Deel 4

Tijdens een lekker ontbijt van verse croissants en lokale speciale pannekoeken werd er over de plannen voor vandaag gepraat. Giulia's vader vroeg of we van mosselen houden, hij weet waar ze lekkere verse hebben. Een vriend van de vader kwam even aan, echt een bootman, een stevige kerel, grijze baart, coltrui. Ik vond het wel grappig toen hij koffie aangeboden kreeg was het in een piepklein kopje. Dat paste niet bij zijn type.  Hij bleek echt een botenman te zijn, en op een vrachtschip te werken.

We gingen met zijn allen naar een klein vissersplaatsje verderop. We gingen met 2 auto's, en pa en vriend gingen mosselen halen op de veiling. Alleen was die dicht, dus vandaag geen mosselen, maar in plaats daarvan doken ze de bar in.
Giulia, haar moeder, Micky, Niels en ik liepen langs het water.

Het was laagtij, wel te zien. Alle boten lagen droog. Ik moet zeggen dat het zeewier niet zo geweldig rook, maar als je hier woont zul je er wel aan wennen.
Het was een mooie wandeling, prachtig blauwe lucht, en een beetje koel.

Overal zie je herinneringen aan het vissersverleden, wat een gevaarlijke baan was (en is).

Mooie bloemen overal, en witte huizen met blauwe luiken.

We liepen een heel eind naar de vuurtoren. Micky had last van zijn knie, waarschijnlijk jicht. We waren even vergeten dat schaaldieren niet goed zijn voor jicht! Hij en Niels bleven bij de vuurtoren dan ook beneden.

307 treden, maar dan heb je ook wat. We genoten van het mooie uitzicht.

Zie je ze zitten?

Ingezoomd.

Naar boven kijkend.

Een oude molen.

We liepen weer terug naar de auto, waar we de vader en vriend weer ontmoetten. De vader moet ons nog wat meer oude gebouwen laten zien, en vertelde vanalles over de geschiedenis. Hij kan ons vanalles vertellen over de tweede wereldoorlog en de tijd dat Bretagne een uithoek was. De onafhankelijkheidsdrang zit er diep.

Kleine deuren in de huizen.

Vissershuis.

Daarna gingen we naar een paar plekken waar menhirs staan. Dit is echt het land van Asterix en Obelisk hoor.

Deze staat half onder water.

Nog eentje die bij iemand achter de boerderij staat. Vlakbij liet hij ons ook de uithollingen in stenen zien, die niemand weet waar ze voor dienden.

We gingen terug naar huis voor de lunch, en daarna maakten we even snel hotelreserveringen voor de volgende 2 nachten. Hierna gingen we weer op pad met Giulia en haar moeder, dit keer naar een park, Pointe du Van. Het was er prachtig mooi, en erg ruig.

De plaatjes doen het eigenlijk geen eer aan. Geweldig mooi.

Hier en daar zie je de bomkraters nog. Het was een afleidingsmaneuvre van de geallieerden om de Duitsers te doen denken dat de invasie hier zou plaatsvinden.

Hier hebben we een mooie wandeling gemaakt, en reden daarna door allelei binnenwegen weer terug naar huis.

Een haven onderweg, en een oude kerk.

We stopten ook nog bij Pointe du Raz, wat echt het meest westerse puntje van Frankrijk is, maar dat was erg toeristisch. Ik vond Pointe du Van veel mooier.
We hebben heel wat gezigzagd door de binnenwegen, je kunt hier nogal verkeerd rijden op die kronkelwegen, en Giulia's moeder kende niet overal de weg. Wel geweldig dat ze ons alle mooie plekjes liet zien! We stopten ook nog bij het surferstrand. De broer van Giulia gaat elk moment dat hij kan surfen. Ik was verrast om hier een surfstrand te zien, maar er was weinig wind, dus vandaag geen surfers.

Micky wacht wel even op ons terwijl we wandelen, op een oude bunker.

Alweer een lover's cross.

Het pad naar de zee vanuit het huis.

We waren laat weer thuis. Giulia's moeder had naar huis gebeld om instructies te geven voor het eten, en dat stond al op ons te wachten. Het was weer erg gezellig, en lekker (lam, couscous, en groenteschotel). Iedereen ging vroeg naar bed, want morgen is maandag. We namen alvast afscheid van Giulia's moeder omdat ze al vroeg in de ochtend weg moest. Hopelijk zullen we elkaar weer eens zien. Uitnodigingen zijn er over en weer uitgewisseld.

De volgende ochtend ging ik nog even alleen een kleine strandwandeling maken, voordat iedereen op was. Heerlijk nog even genieten. Ik zat een tijdje op een rots, en een Fransman sprak me aan. Ik probeerde op mijn beste Frans te antwoorden. Ik moet zeggen dat iedereen, overal ontzettend aardig en behulpzaam is geweest. Ik heb wel eens anders gehoord, en ook Giulia vertelde altijd dat de mensen weigeren Engels te spreken of proberen te communiceren met buitenlanders, maar dat heb ik helemaal niet zo ervaren. Dus dit was even een leuk hallo zeggen op die rots.

Toen was het tijd om afscheid van Giulia's vader en zus te nemen. Het was geweldig om hun allemaal te ontmoeten en we bedankten hun voor hun geweldige gastvrijheid, en natuurlijk zijn ze allemaal ook bij ons welkom.

We gingen weer op pad naar Nantes, waar we Giulia bij haar apartement afleveren. We namen even een kijkje bij haar binnen om te zien waar ze woont, en toen was het toch echt weer goodbye, maar hopelijk een tot ziens. Het is gewoon het gekste gevoel als je een uitwisselingsstudent gehad hebt, je weet nooit of je elkaar ooit nog zult zien nadat ze als je eigen kind geworden zijn. Het zijn zoete momenten als je paden dan weer kruisen!

Onze oorspronkelijke planning was om ook naar Anais te gaan, maar we waren blij dat we dat niet gedaan hebben. Het zou veel teveel rijtijd geweest zijn. We waren een beetje vergeten hoe lang alles duurt, en dat het rijden toch echt niet hetzelfde is als in de VS. Dus we moeten nog maar een keer terug en in het zuiden beginnen (eerst weer sparen!)

Het volgende hotel was in de Loire Vallei geboekt, in Meung-sur Loire. We kwamen daar laat in de middag aan. Ik moet zeggen dat we een beetje haastig geboekt hadden en niet zo goed naar de kamers gekeken hadden. Die bleken toch wel erg klein te zijn. Je kon net langs het bed lopen, en het was ook nog eens een stapelbed. Niels vond het helemaal en totaal niks, en ik stilletjes ook niet, dus we gingen bij de receptie vragen voor een tweede kamer. Die hadden ze, het waren geen dure kamers, en een tweede erbij was te doen. Zeker voor 2 nachten heb je toch wel wat ruimte nodig. Dus Niels was helemaal blij.

Volgende dag: kastelendag.

Frankrijk, deel 1

Ik heb besloten om het reisverslag dan maar in delen hier neer te zetten. Hier dan deel 1.

We hadden besloten om naar Parijs te vliegen en vanuit Dusseldorf weer terug. We deden het zo om ook eens wat anders van Europa te zien dan alleen Nederland, maar
ook omdat we 2 gastdochters in Frankrijk hebben wonen. Eerst hadden we ook nog naar het zuiden willen rijden waar Anais woont, maar dat werd toch echt wat teveel. Achteraf maar goed dat we dat niet gedaan hebben, want we waren vergeten hoe druk het daar is op de wegen, en alle rijtijden werden veel langer dan verwacht. We hebben dus alleen Giulia bezocht.

We vertrokken thuis op 21 mei (wel jammer dat ik daardoor de graduation van een groep van mijn studenten miste, maar het is niet anders). Met het vertrek thuis hadden we nog wat vertraging. We zouden die dag een nieuwe telefoon geleverd krijgen, maar die was er nog niet. Micky sloeg aan het bellen, en om een heel lang verhaal maar kort te houden, het kwam erop neer dat ze zogenaamd hier aan de deur waren geweest (ze waren bij de buren geweest), en waarschijnlijk de Jehova's die hier net aan de deur waren geweest hun verteld hadden dat ze niet wisten waar we woonden. Micky sprak met de chauffeur van het bedrijf af om hem bij een tankstation een half uur rijden hiervandaan het pakket op te pikken. Het ging er zich om dat we op reis een bruikbare telefoon bij ons zouden hebben.


Die nacht zijn we bij Tim blijven slapen. Wel handig om hem dichtbij New York te hebben wonen. Het was leuk om hem te zien, en we gingen samen uit eten. De volgende dag ging hij werken, en wij vertrokken later op de dag naar Newark. De vlucht naar Parijs verliep heel vlot. Het is wel zeker zo leuk om niet in je eentje te reizen en aanspraak te hebben. Door de douane in Parijs is niks vergeleken met de VS. Je wordt zo doorgewuifd en je kunt binnen de hele EU vrij reizen.

In Parijs haalden we de huurauto op, we veranderden nog even zodat we een automaat hadden, waar ook een GPS in zat. We hadden gepland om onze telefoon als GPS te gebruiken, maar hij bleek het nog niet te doen buiten de VS. Micky reed, en het was echt even wennen aan de auto. Het bleek er een te zijn waar de motor telkens uitgaat als je stopt, en weer opstart als je weer gas geeft.
We dachten dat de GPS het in de parkeergarage niet zou doen, dus reden maar alvast naar buiten. Voordat we het wisten zaten we op de autoweg zonder GPS, en de kaart die we hadden was niet allerbest. Dat was niet zo goed. We zijn ergens van de autoweg afgegaan om die verdomde GPS in te stellen. We hadden niet meteen door dat het geen touch screen was, maar dat er was knopjes aan het dashboard zaten om hem in te stellen. Een of andere grapjas had hem op Russisch gezet, en probeer hem dan maar eens in het Engels in te stellen. Dat duurde een hele tijd, gelukkig kennen we 2 woorden Russisch, "da" en "njet." Ik had me voor de vakantie stilletjes al afgevraagd hoe lang het zou duren eer Micky zou zeggen dat hij wenste dat hij niet naar Frankrijk gekomen was. Dat was nog korter dan ik dacht, namelijk op dit moment, 2 uur na landing.
Na deze problemen opgelost waren konden we op weg, de drukke rondweg van Parijs op. In de verte kon je de Eifeltoren zien liggen. Niels kon er niet enthousiast over zijn. "Gewoon een ijzeren toren."

We gingen naar Deauville aan de kust. Wat eigenlijk 2 uur zou moeten duren, maar dat werden er 4. Onderweg kom je in de buurt van de Monet tuinen, maar het weer was slecht, het rijden duurde al langer dan verwacht, dus dat opperde ik maar niet om daarheen te gaan. Onderweg kwamen we langs veel gele velden, heel mooi.

 

Het was echt even wennen om in Frankrijk te zijn, en om bij een tankstation koffie te bestellen. Ze hadden wel meteen door dat we Engels spraken, en ze gingen in het Engels verder. Een grote koffie is mini-formaat voor ons. Volgens mij ben ik daar ook mijn leesbril verloren. Gelukkig had ik nog een tweede bij me. 

We kwamen goed aan in Saint-Arnoult, en vonden ons hotel. Het was prima. We hebben wat broodjes gehaald bij de bakker, lekker. Ze nemen daar nog een middagpauze, waar de winkel een paar uur dicht gaat. We waren goed moe, en na een dutje gingen we verder op verkenning. Het was koud en bewolkt. Niet het beste begin van de vakantie. Ik was te optimistisch geweest met korte broeken meebrengen.

Ik vond de huizen er zo mooi en apart. Net alsof je in een oude film loopt.

Aan het strand waaide je ongeveer weg, en toen begon het ook nog te stortregenen. Dat was even 2 minuten.

We hebben nog wat boodschapjes gedaan (waar ik verbaasd was om in zo'n klein plaatsje een bedelaar te zien zitten), hebben een beetje rondgereden, en toen weer terug naar het hotel. Daar kregen we vanuit Nederland nieuws dat een familielid in het ziekenhuis lag; onze telefoon deed het nog altijd niet, maar via de receptie van het hotel hebben we toch even kunnen bellen. Na overleg besloten we om maar even af te wachten en de volgende dag gewoon te doen wat we gepland hadden en dan verder te zien. Daarna was het lichtjes uit. Wat een eerste dag!