Trots zijn op kinderen

Hier is een filmpje van de XXL Band, een band van zo'n 160 kinderen, waar 3 kinderen van de familie aan meedoen;



Ze hebben hard gewerkt om het drummen te leren!

Dan wat andere nieuwtjes. Een paar weken geleden kreeg Niels bericht dat hij genomineerd was voor een prijs in natuurkunde. Er waren 5 personen met een kans op winnen, en hij moest dinsdag op gesprek bij Cornell. Wie Niels kent weet hoe moeilijk dat voor hem moet zijn geweest. Veel zegt hij er niet over, maar hij zei dat hij op dat moment niet veel kon bedenken om te zeggen. Hij is niet de winnaar geworden, maar ook niet erg. Ik vond het al heel wat dat hij ervoor in aanmerking kwam.
Meneer vertelde ons even zomaar tussendoor dat hij eerste prijs had gewonnen met een schrijfwedstrijd, in de categorie "erg kort verhaal."  Hij zei dat zijn Engels lerares het verplicht gemaakt had voor de klas om wat in te sturen. Maar goed ook, want velen zouden er niet eens aan denken om dat te doen. Toch wel leuk, en een aanmoediging om te blijven schrijven. Dat is iets dat hij wel goed kan.
Wat hij ook goed kan is heel veel achter de computer zitten, maar dan heb je ook wat. Dit is zijn meest recente maaksel in het programma Blender.

 

Afgelopen zaterdag is Tim vertrokken naar zijn nieuwe stekje voor de zomer. Toch wel een hele rit, en wel spannend hoe het zal gaan. Hij kwam er vrijdag achter dat zijn werkplek niet is waar hij dacht, maar een half uur rijden er vandaan. Grrr... wel een levensles voor hem om na te vragen als iets niet duidelijk is. Hij had in het begin een email gekregen dat het in Spring Valley zou zijn, maar in de brief waar hij in aangenomen werd stond White Plains. Hij nam dus aan dat het in White Plains was. Maar nu blijken de programmeurs in Spring Valley te zitten. Erg vervelend. Elke dag over de Tappan Zee brug, gelukkig wel tegen het spitsuur verkeer in. Hij kijkt maar hoe dat gaat anders zoekt hij over een maand maar een andere kamer. Als het goed is is hij nu net op zijn werk. Ik leef met hem mee, en ben benieuwd hoe dat zal gaan!

Bart's wereld

Dit zijn wat foto's die Bart gemaakt heeft. Even een kijkje hoe zijn wereld er nu uitziet.

Woestijnschilpad met een zendertje op zijn schild.Helaas wordt het geld voor het researchprogramma gekort en nu moeten ze de zendertjes van de schildpadden af gaan halen. Dat is dus wat hij de hele tijd doet.

Daar beneden in de verte staat Bart's truck.


Deze berg moest hij opklimmen om 2 schildpadden te vinden, en heen en weer was het 2 uur lopen;

Om ze te vinden helpt het dat ze zendertjes ophebben! Wat een naald in een hooiberg zou het anders zijn.

Soms komt hij oude rotstekeningen tegen. Of zijn nep-oude?

Een foto die een moeder niet graag ziet. Hoewel hij heus wel uit zal kijken voordat hij zijn hand in een schilpaddenhol steekt.

Een hagedis die ze op een wandeling vonden. Er zit nog meer leven in de woestijn dan je zou denken.

Dit is het landschap waar hij nu zit, net een maanlandschap.

Gepakt en gezakt

Terwijl het in Nederland goed weer is voor de ijsberen, was het hier vandaag alweer net een lentedag met temperaturen van zo'n 12C. Het wordt ook wel weer kouder, maar dit is een hele gekke winter en heel ongewoon voor hier. Ik krijg echt het gevoel alsof ik in de tuin zou moeten werken, maar dat is nog veel te vroeg

Bart's auto is ingepakt en morgen gaat hij vertrekken. Hij hoeft pas op de 27e te beginnen, maar hij wil wat tijd met Carly doorbrengen. Ze zit een uur van de plek waar hij komt te zitten. Micky kwam op het idee om met Bart mee te rijden, en dan een vlucht terug te nemen. Zo kan hij ook nog even bij zijn zus en moeder op bezoek gaan. Dat lijkt ons allemaal wel een goed plan. Hij zal Bart het meeste laten rijden, en dan af en toe ook een stuk achter het stuur zitten. Het is me een eind! Bart heeft dit weekend afscheid genomen van zijn vrienden hier. Het is dan wel een stage van 3 1/2 maand, maar er zijn nog geen duidelijke plannen voor erna, en wie weet wanneer hij terug komt. Het zal even wennen zijn aan het idee. Afgelopen zomer zagen we hem ook een paar maanden niet, maar de Adirondacks zijn nog altijd dichterbij dan Californie!

Er gaat er weer eentje uitvliegen

Afgelopen woensdag was de orientatiemiddag voor de leerlingen, en donderdagmiddag begonnen we op de afdeling. Ik ben in het begin best nerveus, maar ik weet zeker dat zij meer nerveus waren. Het verliep allemaal goed, je merkt dat iedereen er weer even in moet komen, maar dat lukte vrij vlot. Ik zal benieuwd zijn hoe mijn eerste indrukken wel of niet bewaarheid worden. Ik kende nog geen enkele van deze groep en heb niemand van  vorig semester, dus ik moet ze helemaal leren kennen en zien op welk niveau ze zitten. Een paar zijn er heel vlot waarvan je nu al ziet dat het goed gaat komen, maar er zijn er twee waarvan mijn eerste indruk is dat ze wel eens moeilijkheden kunnen krijgen. Dus eens zien hoe waar die eerste indrukken zijn.Ik geloof wel dat ik deze eerste dag een redelijk goede start heb gemaakt met een relatie opbouwen tussen mij en de groep, en de groep onderling.

Bart kreeg vanmiddag nieuws waar hij lang op heeft zitten wachten; hij is aangenomen in Barstow, Californie om 3 1/2 maand mee te helpen met onderzoek naar woestijnschildpadden. Hij heeft heel veel gesolliciteerd, en al veel afwijzingen gekregen, en zelf ook wat dingen afgewezen nadat hij gesprekken gehad had. Hij had zijn zinnen op Californie gezet, en dit was wel het baantje dat hij heel graag wilde. De kans was klein dat hij dit zou krijgen, er werden maar 4 personen aangenomen. Er waren stageplaatsen in de buurt van Las Vegas (waar hij in een groot huis met maar 1 andere persoon gezeten zou hebben) en in Barstow. Daar is hij dus geplaatst. Hier komt hij in een huis met 11 anderen. Fijn knus zullen we maar zeggen, wel leuk om anderen te leren kennen. Het is een stageplaats; ja, zelfs lang nadat hij klaar is voor school doet hij nog stages. Hij heeft ook voor veel andere banen gesolliciteerd, maar dat is nog altijd niks geworden. De researchers waar hij mee gaat werken in deze stage werken voor de US Geological Service; de stage wordt geregeld door Student Conservation Association en Americorps.  
Dit is het werk dat hij gaat doen. De woestijnschildpadden zijn een bedreigde diersoort. Hij gaat helpen met het opsporen en merken van schildpadden. De schildpadden krijgen een radiozendertje aan zich, en ze moeten gemerkte schildpadden volgen. Hij gaat ook helpen met onderzoek op de schildpadden zoals meten en bloed afnemen. Het is echt wel iets wat hem op het lijf geschreven staat; hij gaat nu nog vaak in de beek op onderzoek uit naar beestjes, iets wat hij als kind al deed. Dat wordt nog een lange reis volgende week! Hij hoeft pas eind februari te beginnen maar hij wil nog eerst bij een zekere vriendin en familie aanwippen en wil dinsdag of woensdag al weg.