Eventjes New York

Nou heb ik nog geen nieuw paspoort; vorig jaar had ik aan het consulaat gevraagd wat ik nodig had. Dat waren een heleboel stappen, en toen ik een paar maanden geleden nog een keer belde werd me verteld dat ik voor vernieuwen van een paspoort geen verklaring van Nederlandschap nodig zou hebben. Ook niet als je Amerikaan bent? Nee hoor.

Aan de balie bij het consulaat werd me verteld dat ik wel een verklaring van Nederlanderschap nodig heb, en daar heb ik nog 1 papier voor nodig voordat dat gedaan kan worden. Dus zijn we mooi voor nop gegaan. Ik was wel pissig hoor, en vertelde die man aan de balie dat ik gebeld had en wat ze me verteld hadden. Dan zou ik met de verkeerde persoon gepraat hebben. Mooi, maar hoe moet ik dat nu weten?
Dan maar even de pasfoto’s laten zien, ja hoor, die waren ook fout.
Ik moet toegeven dat ik niet zo aardig tegen die man was, maar hij was dat zelf ook niet. Amerikaanse klantenservice mogen ze nog leren.
Wie nu nog zegt dat de bureaucratie in de VS zo erg is wil ik zeggen NEDERLANDERS KUNNEN ER OOK WAT VAN! Stelletje...

Het is alleen dat je de weg weet in het land waar je al langer woont, en ergens anders voelt het zich als met een hoofd tegen de muur lopen. Heeft Nederland bijvoorbeeld wel enig idee wat ze doen als ze het een regel maken dat iedereen in persoon moet verschijnen voor zijn paspoort? In een klein land is dat geen probleem; hier moeten we er verder voor rijden dan Nederland groot is. Nog maar niet te spreken over een vrije dag nemen, en de kinderen uit school houden.

Ik was niet de enige aan de balie die zich onverrichter zaken kon omdraaien. Een vrouw wilde voor haar dochtertje een paspoort vernieuwen; haar man moet er bij zijn. Een andere persoon moest nieuwe paspoortfoto’s laten maken.

Dat zijn wij ook gaan doen; vlakbij ligt een zaak waar ze internationale paspoortfoto’s maken (en ook garanderen). Toen we er binnenliepen en vroegen voor paspoortfoto’s was de vraag meteen “Dutch?”. En in die tijd dat we er stonden te wachten kwamen er nog 5 Nederlanders die foto’s moesten hebben. Ze hebben er een goed zaakje aan.
Weer een smak geld kwijt, en nog geen passen. (waar doe ik dit ook alweer voor???)

Tim kreeg me toch weer aan het lachen toen Micky mij de mobiele telefoon gaf en zei dit is voor jouw. Het was Tim aan de andere kant van de winkel die belde :)

In ieder geval hebben we voor de rest wel een hele leuke dag gehad en New York een beetje opgesnuifd. We liepen via 6th Avenue richting Central Park. Bij de Disneywinkel zijn we even binnen geweest, er was een heel thema Pirates of the Caribean. Blijkbaar komt er binnenkort weer een film van uit; binnen waren acteurs verkleed als piraten en ze waren een filmpje aan het opnemen.

Micky had last van zijn voet, maar we hebben toch nog een flink eind gelopen. Central Park zag er al zo groen uit vergeleken met onze eigen omgeving. Ik moet zeggen dat ik na het lopen door al die drukte het heel prettig is om tussen het groen te lopen. We kochten wat pretzels en wat drinken bij een karretje en hebben die op een bankje zitten oppeuzelen. Ondertussen zitten kijken naar alles wat er langskwam. Mensen kijken is toch reuze boeiend, en het was een van de hoogtepunten.

De 3 jongens op een bankje


Niels die niet op de foto wil


De hoge gebouwen die boven de bomen uitsteken


Tim en Niels op een steen

De tulpen en narcissen in het park waren zo ongeveer uitgebloeid; deze bloembollen zijn na 9/11 door Nederland aan New York geschonken.

Er kwam een hele stoet koetsjes langs en een stuk of 10 met vrouwen met paarse jurken en rode hoedjes. Ik zwaaide tegen allemaal, en riep I’ll be joining you soon. Tot Micky me er op wees dat het geen optocht was, en ik van Bart mijn mond moest houden :)


Dames van de Red Hat Society.

De kinderen moesten zo lachen met het piepkleine hondje met pootjes zo dun als een vinger dat langs liep. Dat zijn zo dingen die hun weer opvalt en die ze niet vergeten.
Ik merkte aan Niels in de bus al dat hij zich sommige dingen herinnert die ik zelf niet meer zou weten. Zoals hij vorige keer het busstation Port Authority er zo ‘futuristic’ uit zag zien. Al klagen ze over zo veel dingen, ze pikken er toch wel het een en ander over op.

We gingen verder naar het Museum of Natural History. Bart wilde graag een IMAX film zien, die was er niet. Wel nog wat beters: “Collisions” in het planetarium. Dat begon 15 minuten later, dus daar gingen we snel als eerste naar toe. Het was echt fantastisch. Het is een film die tegen een koepeldak speelt en je zit onder de sterrenhemel. Het ging over botsingen in het heelal. Niels zei dat hij het allemaal al wist uit zijn boek astronomy. Ik heb echter weer een en ander geleerd.

Daarna het museum in, maar we hebben nog niet alles gezien. Micky was wel een beetje aan het einde van zijn loopkracht, en het museum is zo ontzettend groot. Bart vond de reptielen het mooist. Prachtig om hem zo enthousiast te zien.
Het is zo veel om in je op te nemen, zo groot, helaas kun je niet alles zien. Al mogen sommige tentoonstellingen wel wat afgestoft worden, het blijft een mooi museum. Geweldig wat een verzameling dingen er staat.


Rex; dit moet volgens een recent artikel een naaste verwant van kippen zijn. Dit wisten wij natuurlijk al lang; een van de jonge kuikentjes een paar jaar geleden leek volgens de kinderen zo veel op een T Rex dat ze hem Rex doopten.


Kreeften en krabben, dat zijn echt grote!

Daarna namen we de subway terug naar Port Authority, en van daaruit de bus naar het hotel in Carlstadt.
’s Avonds heeft Niels gezwommen, en de jongens hebben wat geravot op de kamer. Het werd nog net geen kussengevecht. Ze hebben Bart wel gemist!

Op weg naar huis kwamen we door Delaware Water Gap, en daar wil ik zo graag eens gaan kano varen of een "float trip" doen. In een rubber bootje de rivier afzakken.


Delaware Water Gap

Zaterdagmiddag waren we weer thuis, en we vielen meteen in de rommel. Bart woont weer thuis voor de zomer, en bracht donderdag voordat we naar New York gingen al zijn spullen naar huis. Dat stond allemaal op ons te wachten in de huiskamer.

Het was een kort, maar leuk uitje, ook al hebben we niet bereikt waar we voor gingen.

Voor Wendy

When you walk through a storm
Hold your head up high
And don't be afraid of the dark
At the end of the storm
Is a golden sky
And the sweet silver song of a lark

Walk on through the wind
Walk on through the rain
Tho' your dreams be tossed and blown
Walk on, walk on
With hope in your heart
And you'll never walk alone
You'll never walk alone

Link

TV

Ok, het zou even stil worden, dus niet.

Gisteravond Zat Micky een film te kijken op tv, en voordat ik in de gaten had wat het was zat ik eraan vastgekluisterd. Het was de film over vlucht United 93 die op 9/11 in Pennsylvania is neergestort. Ik wilde die eigenlijk helemaal niet zien, maar nu kon ik me er niet van wegrukken. Bij het zien van de beelden van de eerste 2 vliegtuigen die zich in het WTC boren liep er weer een rilling door me heen (is het echt al bijna 6 jaar geleden?).
Ik moet zeggen dat de film heel goed gedaan is. Het is emotioneel zonder te proberen om emotioneel te zijn. Geen beelden van kinderen of familieleden; alleen wat ze van de feiten in elkaar hebben kunnen reconstrueren. Het doet de passagiers op die vlucht eer aan, zonder ze als superhelden te laten zien. Het laat ze als gewone mensen zien, die deden wat ze moesten doen toen ze met ongelooflijke omstandigheden te maken kregen.
Een heel aangrijpende film, maar heel goed.

Even stil

Het zal hier even stil worden. De komende 2 dagen werk ik, en donderdag gaan we 2 dagen naar New York. Ik wil mijn Nederlands paspoort laten vernieuwen, en er een voor de kinderen aanvragen. Lastig hoor dat het niet via de post kan. Dan maar een dagje New York er aan vastknopen.

Vandaag heb ik weer uren naar de kettingzaag van de buurman kunnen luisteren. Het weekend was hij ook al bezig. Hij verhuurd dit huis, en gebruikt het stukje bos voor zijn hout voorraad in het huis waar hij woont. Wel handig voor hem, maar hoogst irritant voor ons. Niet alleen het gezaag, als hij bomen wil omzagen moet hij dat zelf weten, maar dat hij verder niks aan dit huis doet. Het valt straks nog van ellende in elkaar.

Laatst in de beek had Niels rare beestjes gevonden. Aan de onderkant van een steen zaten allemaal piepkleine heuveltjes van kleine steentjes geplakt, met daarin iets wat op bruine langwerpige eitjes leek. We hadden deze nog niet voorheen gezien, en vroegen ons af wat het was. Ik ben eens op zoek gegaan op internet, en volgens mij moet het de cocon van de caddisfly zijn. Hier staat er meer info over. En zo zagen de stenen heuveltjes eruit die wij zagen. De larven maken lijm en daarmee bouwen ze een cocon. Die wij zagen waren zich aan het verpoppen. Toch wel een interessant insect, en blijkbaar een heel belangrijk voor vissers en het staat ook op het menu voor de vissen. Er zijn heel wat insecten die hun leven in het water beginnen, niet alleen de muggen. En jeetje na al de moeite leeft de caddisfly maar 2 dagen als volwassen vlieg.

Zo is er weer een dag voorbij gevlogen, en als je dan denkt wat je allemaal gedaan hebt lijkt het niet veel.
Ik was al vroeg op, de keelpijn en verkoudheid die Niels en Micky deze week gehad hebben, heb ik nu. Het gaat nu wel weer, maar ik voel het naar beneden richting stembanden trekken.

Weer een stralende dag, maar wel nog koel. Ik heb de kozijnen van de voordeur geverfd, die moeten morgen nog een laagje krijgen. Micky heeft het de hele buitenkant van het huis met de hogedruk reiniger schoon gemaakt. Hoeveel schimmel en troep zich er op verzameld in de winter.
Ik heb weer een boel houtsnippers in de tuin gedaan; ongeveer eenvierde is klaar. Tim en Niels hebben geholpen met de paadjes in het bos weer begaanbaar te maken en alle dode takken op te ruimen. Hoewel alle... ook nog maar een klein stuk. Verder zijn ze bezig geweest in de beek met een dam te maken.

Bart is vorige week begonnen met werken in het state park, en zo ook weer dit weekend. 's Avonds gaat hij dan nog even met Tim en Niels in de beek helpen.
Deze week zijn de laatste examens, en dan zit zijn eerste jaar er alweer op! Snel hoor.

Klusjes

Eindelijk komt er wat kleur. Het mooie weer blijft aanhouden, heerlijk. Het is nu echt lente geworden. Het onkruid groeit ook snel en ik heb al heel wat in de tuin gewroet.


Wat kleurtjes komen tevoorschijn.


Foto maken van de tulpen


De tulpen die ieder jaar trouw uit komen.

Gisteren weer eens een heel eind met de hondjes gewandeld. Ik had daarna wel spierpijn want helemaal de berg oplopen had ik al een tijd niet gedaan. Zo verlies je toch gauw je conditie.
Onderweg kwam er een grote zwarte labrador op ons af rennen. Hij wilde alleen maar spelen met Kibbels en Bitz, maar die vonden het een beetje eng, zo'n grote hond. De eigenaar kwam hem gauw weer terug halen.
En dan die eekhoorntjes! Als Kibbels en Bitz er een over de weg zien rennen zijn ze niet te houden en maar blaffen. Het eekhoorntje rent dan gauw een boom in, en zij staan er onder te hopen dat hij uit de boom zal vallen.

Tim had vandaag zijn SAT, een test waar universiteiten naar kijken in het aanmeldingsproces. Hij dacht wel dat hij het goed gedaan had. Ik ben benieuwd, want hij had er totaal niet voor geleerd. Hij had al eens een oefen SAT gedaan, en was daar in tijdsgebrek gekomen. Daardoor had hij wel geleerd dat hij sneller moet werken.

Ondertussen zijn wij voor een bril voor Micky gaan kijken, hij was naar de oogarts geweest en zal er aan moeten geloven. Moeilijk hoor om er een uit te zoeken, alle brillen zien er vreemd uit als hij ze opzet. Toch wat gevonden, en over 1 week zou hij klaar zijn.

Verder heb ik deze week allerlei klusjes gedaan, onder andere een nieuwe kapstok gemaakt. Ik vindt hem wel mooit geworden.

Genieten

Wat een heerlijk weer vandaag. Blauwe lucht, hier en daar een wolkje, en een beetje een windje. Dat maakte het nog een beetje koel, maar op het terras was het prima vertoeven. Micky was vroeg thuis, en we hebben het schommelbankje in elkaar gezet, dus dat staat weer.
Alles begint nu snel te groeien. De struiken hebben een groene waas, en hier en daar de bomen ook. Met de seizoensverandering is het elke keer goed te merken dat het in Ithaca net een paar graden warmer is dan hier buitenaf. Daar bloeien de bloesems al, en zijn de bomen al aardig groen, terwijl wij daar nog een week of zo op moeten wachten.
Het fijne van de nog kale bomen is dat je zo mooi al de vogels kunt zien. Het was een gekwetter en levendig geheel. Als je zo een tijd zit te kijken zie je allerlei soorten. Eentje vloog er met een snavel vol nestmateriaal, een tufted titmouse. Ik vindt het zo'n grappige naam.
Ik heb maar meteen nog een nestkastje dat in het najaar van de boom gewaaid was opnieuw geverfd en weer opgehangen.
Echt een dag met sterretjes :)

Werk en tanden

Het weekend heb ik gewerkt, en het was voor de afwisseling eens een goed weekend. Niet te druk, niet te rustig. Hoewel we voor dat te rustig de laatste tijd niet bang hoeven te zijn. Het doet goed om naar huis te gaan en te weten dat je goede zorg geleverd hebt.

Ik bedacht we weer eens dat verpleging toch een speciaal beroep is. Niet alleen zie je mensen in hun meest kwetsbare momenten, maar je komt ook mensen tegen die je anders nooit zou ontmoeten. Zo is er bijvoorbeeld de uitstervende generatie van tweede wereldoorlog veteranen. Dit weekend werd me gevraagd of ik de film "Een brug te ver" wel eens gezien had. Daar kon ik ja op antwoorden, en deze man vertelde me dat zijn broer daar gevochten had. Nu zijn het oude mannen die moeizaam met hun looprekje vooruit komen, ooit hebben ze ons bevrijdt.

Een andere man laatst was behoorlijk ziek, en hij zei dat dit hem er niet onder zou krijgen. Hij had tenslotte 3 jaar lang in Europa tegen de Duitsers gevochten die ieder gewricht in zijn lichaam gebroken hadden en ook dat had hem er toen niet onder gekregen.
Ik voel me behoorlijk bevoorrecht om deze mensen te leren kennen. Ik wou dat ik meer tijd had om hun ervaringen te horen. Je komt ook de meest uiteenlopende mensen tegen. Van Cornell professor to putjesschepper zeg maar.

Gistermorgen heb ik voor het laatst met de leerlingen gewerkt, het is hun laatste week praktijk. Vandaag zijn we gaan lunchen bij Chili's met de groep. Het was wel leuk.

Het is even lekker zo, geen lessen meer 's avonds, even een vrijheid. En wat doe ik ermee? Gistermiddag sloeg de poetswoede toe. De auto is uitgemest, daar komt in de winter nooit wat van. En de koelkast is weer schoon, voordat het spul pootjes krijgt wat er in staat.

Vanmorgen moest Niels weer naar de orthodontist, en ze hebben weer een stuk metaal in zijn mond gezet. Het zit tegen zijn gehemelte en elke dag moet een schroefje een klik gedraaid worden. Zo moet zijn bovenkaak wat wijder worden zodat al zijn tanden erin passen. Ik vindt het echt op een marteltuig lijken. Hij was er dan ook helemaal niet blij mee, maar ik hoop dat hij ooit het nut er van in ziet. Als we het niet doen vraagt hij misschien over 10 jaar waarom we het niet gedaan hebben. Ook moeten nog 2 babytanden getrokken worden. De nieuwe tanden zijn er naast uitgekomen en de babytanden zitten muurvast.

Hierna heb ik Niels naar school gebracht. Hij wilde er weer een vrije dag aan lospeuteren, maar ik was "mean" en "evil" (zijn woorden) dat ik hem toch bracht. Hij moest nog wennen aan dit nieuwe geval in zijn mond, en kan er niet zo goed mee praten. Daar wilde hij niet mee naar school. Tja, dan maar "evil mama" spelen. Later thuis deed hij nog boos tegen mij, en wilde niet tegen me praten. Dat duurde 5 minuten, en toen kwamen de verhalen toch. Het is veel te vermoeiend om boos te blijven!