Annemiek's world

Leerlingen begeleiding

2012-02-01T12:31:00.003-05:00

De stages van de leerlingen verpleegkunde ("clinicals" genoemd) beginnen deze week weer, en ik bedacht me hoe weinig ik verteld heb hoe die opleiding eigenlijk in elkaar zit.
Het is dus een Associates of Nursing programma, wat 2 jaar duurt. Om in de opleiding te komen moet je een aantal "prerequisites" hebben, ofwel verplichte vakken zoals biologie en scheikunde. Dus eigenlijk is het een beetje bedrieglijk om te zeggen dat je een 2 jarige opleiding tot verpleegkunde kunt doen, want het duurt langer om alles te doen.
De klas verpleegkunde bestaat uit les op school en stages. De lessen op school zijn theorielessen en praktijklessen. Zo was de klas in het eerste semester 7 credits; de klas bestaat uit 4 uur theorieles, 2 uur praktijkles, en 2 ochtenden of middagen per week stage, elk van 5 uur. Wat er behandeld werd was de basis van verpleging.
Het tweede semester is de klas verpleegkunde 9 credits, en er worden alle "lichaamssystemen" behandeld. Het is een geweldig vol lesrooster, enorm wat ze moeten leren. Ze hebben weer 2 ochtenden of middagen stage; ik heb een middaggroep, en dit semester zijn de stages 5 1/2 uur lang.

Misschien wel eens leuk om die stage uit te leggen. Elke leerling krijgt een patient toegewezen; ik zoek van tevoren uit welke patienten. (Ik had vorig semester 10 leerlingen onder mijn hoede, dit semester 9). Daarbij let ik op dat de leerlingen een variatie van ziektebeelden krijgen. Ze doen dan alle zorg voor die patient, geven de medicatie, en doen een heel "assessment", een lichamelijk onderzoek. Ze leren hier al meteen in het eerste semester om naar longen en hart te luisteren bijvoorbeeld. Ze moeten dan ook de documentatie doen, en de raportage aan de verpleegkundige die de primaire zorg voor die patient heeft.
Bij het geven van medicatie moet de instructor aanwezig zijn, en ze moeten precies kunnen vertellen wat ze geven, waar het voor is, waarom die patient die medicatie voorgeschreven krijgt, wat de normale dosering is, en wat de bijwerkingen kunnen zijn. Dat weten ze nog lang niet uit hun hoofd, dus meestal moeten ze het eerst opzoeken. Dus daar komt heel wat meer bij kijken dan alleen een pilletje geven.
Ze moeten ook laboratoriumwaardes opzoeken, en hun patient's ziektebeeld als ze het nog niet kennen. Ze leren ook om de connecties te maken. Bijvoorbeeld wat betekend die laboratoriumwaarde, en hoe past dat in het het ziektebeeld. Ik probeer hun veel vragen te stellen, gedeeltelijk om kennis te testen, maar vooral om hun uit te dagen en kritisch leren denken. Verder houdt ik in de gaten dat ze doen wat ze moeten doen, en beantwoord hun vragen.

Je zou denken dat die 5 1/2 uur erg lang is, maar het eerste half uur gaat op in de toedeling van patienten, het doelen zetten voor die dag, en overdracht krijgen van de primaire verpleegkundige. Het laatste uur hebben we "post-conference", waar we als groep praten over de patienten, of wat er die dag gebeurd is, of ik verzin wat leerzaams. Dan blijven er nog 4 uur over, wat nog altijd veel is, maar in het begin zijn ze echt heel erg bezig met alles voor elkaar te krijgen in die tijd. Op het eind van vorig semester ging het heel soepel om voor 1 patient te zorgen, en een van de doelen voor het tweede semester is om aan het eind alle zorg voor 2 patienten te kunnen doen.

Die "post-conferences" waren heel leerzaam vorig semester. Het was iets waar ik het meest tegenop zag, maar er kwam telkens een goede discussie op gang. Bijvoorbeeld toen ik zag dat iemand een redelijk gemakkelijke patient had en niet veel te doen vroeg ik haar om het ziektebeeld goed op te zoeken zodat ze haar mede-leerlingen er alles over kon vertellen. Een andere keer hadden we een discussie over hoe patienten met dementie het beste benaderd kunnen worden, en een keer een discussie over terminale zorg. Het zijn allemaal dingen waar de meesten nog nooit mee te maken hebben gehad, en iedereen kon zo van elkaar leren. Andere keren probeer ik dingen uit te leggen die die dag gebeurd zijn, of iedereen vertelt over zijn patienten en de uitdagingen van die dag.

De leerlingen moeten online elke week een zelf-reflectie in een dagboek schrijven waar ik op antwoord, en ze moeten een zelf-evaluatie schrijven. Ik schrijf ook elke week een evaluatie van elke leerling. Dus voor mij zit er ook nog wat werk thuis aan vast, toch wel zo'n 3 uurtje per week denk ik.
De leerlingen moeten op het eind aan alle doelen voldaan hebben om te slagen voor hun stage. Op tijd komen en op tijd hun dagboek en zelf-evaluatie doen zijn ook doelen en afgelopen semester had ik iemand die een paar keer te laat was, en bijna niet geslaagd hierdoor. Gelukkig haalde hij het op het nippertje nog wel. Een andere, hele goede leerling, heeft helaas haar examen niet gehaald en is af moeten vallen. Als ze niet slagen voor hun stage of voor hun examen moeten ze met de opleiding ophouden, hoewel ze wel een jaar later voor een tweede keer kunnen proberen.

Een kikker in januari

2012-01-31T19:23:00.003-05:00

Wat een winter hebben we tot nu toe! We hebben nog maar een beetje sneeuw gehad vergeleken met een normale New Yorkse winter, en we hebben heel wat mooie dagen. Zo heb ik de afgelopen twee weken al drie keer een 4 mijls rondje gelopen met Muddles, iets waar in een gewone winter niet aan toe kom omdat het veel te koud is of de wegen te besneeuwd. En 4 mijl lijkt misschien niet veel, maar er zitten flinke klimstukken tussen.

Ik heb een seizoenskaart voor Greek Peak, maar was nog geen enkele keer geweest skien. Eigenlijk zijn er altijd wel excuses, zoals "het is te koud" (als het -20C is) of "de wegen zijn te glad." Ik dacht dat met dit warme weer dat de pistes te ijzig zouden zijn, maar ik had me voorgenomen om vandaag toch echt te gaan. Toen hoorde ik dat het vandaag 12C zou worden en dat is weer te warm om te skien, maar een seizoenskaart is toch een beetje een stok achter de deur om te gaan en je geld eruit te krijgen. Dus vanmorgen ging ik op tijd op pad. Eerst mijn seizoenspas opgehaald; ik bleek niet in hun computer te staan, maar ze haalden een grote klapper erbij en daar stond mijn naam toch echt in als bewijs dat ik er een besteld had. Ze vroegen nog of ik een nieuwe foto op de pas wilde. Nee hoor, laat die foto van 10+ jaar geleden er maar weer op. Toen had ik nog lang blond haar.

Daarna hup, de skies op. De sneeuw bleek perfect te zijn. Ik vond 1 plekje ijs waar ik bijna onderuit ging, maar voor de rest was het heerlijk skien. Er waren maar 2 liften open, naar groene, blauwe en zwarte pistes, voor elk wat wils en ik heb van alles wat gedaan. Het was heerlijk, en met die temperatuur zit je ook niet te vernikkelen in de lift. Dit skigebied heeft een aangepaste skier programma waar gehandicapte mensen kunnen leren skien. Er waren een paar verlamde mensen die aan het leren waren op speciale skis, de mono skies waar ze op een stoeltje zitten. Afgelopen zondag keken we op tv ook ski races van mono skiers, die races had ik nog niet eerder gezien. Ze gaan net zo hard de berg af als iemand met 2 benen.
Tegen het einde van de ochtend begon de sneeuw wat stroef te worden. Als je van een stuk in de schaduw waar het nog koud was naar een zonnig stuk ging was het net alsof je opeens tot stilstand kwam, zo stroef was die sneeuw in de zonnige stukken. Dan vlieg je bijna voorover van je skies af, dus toen ben ik maar gestopt.

Vanmiddag ben ik begonnen met het tappen van maple bomen. Ik was pas een week geleden begonnen met bewaren van lege melkflessen die ik gebruik voor het opvangen van sap. Klein detail dat ik vergeten was. Ik heb er nog maar 5, dus heb nog maar 5 bomen getapt tot nu toe. Vorig jaar had ik er 17 hangen. Er komen er nog wel een paar bij. Het sap liep er meteen goed uit op zo'n warme zonnige dag!

Bart, Muddles en ik hebben nog een wandelingetje in het bos gemaakt, en Bart vond een kikker op een rots in de beek. Die is een beetje te vroeg uit zijn winterslaap gekomen, hopelijk overleeft hij het. De natuur staat helemaal op zijn kop als je hier januari een kikker vindt!

Klantenservice en tekenen

2012-01-24T09:22:00.000-05:00

Het kan soms raar gaan met de post. Opeens krijg je een kerstkaart die op 14 december is afgestempeld en in een envelop zit die lijkt alsof een pitbull erin gebeten heeft. Een wonder, echt, dat er nog 2 kaarten en een foto inzaten!

Ik hoefde de envelop niet eens meer open te maken. Hij was al aan twee kanten open, en hing nog met een snippertje van aan de andere twee kanten. Gelukkig dat het toch nog aankwam!

Ik probeer tegenwoordig eens wat meer te gaan tekenen en schilderen. Ik ben echt nog flink roestig, en niks is echt zoals ik het wil, maar hier zijn een paar dingetjes.

Kibbels.

Een poging hert, het lijkt ook een beetje op een lama. Houtskool en pastel.

Er wordt zoveel geklaagd over dingen die misgaan. Ok, met bovenstaande over de post doe ik daar ook aan mee, maar soms gaat het wel eens heel erg goed, en het volgende is een staaltje super klantenservice. Via Amazon had ik een boek besteld uit 2 delen bestaat. Ik kreeg het pakketje en er bleek maar 1 deel in te zitten. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, en ik emailde hun meteen. Binnen een uur kreeg ik email terug met een verontschuldiging, en dat ze deel 1 niet hadden, maar ik kon het boek terug sturen op hun kosten en een nieuw bestellen zonder porto kosten, en met levering binnen 1 dag. Dus het boek heb ik mooi teruggestuurd, en een nieuw besteld. Ik kreeg nog een email dat het boek wat later aan zou komen, want ze hadden er geen op voorraad, maar ik kreeg het toch nog binnen 2 dagen. Op alle emails die ik stuurde kreeg ik prompt antwoord binnen een uur. Klantenservice waar iedereen een voorbeeld aan kan nemen.

De eerste dag

2012-01-18T09:10:00.003-05:00

Waar kijken die honden nu naar?

Muddles en Bitz hebben 3 herten gezien, eentje lag er gewoon in de sneeuw en trok zich van blaffende honden niks aan. De honden zouden zo uit de raam van de 2e verdieping springen om erbij te kunnen.

De eerste 12-uren dienst na bijna 2 jaar van gewone 8-uren diensten is goed verlopen en de lengte van de dienst viel me reuze mee. Je moet gewoon met een heel andere instelling naar je werk gaan, en behalve werk niks anders moeten of willen doen die dag. Er was een tekort aan verpleegkundigen op de afdeling, en ze wilden me al meteen alleen zetten met een groep patienten . Na even discussie stemde ik ermee in, maar toen de persoon die me in zou werken dat hoorde was ze het er helemaal niet mee eens. Het resultaat was dat we toch samen werkten. Achteraf gezien was dit wel beter en ik kon er beter inrollen op deze manier. Ik zou nog 1 inwerkdag krijgen, maar ik denk niet dat ik dat nodig heb. Ik moet zeggen dat de afdeling me tamelijk chaotisch overkwam, hopelijk geen dagelijks gebeuren!

Dit artikel zagen we in de krant; iemand heeft hier in het dorp een boa constrictor onder zijn huis gevonden! Je zou het maar tegen komen. Niet echt wat je in New York zou verwachten!

Weekje vrij

2012-01-14T16:05:00.000-05:00

Morgen is het dan zover, mijn nieuwe oude baan start. Op maandag haalde ik mijn dienstrooster op. Ik ken bijna niemand meer op dat rooster. Het is bijna een hele nieuwe groep mensen die er werkt. Sommigen zijn met pensioen gegaan, anderen naar een andere afdeling. Ik maakte kennis met de verpleegkundige die me zal inwerken. Ik weet niet hoeveel tijd ik nodig zal hebben om er weer in te komen, maar ik krijg op zijn minst 2 dagen. Dat lijkt me wel genoeg. Er zijn dingen veranderd, dan is het wel zo fijn om er niet meteen helemaal ingegooid te worden. Ook al werk ik op die afdeling met de leerlingen, er zijn toch dingen die de leerlingen niet doen die ik wel zal moeten weten.

Deze week heb ik lekker vrij gehad. Begin van de week was het nog prachtig weer en heb ik heerlijk lange wandelingen met Muddles gemaakt. En tijd gehad om op de bank te zitten lezen en breien (een kabeltrui... waar ben ik nu weer aan begonnen?) In huis heb ik wat nodige dingen gedaan, zoals het tapijt op de trap vervangen en het grote gat in het plafond van de badkamer gerepareerd. Ooit had het dat gelekt en daardoor was de gipsplaat verkruimeld. Nadat het gerepareerd was moest het ook nog geverfd; nu alleen nog nieuwe houten afwerkranden erlangs.

We wisten dat het mooie weer niet aan kon houden, en we hebben wel een paar keer een dun laagje poedersneeuw gehad, maar dar het pas half januari echt begint te sneeuwen hebben we hier nog niet gehad. Nu ligt er een dik pak van zo'n 30 cm, en het zier er erg mooi wit uit.

Een witte wereld.

De hondjes zijn moe gerend in de sneeuw, lekker bij elkaar.

Een kijkje in mijn werk, deel 2

2012-01-12T08:28:00.001-05:00

Werken op de urgent heeft me wel een beetje een beeld gegeven watzoal de problemen in de zorgverlening van deze omgeving en in het algemeenzijn. Dit zijn alleen mijn observaties:

*Teveel mensen hebben geen primairedokter, zoiets als een huisarts. Hier moet je zelf zorgen dat je bijeen praktijk ingeschreven staat. Het kan moeilijk zijn om een arts te vinden,soms zitten de praktijken vol, maar het is belangrijk om niet op te geven. Indeze omgeving kunnen mensen zelfs hulp met de verwijzingen krijgen, en nogkomen ze keer op keer terug naar de urgent care zonder dat ze een eigen artshebben. Urgent care is goed voor snel hulp, maar het is niks voor preventievezorg of nazorg. Bijvoorbeeld als er bloed geprikt wordt op de urgent care, en er wordt wat abnormaals gevonden dat wat meer zorg nodig heeft dan een recept voor anti-biotica, zul je toch naar een eigen arts moeten voor behandeling. Dus dan moet je snel een eigen dokter vinden, en dat kan dan iemand zijn die je anders misschien niet gekozen had. Bij een eigen arts kun je gemakkelijk later terugbellen met vragen, en je krijgt iemand aan de lijn die je kent. Bij een urgent care wisselen de artsen en verpleegkundigen elke dag en krijg je 9 van de 10 keer iemand anders dan die je behandeld heeft aan de telefoon.
Hoe vaak ik mensen heb horen zeggen dat ze geen primaire arts nodig hebben, want "ik wordt nooit ziek." Mijn antwoord daarop is meestal "maar hopen dat dat zo blijft dan."
Een andere goede reden om nu ingeschreven te worden bij een artsenpraktijk en niet te wachten is dat in 2014 de nieuwe wet in werking treedt dat iedereen verplicht wordt om een ziekteverzekering af te sluiten, en dan zullen er nog grotere tekorten aan artsen zijn.

*Vooral voor de Medicaid en Medicare(regeringsverzekeringen voor armen en ouderen) is het moeilijk om eendokterspraktijk te vinden die hun aanneemt, omdat die verzekeringen aan de artsenweining betalen. Daarom nemen ze maar een beperkt aantal patienten met dieverzekeringen. Met als gevolg dat we veel Medicaid patienten op de urgent carezien, waarvoor de verzekering dan een veel grotere hap moet betalen dan als zedoor een artsenpraktijk behandeld waren.

*Artsenpraktijken houden te weinig openingen op een dag om afspraken te kunnen maken voor mensen die ziek zijn en dezelfde dag een afspraak nodig hebben. Ze zijn verzekerd van een volle dag met afspraken als ze die afspraaktijden al dagen van tevoren vullen en geen of weinig openingen laten die misschien wel of misschien niet gevuld worden op dezelfde dag.

*Het is opvallend hoe de verschillen tussen artsen zijn. Bij arts 1 krijg je bijna gegarandeerd een spuit als pijnstilling, bij arts 2 krijg je alleen pillen. Het zou meer gebaseerd moeten zijn op wat de beste praktijk is, maar ze doen veel uit hun eigen ervaring. Als je er lang genoeg werkt weet je iedereens voorkeuren.

*Teveel mensen gaan nooit naar een tandarts. Een van de meest voorkomende klachten op de urgent care is tandpijn. Wie ooit op het idee is gekomen om zorgverzekeringen los te koppelen van tandartsenverzekeringen heeft niks goeds gedaan. Veel mensen hebben geen tandartsenverzekering, gaan nooit naar een tandarts, en zien het nut van tandzorg niet in. Heel triest om 20 jarigen met compleet rotte tanden te zien, en nog triester om een 4 jarige met een gezwollen gezicht van een tandabces en rotte tanden te zien die dan spuiten met anti-biotica moet krijgen, en waarbij de tanden onder narcose behandeld moeten worden. (Ouders: geef je kinderen NOOIT een fles melk of sap in bed! Dat is de grootste boosdoener.) Er zijn mensen die keer op keer voor tandpijn komen. Ze krijgen dan anti-biotica en pijnstillers, en telefoonnummers voor goedkope tandheelkunde. Zo komt er hier in de stad elke week een bus met een complete tandartsenpraktijk erin waar je goedkoop tandzorg kunt krijgen. En ja, van een tandonsteking kun je doodgaan! Dat vertel ik er vaak bij, alleen al om hun in te prenten dat het iets is wat ze niet kunnen laten schieten.

*Er zijn verschillende catogorien waar mensen in vallen wat zelfzorg betreft. Je hebt mensen die voor alles naar de dokter rennen. Die een uur geleden zijn begonnen met braken, of een halve dag keelpijn hebben, of die een net iets meer dan een papiersneetje hebben. Mensen die geen idee hebben wat ze voor iets heel on-ernstigs moeten doen. Of mensen die flink pijn hebben en nog niks voor pijn ingenomen hebben.

Dan zijn er mensen die te lang wachten. Of iets geks doen, zoals bij zichzelf de teennagels verwijderen omdat er een infectie onder zit, brrr. (Nee, dat was er maar 1 die dat deed).

Er zijn mensen die precies weten wat ze hebben, omdat ze het op internet opgezocht hebben. Soms hebben ze gelijk, soms niet, en soms geven ze toe dat er veel te veel griezelige dingen te vinden zijn op internet.

Er zijn mensen die alleen natuurlijke manieren van geneeskunde willen gebruiken, en zuchtend toch maar een recept voor anti-biotica aannemen. Er zijn ook degenen die voor alles anti-biotica willen, ook als het een virus is, en het moeilijk bij te brengen is dat anti-biotica niet helpen. En er zijn mensen die boos worden als ze niet krijgen wat ze willen, maar het zou geen goede zaak zijn als artsen zomaar voor zouden schrijven wat mensen zelf willen. (We grappen wel eens "Do you want fries with that?", zoals bij McD, soms voelt het wel als een drive-thru)

*Er zijn teveel mensen die weinig weten over hoe hun lichaam functioneert. Dat valt eigenlijk een beetje in het punt hierboven, met het gebrek aan inzicht in zelfzorg. Ook weten veel mensen niet welke medicatie ze innemen. "Een klein wit pilletje voor mijn bloeddruk" is niet genoeg informatie voor ons. Een lijstje zijn fijn zijn.

*Mensen kennen het verschil tussen urgent care en eerst hulp niet. Er wel voorlichting hierover in de stad, maar het is nog niet helemaal aangeslagen.

Dit is zo snel wat ik zo kan bedenken, er is vast nog wel meer. In het kort: er is nog genoeg werk aan de winkel voor ons als verpleegkundigen om de boel te verbeteren.

Een kijkje in mijn werk, deel 1

2012-01-10T11:55:00.001-05:00

De laatste dag op de urgent care zit erop. Wie weet keer ik nog eens terug om een paar diensten per maand te draaien om toch de kennis bij te houden, maar ik denk dat ik met 2 part time baantjes ook wel mijn handen vol zal hebben. Het is daar zo wisselend. De ene dag is het leuk, de volgende wordt je er weer aan herinnerd waarom je echt weg wilt. Zo ook weer dit weekend. De collega's zal ik missen. Met sommige had ik echt een goede band. Gisteren heb ik er afscheid genomen, en het voelt toch een beetje dubbel, beetje verdrietig, beetje gelukkig.

Ik heb er in ieder geval veel geleerd en veel meegemaakt. De meest voorkomende dingen die je ziet mogen dan wel de keelontstekingen en blaasontstekingen zijn; er zijn ook gekke dingen. Je kunt het je echt zo gek niet bedenken wat mensen doen en hoe ze zich bezeren. Soms denken ze dat we de eerste hulp zijn in plaats van een urgent care, en dan komen ze echt met het gekste binnen. Zo bracht iemand een keer een man liggend achter in zijn pick up truck die zich een spijker met een schiethamer in het been geschoten had. Daar werd meteen de ambulance voor gebeld om hem de eerste hulp tebrengen. Meer dan stabiliseren kunnen we in zo'n geval niet doen.
Snijwonden zie je van allerlei dingen, maar het meest voorkomend zijn de wonden van het groentesnijden, een gevaarlijke bezigheid. Daarin heb je een grote variatie van piepklein wondje (soms met compleet drama er omheen alsof ze doodgaan) of een stuk vinger eraf (soms met en soms zonder drama en heel 'cool'). We doen heel wat rontgenfoto's voor mogelijke botbreuken. Soms is het gebroken, maar meestal alleen verzwikt. Heel wat mensen bezeren zich door hun hond die hun omver trekt, omver loopt, of omver springt. Spelen met een hond kan gevaarlijk zijn, ze bijten soms per ongeluk. Dat kan lelijke wonden opleveren. Honden uit elkaar halen als ze vechten is helemaal geen goed idee. Honden rennen graag achter iets aan dat wegrent. Daardoor worden joggers nogal eens gebeten. Dat kunnen hele lelijke wonden zijn die vaak ook nog niet eens gehecht kunnen worden omdat er gevaar voor infectie is. Kattenbeten zijn helemaal een gevaar voor infectie en er lopen hier blijkbaar heel wat katten rond die graag bijten. Vleermuizen kunnen ook bijten en die tandjes zijn zo klein dat je niet eens kunt zien of er gebeten is, en daarom doen we heel wat hondsdolheidsspuiten als er een vleermuis op een slaapkamer gevonden is; ongeveer 5% van vleermuizen draagt hondsdolheid. We wisten dit nog niet toen we zelf een vleermuis in huis hadden! Hondsdolheidspuiten zijn niet zomaar een spuit, maar de eerste dag de inenting plus immunoglobulin, en erna nog een serie inentingen. Dus blijf van de vleermuizen/wasbeertjes/possums af! We hebben ook wel eens gekke beten gehad, zoals iemand die een baby marmot wilde bevrijden uit een bedrading en dit met een beet moest bekopen.
We krijgen veel jongeren met verwondingen uit een jeugdgevangenis. Heel zielig om een 14 of 15 jarige in handboeien binnen te zien komen. Ze zeggen vaak dat het een sportverwonding is, maar vaak hebben ze tegen iets of iemand geslagen of gestampt. Het zijn geen lievertjes die daar zitten, en we krijgen ook vaak de verwondingen van de begeleiders als ze die kinderen tegen de grond hebben moeten worstelen.
We krijgen veel kinderen, en soms ook de gekste dingen. Vanalles wordt er ingeslikt of in neus en oor openingen gestopt.
We ziet echt alle lagen van de bevolking, van jong tot oud, en het geeft een redelijk goed beeld van de mensen in deze omgeving.We krijgen ook veel mensen die alleen maar komen voor de pijnstillers. Er is een levendig handeltje in verdovende middelen, en het is de kunst om de echte pijnen eruit te filteren. Er wordt blijkbaar door de staat een lijst bijgehouden van mensen die verdovende middelen voorgeschreven krijgen, en artsen kunnen die raadplegen. Bij meer dan 3 recepten per maand gaan de rode vlaggetjes omhoog. Soms zijn mensen boos dat ze niks krijgen, en we hebben ook wel eens de politie moeten bellen. Die zitten gelukkig niet ver weg, want soms hebben we toch een gevoel van onveiligheid, vooral in de avonduren.

Dat was een kleine en onvolledige greep uit het leven op een urgent care.

Nog een nieuwtje

2012-01-05T15:07:00.001-05:00

Behalve een nieuwe baan is er nog een andere knoop die ik doorgehakt heb. Nou ja, bijna dan, want helemaal zeker is het nog niet, maar het aanwerk is gemaakt. Ik heb gisteren mijn aanmelding de deur uitgedaan om weer de schoolbanken in te gaan. Toen ik mijn bachelor's haalde dacht ik klaar te zijn, maar toen viel die baan als leerlingenbegeleider me in de schoot. Dat werk bevalt me goed en het lijkt me wel wat om in het onderwijs verder te gaan, iets wat ik zoals ik al eerder zei nooit gedacht had. Tja, en dan kom je toch bij een master's uit. Na anderhalf jaar van geen lessen heb ik toch wel weer zin om verder te leren. Dat laatste semester van mijn bachelor's viel me best zwaar, en die pauze heb ik echt nodig gehad, maar het is weer tijd om verder te gaan. Ik denk dat ik wel een eeuwige student zal blijven.

Ik ga voor CNS (Clinical Nurse Specialist) met als minor onderwijs. Je kunt ook een master's halen in verpleegkundig onderwijs, maar dat is meer gericht op het ontwikkelen van cursussen. Of je kunt Nurse Practitioner worden, maar dat werk zie ik niet zo zitten. Als CNS kun je ook in ziekenhuizen werken, en bijvoorbeeld patienten en families onderwijzen, of bepaalde processen in het ziekenhuis opzetten zodat de zorg beter wordt. Of je kunt je helemaal richten op een bepaalde patientengroep, zoals diabeten, hartpatienten, of wondzorg. Welke kant ik op wil weet ik nog niet. Dat hoef ik voorlopig niet te kiezen, maar uiteindelijk is mijn doel dus lesgeven en daarbij wil ik ook blijven werken zodat ik goed bij blijf.

De Upstate Medical universiteit is hier afgelopen voorjaar begonnen met het geven van master's lessen in het ziekenhuis, dus tegen de tijd dat ik begin loop ik zo'n 2 jaar achter op de rest. Ik denk niet dat ik alle lessen hier kan doen, en ik kom ook wat in de knoop met de volgorde van de lessen. Dat wordt denk ik wel wat op en neer rijden, iets wat ik tot nu toe heb kunnen vermijden.

De laatste tijd ben ik nogal bezig geweest met dingen bedenken voor "later" wat eigenlijk niet zo heel veel later is. Nu de kinderen groot zijn en over 4 jaar (hopelijk) alle drie klaar met college zal er een nieuwe tijd voor ons aanbreken, en het geeft me eigenlijk wel een gevoel van vrijheid blijheid. Zo heb ik vaak gezegd dat ik best wel eens een tijd in een ander gebied willen wonen, Wyoming of Montana, cowboyland. Laatst kwam ik een baantje tegen in een van de Nationale Parken; blijkbaar zijn daar klinieken die alleen in de zomer open zijn. Kijk, dat zou nou leuk zijn, door het jaar lesgeven, en dan de zomermaanden ergens naartoe trekken om te wonen en werken. Maar eerst weer terug naar school. En met mijn nieuwe baan hier starten. En ondertussen droom ik weer verder.

Mijn oude stek.

2011-12-27T15:04:00.000-05:00

Ik heb nog een nieuwtje te vertellen hier, iets waar ik de afgelopen weken mee bezig ben geweest.... drumroffel.... ik ga weer van baan veranderen. Dat het een nieuwe baan is kan ik eigenlijk niet zeggen, het is namelijk mijn oude baan. Ik ga weer terug naar het ziekenhuis! Waarom? Goede vraag. Ik zal proberen om het uit te leggen waarom ik in hemelsnaam terug ga naar een psychisch en lichamerlijk zwaardere baan.

De urgent care is een goede verandering voor me geweest. In het begin voelde ik me als een nieuwe verpleegkundige en had ontzettend veel te leren. Het is geweldig geweest om een kant van zorg te zien en leren die ik helemaal niet kende. Ik kon je alles over hartaanvallen en beroertes vertellen, maar niet veel over zere kelen, botbreuken, hondsdolheidsspuiten, geslachtsziektes, of kindergeneeskunde. Onder andere die dingen heb ik allemaal bijgeleerd, en dat is geweldig geweest om te doen.

Het contact met patienten is erg kort, iedereen die er komt wil er ook zo snel mogelijk weer weg zijn. Er staat een enorme druk op ons allemaal om mensen zo snel mogelijk te helpen, dat verwachten de mensen ook, en we krijgen vaak klachten over hoe langzaam alles gaat. Vooral op de artsen zet dit flinke druk, en dat vertaald zich vaak in hun gemoedstoestand.

Ik merk dat ik toch liever een langer contact met mensen heb, en ben altijd veel meer aangetrokken tot de meer acute gevallen die bij ons door de deur komen. Het wordt een beetje elke dag hetzelfde, hoewel er nu ook af en toe nog wel nieuwe dingen te leren zijn. Zoals laatst iemand die chemisch spul in de ogen had gekregen, en ik Morgan lenzen moest inbrengen om te spoelen. Ik had geen idee wat het was, maar iemand liet me ze zien. Het zijn lenzen waar een buisje aan vastzit waar je de spoelvloeistof op aanbrengt, en je zo met een liter vocht de ogen kunt spoelen. Dat is dan wel weer leuk om wat nieuws te leren.

Behalve het korte patientenkontact is er nog een ander groot verschil tussen urgent care en ziekenhuis. Ik het ziekenhuis heb je de groep patienten de hele dag, je werkt aan een verpleegplan, je bouwt een relatie, je helpt ze, onderwijst ze, je bent veel intensiever met hun bezig, en je hebt zelf ook wat meer zeggenschap. In de urgent care doe je de triage (het eerste gesprek waar je bloeddruk meet, en de informatie van hun krijgt wat het probleem en achtergrond is). Dan ziet de arts de patient, en neemt de verpleegkundige de recepten en instructies nog eens met de patient door. Of de arts beslist dat er medicatie gegeven moet, of een spalk of bloed geprikt, of wat dan ook, en dan doet de verpleegkundige dat. Een beetje mee "doe" dan "denk" werk zeg maar. Dat werkt prima voor veel van mijn collega's maar ik heb er liever wat meer denkwerk bij. Dat kritisch denken komt er hier wat minder bij kijken dan in het ziekenhuis.

De avonddiensten ben ik zo beu. Je weet gewoon nooit wanneer je de deur uit kan. Al sluiten we on 22.00, we moeten toch de patienten helpen die er nog zijn, en als je pech hebt en met een langzame arts werkt kan het wel eens middernacht of later worden. Nu ga ik terug naar diensten van 12 uur, 2 dagen per week, in plaats van diensten van 8 uur. Dat zal wel even tegenvallen, maar het zal ook elk derde weekend zijn en niet om het andere weekend zoals nu, want ook dat ben ik beu. Ik blijf de leerlingenbegeleiding erbij doen, en ik denk dat ik dat beter kan doen als ik zelf in het ziekenhuiswereldje zit.

Dat zijn mijn beweegredenen in een notendopje. Het is zeker spannend. Ik ben nu bijna 2 jaar uit het ziekenhuis weg, en er zijn toch wel wat dingen veranderd, waaronder ook goede veranderingen. Zo is het aantal patienten per verpleegkundigen verminderd, iets waar we altijd voor gevochten hebben. Ik zal weer flink moeten wennen, en ik hoop maar dat het een goede beslissing zal zijn. Het voelde telkens als thuiskomen als ik met studenten op mijn oude afdeling kwam, en lange tijd zei ik dat het "leuk was om op bezoek te komen maar niet om er te wonen." Nu ga ik er toch weer "wonen"; mijn hart ligt toch nog in het ziekenhuis, en het gemis heb ik nooit helemaal van me af kunnen schudden terwijl ik op de urgent care werkte. Ik had op die afdeling 16 jaar gewerkt, het werd toen tijd voor wat anders, dat heb ik gedaan, en nu weet ik dat ik nieuwe dingen aankan en er succesvol in kan zijn.

Dus... daar is het nieuws. Nieuw jaar, nieuwe baan. Over 2 weken ben ik weer op mijn oude stekje!

Kerst en verjaardag

2011-12-26T14:47:00.001-05:00

Zo was het kerst en zo was het weer voorbij. Op kerstavond had ik een avonddienst, en dat was wel de rustigste dienst ooit. Ik geloof dat we iets van 10 patienten totaal hadden, terwijl het normaal wel 30 of 40 kan zijn. En niemand die voor wat nutteloos kwam, ook wel zo goed. Het zorgde wel voor een lange avond, maar iedereen had lekker eten meegebracht (ik had tiramisu gemaakt, heel goed gelukt), en we hebben gekletst en gekheid gemaakt. Dus een beetje zelf een feestje gebouwd.

Kerstdag was leuk. In tegenstelling tot vroeger toen de kinderen ons al om 6 uur wakker kwamen maken, was ik als eerste op en had een ontbijt van pannekoeken en eieren zo ongeveer klaar toen we opstonden.

En ook nog snel een slinger opgehangen voor Niels. Hij mag dan wel 18 zijn nu, maar een slinger krijgt hij toch nog.

Na ontbijt werden de kadootjes opengemaakt, en we zijn allemaal weer goed verwend. Ik had een yoghurtmaker gekregen (de eerste yoghurt is al klaar, en lekker), een Betty Crocker kookboek, mijn favoriete, en omdat mijn oude van ellende uit elkaat valt, en iets wat ik helemaal niet verwachtte; een nieuwe laptop. Nou, zo kan ik wel even vooruit! De jongens waren ook tevreden met hun dingetjes, en ze hadden voor elkaar ook leuke kadootjes uitgekozen. Vroeger deden we Niels z'n verjaardagskado's 's middags om het allemaal gesplitst te houden, maar nu hij ouder is wil hij ze meteen na de kerstkado's. Vooruit dan. Hij vindt het wel leuk om een extra kado te krijgen. Van ons kreeg hij een mobiele telefoon.

Een van de weinige foto's waar ik de jarige op krijg!
In de loop van de dag Skypten we nog met het thuisfront, en zo waren we er in Nederland ook een beetje bij.

Na het kerstdiner was er taart!

Happy birthday Niels!

2011-12-25T08:30:00.003-05:00

En toen hadden we geen kleine kinderen meer, maar volwassen zoons!

Merry Christmas!

2011-12-23T20:05:00.002-05:00

Ik had Tim vanmiddag aan het werk gezet om me een leuke kerstkaart-animatie te maken. Hij ging aan de gang in een Adobe programma, en ik zat er af en toe bij om het helemaal aan mijn eisen te laten voldoen. De lichtjes in de boom moesten aan en uit gaan, maar niet allemaal tegelijk, de ster op de boom moest gemaakt worden, de letters wilden we langzaam laten komen, maar dat lukte niet helemaal. Het werd een leuke animatie. Maar... omdat het in Adobe is blijkt het niet zomaar hier op mijn blog gezet kunnen worden. Tim vertelt me dat dit is omdat het een bestand is en geen video. Helaas dus. Ik heb ze wel hier en daar ge-emailed en hopelijk kunnen jullie het afspelen. Alleen bedachten we later dat we er wel een muziekje bij hadden kunnen doen. Bij deze dan een plaatje van de animatie waar we uren aan gezeten hebben. Met wat fantasie zie je de sneeuwvlokjes vallen, de lichtjes twinkelen en de tekst verschijnen uit de hoek.

Het hert, deel?, en ander wild.

2011-12-22T20:33:00.003-05:00

Eigenlijk zou ik eens wat meer vragen moeten stellen voordat ik tot conclusies kom. Dat hert dat bij de buren hing? Blijkbaar had ik het helemaal mis. De buren zijn bijna nooit thuis, en ik heb deze week via email eens voorzichtig gevraagd wat er met dat hert de bedoeling was. Ik kreeg snel een antwoord, en dat antwoord was niet wat ik verwachtte. Het hangt er om het vlees te laten verouderen of rijpen, of hoe dat ook op zijn Nederlands heet ("aging"). Het zal dus wel gebruikt worden, en er had ook geen coyote aangezeten, maar de huid was door buurman eraf gehaald. Nu heb ik eens verder gezocht op internet, en inderdaad moet je vlees een tijd laten hangen. Daar gaat het beter van smaken. Weer wat bijgeleerd. En ik heb al die tijd dus voor niks zitten foeteren. Hoewel ik op geen enkele website gelezen heb dat je het een maand kan laten hangen, het langste dat ik tegenkwam was 10 dagen. Daarbij moet het ook nog bepaalde temperaturen zijn, en we hebben toch wel erg milde temperaturen gehad. Sinds vandaag is het hert trouwens weg.

Wild zit er hier overigens genoeg. Over de herten val je bijna. Eergisteren had ik er weer bijna een onder de auto. En naast de urgent care is een veldje, en de herten zijn daar helemaal niet bang. Ze blijven rustig staan waar ze staan als je aan komt rijden. Laatst 2 mannetjes, wel erg mooi om te zien met hun grote geweien. Over mannetjes gesproken, Micky was bijna door een mannetjeshert aangevallen. Het hert voelde zich op de Cornell campus misschien een beetje in het nauw gedreven, en toen Micky aan kwam lopen begon het te boos te snuiven. Daarna rende het wel weg, maar er waren mensen die ervoor aan de kant moesten springen.

Ander wild zit er ook genoeg, en zeker als het mooi weer is zie ik na een avonddienst op weg naar huis vanalles. Niet elke keer elk dier, maar altijd wel wat; vossen, stinkdieren, wasbeertjes, en possums. Zelfs een keer een grote coyote, een heel schuw beest. Hij rende de weg over net toen ik hier 's morgens heel vroeg de oprit uitreed, en het nog donker was. Soms is zo'n rit net een les in het ontwijken van wild.

Ik heb nu bijna alle diersoorten gezien die hier zitten. Afgelopen zondag, vlakbij Corning, zag ik voor het eerst een bald eagle. Ik was helemaal enthousiast, want die had ik nog niet in het wild gezien. Hij vloog net boven de autoweg, wat een grote vogel. Nu "moet" ik alleen nog een zwarte beer in het wild zien. Die houden zich nog goed verborgen, hoewel ze hier in de buurt gespot zijn, en ik wel eens berenpoep bij ons achter gezien heb. Als ik de vogelvoeder eens beter bij zou houden zou ik ze vast een keer dicht bij huis hebben! Ik zal ze toch maar niet gaan motiveren.

Dagje kunst

2011-12-20T09:16:00.000-05:00

Deze foto hadden jullie nog tegoed;

Dit was een tijdje geleden rond Halloween, Muddles met een kleine pompoen. Ze ziet alles wat rond is als een bal aan, en dus een speelding voor haar. Zo moest dit pompoentje het ook begeven. Nadat ze er even mee gegooid had kwam ze erachter dat ze haar tanden erin kon zetten. We hebben haar nu geleerd om van de kerstballen af te blijven! Glas in haar mond zou niet zo gezond zijn.

Jaren geleden had Micky een paar luie stoelen gekocht zonder mijn input. Ik houdt er helemaal niet van als hij meubilair uitzoekt, het is gegarandeerd donker en plomp spul. Die 2 stoelen waren ook nog eens 2 verschillende, een bruine en een groene. Nu waren ze toch al aardig versleten. In eentje was de vering kapot, van de ander was het stof helemaal afgesleten, plus die stonk ook nog eens een uur in de wind. Hoe ik ook schoonmaakte, het bleef stinken, en Micky klaagde er regelmatig over. Dus deze keer ben ik gaan winkelen voor meubilair zonder zijn input. Vorige week stonden er opeens 2 nieuwe stoelen in de kamer. Niks moderns, maar ze zitten lekker en het zijn niet zo'n extreem lompe dingen. En ook niet mis, een 2 voor de prijs van 1 aanbieding.

Ik had niks gezegd, eens kijken hoe lang het duurt eer hij het zag. Dat was toch zeker een half uur. Toegegeven, hij was steeds in de keuken. Uiteindelijk zei Niels er wat van. Zo doet hij dit ook vaak met mij. Eens kijken hoe lang het duurt eer ik een nieuwe tv zie, of een nieuw computerscherm, en dan maar lachen. Dus dat was zijn vervroegd kerstkado voor hem.

De kerstboom en het kerstdorpje.

Op zondag ben ik naar Corning geweest; ik moest mijn ski's ophalen die weer geslepen en glad gemaakt zijn, en ik had met Bibi afgesproken. Het is voor ons allebei ongeveer halverwege. We zijn eerst naar het Rockwell Museum of Western Art gegaan. Wel grappig, we hadden al gekeken wat de toegangsprijs was; gewoonlijk 6.50, voor AAA leden 5.50, maar als je in de omgeving woont (je moet dan de postcode zeggen) is het maar 3.00. Vonden we wel leuk, maar het werd nog leuker, want deze maand is het op zondag gratis. Plus je krijgt nog een print kado ook. We hebben later maar wat in het potje voor donaties gedaan.Het was een heel leuk uitje. Het museum is meer dan ik gedacht had, en we hebben alles goed bekeken, en zijn allebei weer geinspireerd tot schilderen.

Stiekum een foto gemaakt, maar het schilderij komt op een foto toch niet tot zijn recht. Dit is een schilderij van zo'n 2-3 meter, geweldig mooi.We brachten hier een paar uur door, en daarna gingen we lunchen bij een pizzeria, en leuk gekletst. Grappig om daar ook nog een collega tegen te komen van mijn werk.

Daarna hebben we nog wat rondgelopen en winkeltjes bekeken. Het is wel een leuke winkelstraat, hoewel op zondag veel dicht is. Santa Claus was er in ieder geval wel, in dit paviljoentje.
Het was een hele leuke dag, en leuk om zo even tussenuit te gaan!

De duizendste!

2011-12-15T16:21:00.000-05:00

De duizendste blogpost! Dat zijn er heel wat!! Bedankt aan de lezers, want zonder lezers zou ik toch maar wat uit mijn neus zitten zwammen.

Ik lig een beetje achter, nieuws genoeg, maar dat komt nog wel (ik moet de spanning er een beetje inhouden he?).

De kerstboom staat weer. Het was erg mooi weer toen we hem gingen halen. Het was maar een korte gebeurtenis, Bart en Niels hadden hem snel uitgezocht. Gelukkig deze keer geen groot monster, maar iets wat goed past.

Het uitzicht op de bomenboerderij.

Bart aan het zagen, Muddles kijkt toe.

En de boom op sleeptouw.

Ik had laatst al over mutsjes geschreven en toen we een paar weken geleden bij Jo-Ann Fabrics waren in Elmira was het fleece 50% korting en heb ik goed ingeslagen. Die winkel is nog groter dan die in Ithaca. Bij de balie om te knippen moesten we een nummertje trekken. Ik keek om me heen, er was niemand anders die stond te wachten, maar de mevrouw stond erop dat we een nummertje trokken. Het knippen ging tergend langzaam en scheef. Ze zei dat de schaar zo bot wordt van dat fleece. Nou dat geloof ik wel, maar dan pak je toch een andere schaar? Ik zou denken dat een stoffenwinkel wel meerdere heeft. Dat scheef knippen is altijd zo ergerlijk, maar zolang iedereen het maar accepteert zal het ook wel voortduren. Ik heb 26 mutsjes erbij gemaakt, plus nog eentje voor Carly, en eentje voor mezelf. Dat samen met die (ik geloof) 18 die ik al afgegeven heb zijn er weer wat kinderhoofdjes die warm blijven deze winter. O, en ik heb ook nog een paar sjaals gemaakt, en in de winkel waren handschoenen in de aanbieding en daar heb ik ook wat van ingeslagen. Alle beetjes helpen.

Een greep uit de "buit." Ik had ook nog wat leuke knoopjes gevonden om hier en daar erop te naaien.

Die blauwe met de punten links onder houdt ik zelf :)

De buurt, deel 2

2011-12-14T14:52:00.002-05:00

In september schreef ik over de nieuwe buren die we gingen krijgen en hoe blij we waren dat het huis aan hun verkocht werd en niet aan een of andere huisbaas die het zou gaan verwaarlozen. Die nieuwe buren zijn een maand of wat geleden ingetrokken, dus de dochter van de vrouw die er woonde, en haar man en kinderen. Ze hadden al een nieuw dak op het huis gedaan, dat was nodig, en anders kregen ze de hypotheek niet. De koop was nog niet helemaal rond toen ze in het huis trokken, maar het werd onder familie verkocht, en de koop zou de week erna rond zijn. Echter tot hun grote verrassing had ma een tweede hypotheek waar ze niks van gezegd had. Dus er was veel meer op het huis geleend dan het waard is. Lang verhaal kort, de koop gaat niet door, en ze zijn nu bezig op te proberen een ander huis te kopen en zullen als dat doorgaat weer vertrekken. Wat er met het huis gaat gebeuren weten we niet. Hoe de relatie tussen moeder en dochter nu is ook niet. We zijn weer terug bij af.

Het hert waar ik een paar weken geleden over schreef? Het hangt er nog steeds. Wat ervan over is dan. Ondertussen hebben de coyotes het ook gevonden. Leuk hoor, laat die beesten maar weten dat er hier te eten valt. Als dat op is hebben we ook nog wat kippen.
Elke keer als je hier de oprit opkomt zie je dat hert. Vreselijk! Ik zal meneer vriendelijk laten weten dat hij zijn jagerstoeltjes bij ons achter uit de bomen kan komen halen en niet meer in ons bos hoeft te komen jagen. Ik geloof niet dat dit hert uit ons bos kwam, maar het is gewoon te gek om het beest weg te laten rotten. En ik hoop van harte dat die plastic zak die in een eind verderop langs de weg in de beek ligt en waar de hertenpoten uitsteken niet de overblijfselen zijn van de herten die hij al verwerkt heeft!

Ik ben er weer!

2011-12-06T07:14:00.002-05:00

He he, Annemiek's wereld is hersteld! Na een hele rits emails naar Google waar ik geen antwoord op kreeg heeft het allesamerika forum uiteindelijk geholpen. Iemand dacht het account misschien gehacked was, en stelde voor om een nieuw paswoord aan te vragen. Dat heb ik gedaan, en toen was het opeens weer terug! Daar had ik nog niet aan gedacht.

Nu ga ik als een gek aan het werk om van alles een backup te maken, want daar loop ik hopeloos mee achter.

Creatief bezig zijn

2011-12-02T08:17:00.003-05:00

Dat hert waar ik een week geleden over schreef? Het hangt er nog steeds. Elke keer als je thuis komt is het even kijken of het er nog is. En ja hoor, nog steeds, en dat met een rits warme dagen die we gehad hebben. Ik hoef geen hertenvlees meer van de buren!

Ik ben eindelijk weer aan het tekenen en schilderen geslagen. Dat had ik al heel lang niet meer gedaan. Waarom weet ik ook niet, maar nu wilde ik toch eindelijk weer eens beginnen. Nagetekend van deze foto; (want Muddles blijft zo lang niet stilzitten).

Niet helemaal af, maar een goed begin.

De afgelopen 2 jaar heb ik heel wat fleece mutsjes gemaakt en verkocht op craft sales, maar dat verkopen doe ik nu niet meer. Ik had er nog een heel stel over, wat daarmee te doen? De school hier geeft de kinderen van de armste families elk jaar een kado en nieuwe kleding voor kerst, en ik dacht dat ze hiervoor misschien gebruikt konden worden. Ik belde de vrouw op die dit elk jaar doet, en ze was er heel blij mee. Dus onder andere deze lading heb ik naar haar gebracht:

We praatten wat, en ze vertelde me dat ze dit jaar 110 kinderen te voorzien heeft! Nog nooit eerder heeft ze er zoveel gehad. Nou, ik heb nog heel wat fleece liggen en ga daarmee aan de slag om nog meer mutsjes te maken, en eens kijken wat ik nog meer kan doen.

Om nog maar even bij het creatieve werk te blijven... mijn vest is eindelijk af. Daar was ik in januari aan begonnen. Het was een heel werk, en ik vindt het wel leuk geworden, alleen is het veeeeeel te wijd! Ik kan me erin wikkelen. Het is heerlijk warm, van alpaca en schapenwol.

Ik had nog genoeg resten over om er een muts bij te maken.

Die kwast MOEST er gewoon aan :)

Nu ben ik aan een tweede muts bezig, die alleen rood/bruin wordt.

Happy birthday!

2011-11-30T05:32:00.000-05:00

Happy birthday Tim!

Onze kleine ukkie is 21! Wow!

Weer thuis!

2011-11-29T07:47:00.003-05:00

Computer techniek kan toch geweldig zijn. Zo zaten we laatst te Skypen met Bart en familie in Nederland, en Carly in Hawaii. Iemand aan alle kanten van de wereld die je dan zomaar kan zien. Geweldig. En dat we niet eerder meer geskyped hebben, hoewel de oude computer er niet al te goed voor bleek te zijn. Ja, ik klink als een computer dinosaurus, en dat ben ik ook.

Onze reizende zoon is gisteravond weer thuis gekomen. We reden thuis weg om hem te halen toen we op de computer op Flight Tracker zagen dat zijn vliegtuig vertrok. Toen we bij het vliegveld van Ithaca aankwamen liep hij net naar buiten. Wat een goede timing! Heel leuk om hem weer te zien. Hij vertelde dat de vlucht van Brussel naar Philadelphia nogal "boring" was want het geluid van de films werkte niet. Hij zat naast een Jehova getuige die hem probeerde te bekeren, en na wat ja, ok, eh huh's had hij de oordopjes ingedaan, dan maar zonder geluid, en deed net alsof hij ging slapen.
Hij bracht allerlei lekkers mee voor ons allemaal, yummie! En hij heeft een geweldige tijd gehad. Nog eens bedankt aan iedereen voor alles wat jullie voor hem gedaan hebben!

Herten

2011-11-25T08:26:00.003-05:00

Met Thanksgiving gisteren heb ik gewerkt. De kliniek was tot 3 uur open, maar je moet dan nog alle patienten helpen die er al zijn. Ik zag het al donker in vanwege de arts die de dag werkte. Niet de snelste. Maar het viel reuze mee, het was niet al te druk, en we konden om half vier al vertrekken. Toen we vertrokken stond er iemand aan de deur die een lichamelijk onderzoek moest hebben voordat hij de volgende dag met zijn werk kon beginnen. Dat zijn nou de dingen die ik niet snap, waarom wachten tot de dag voordat je het nodig hebt. Jammer voor hem, we waren dicht. Kom morgen maar terug.

Omdat ik geen idee had hoe laat ik thuis zou zijn hadden we besloten om maar lekker zelf pizza te maken, en vandaag de traditionele kalkoen te eten. Het is tevens de eerste keer dat er 1 kind niet bij is op een feestdag, maar die heeft het natuurlijk veel leuker in Nederland dan hier. We bewaren hem wel een kalkoenpoot.

Dan is het hier ook weer jachtseizoen. Al een maand voor pijl en boog jacht, en sinds zaterdag ook met geweren. Op zaterdag was het geknal buiten niet van de lucht. De man die nu de nieuwe buurman is jaagt al een paar jaar bij ons achter in het bos. Hij had een hert geschoten (met pijl), en toen hij hiermee het bos uitkwam gingen de honden compleet op tilt. Nu de bladeren van de bomen zijn kunnen we vanuit ons slaapkamer hun achtertuin zien, en toen ik de gordijnen open deed moest ik even goed kijken wat ik zag; er hingen 2 herten aan hun oude schommel. En gisteren toen ik oprit opreed hing er opeens een groot hert met gewei in de boom naast hun huis. Ik geloof niet dat ze allemaal uit ons bos komen. Je mag trouwens maar een beperkt aantal schieten, je moet 'deer tags' kopen en daar wordt er maar een beperkt aantal van vergeven. Het is hier in de omgeving heel gewoon om te jagen, terwijl de mensen in de stad al jaren een discussie hebben over hoe ze de hertenpopulatie daar moeten beperken.

Happy Thanksgiving

2011-11-23T19:44:00.003-05:00

Aan iedereen die het viert, happy Thanksgiving!

Deze kalkoen is door Niels gemaakt, in Blender.

Update; nu heeft hij er ook een filmpje van gemaakt:

De schatjes

2011-11-20T21:13:00.001-05:00

Een van de weinige keren dat ze alle drie bij elkaar liggen.

Bart's reis

2011-11-19T11:04:00.004-05:00

Bart amuseert zich wel. Eerst een bezoek aan de familie, en dan een bezoek aan 2 gastzussen. Deze week zat hij in Lesconil, Frankrijk, bij Giulia.

Dit plaatje is van internet geplukt. Hier een webcam plaatje.

Gisteren is hij daar vertrokken naar Briancon, in het zuiden, tegen de Italiaanse grens. Daar woont Anais.

Ook weer van het internet geplukt. En een gewelig mooi uitzicht van boven.

Ben wel een beetje jaloers hoor!

We zitten er warm bij

2011-11-12T18:24:00.004-05:00

Een paar maanden geleden hadden we een energie audit laten doen; op het Ithaca Festival gaf een bedrijf coupons weg om dit gratis te laten doen. Dat hebben we gedaan, en ik heb van die man vanalles geleerd over isoleren en dichtkitten. Er werden allelei dingen aangeraden om te doen. Uiteraard, want daar verdiend zo'n bedrijf dan het geld aan. Voor een hoog prijsje konden we meer isolatie aan laten brengen onder andere. Ze zouden dan op de zolder een laag isolatie inspuiten. Dat losse spul zagen we niet zo zitten, en het was ook veel te duur, dus we vroegen Steve. Hij had een betere prijs, nog genoeg hoor, maar ik zag me daar zelf nog niet mee bezig zijn. Deze week heeft Steve samen met zijn hulpje een dikke laag isolatie gelegd. Zo zijn we we van een R factor van misschien 7, naar meer dan 30 gegaan. Ik heb het idee dat we het nu al merken. Het is overdag nog redelijk mooi weer, maar we hebben de verwarming deze week nog maar 1 keer aangehad, terwijl het 's nachts toch al vriest. Waarschijnlijk was dit iets wat we jaren geleden hadden moeten doen!

De dikke wollige lagen.

Alleen is er nu een ander probleem. We dachten dat de lamp in de hal alleen maar kapot was, en die buiten ook, maar er blijkt iets mis te zijn met de stroom. Misschien is er boven op zolder iets losgeraakt bij die lampen toen ze daarboven gelopen hebben. Dat zal nog lastig uit te vinden zijn.

Leuk!

2011-11-07T18:47:00.003-05:00

Deze foto kan ik mijn trouwe lezers toch niet onthouden...

...Bart met zijn Nederlandse neefjes en nichtjes.

Even kort

2011-11-06T09:42:00.004-05:00

Ik heb mijn blog aardig verwaarloosd de laatste tijd. Schrijfvoer genoeg, maar dan stapelt het zich op en weet ik niet meer waar ik moet beginnen.

Bart heeft het leuk in Nederland, elke dag krijgen we een foto en er zit een grote lach op zijn gezicht. Dat ze hem maar niet te hard verwennen anders komt hij nog niet meer terug!

Mijn werk met de leerling gaat goed, en het is niet te geloven dat we nog maar 4 weken te gaan hebben. Na een paar weken in het verpleeghuis zijn we een paar weken geleden in het ziekenhuis begonnen. Voor mij voelde het weer als een thuiskomen aan; ik zie me daar toch nog een keer terug gaan werken. Voor de leerlingen een vrij schokkende verandering, maar ze zijn dolenthousiast over wat ze allemaal leren. Ze zijn allemaal goed op weg, en ik leer zelf ook veel over begeleiding en lesgeven. Ze zijn 3 uur op de afdeling en hierna hebben we een uur "post-conference". Dan zitten we bij elkaar, en geef ik les. Het is helemaal vrijblijvend wat ik dan doe, en meestal zijn het gewoon dingen die die dag voorgekomen zijn, ik leg nog eens wat uit, of iedereen vertelt over zijn ervaringen van die dag, zodat de rest er ook van kan leren. Voor mij was dat uur in het begin heel vreemd, want tegen een groep praten is niet mijn sterkste kant. Ik ben er nu wel ingegroeid en het gaat me goed af. Het is ongelooflijk wat er in een semester verpleging gepropt wordt; daar deden wij minstens een jaar over!

Mijn zwemles gaat redelijk, alleen moet ik door de week oefenen en dat komt er meestal niet van. Ik heb het idee dat ik alles fout doe, en vooral met mijn armen doe ik blijkbaar nog steeds niet goed. Vorige week met Halloween waren er maar 6 personen (normaal zo'n 25) en dat was bijna net een prive les. Dan krijg je heel wat meer zwemtijd, maar ook heel wat meer instructie en wordt je meer gewezen op wat er verbeterd moet. Hopelijk kan ik komende week oefenen, maar ik denk toch erg aan spijbelen morgen!

Dat was het voor nu even....

Aankomst

2011-11-04T16:57:00.001-04:00

Daar gaat ie!

2011-11-03T19:15:00.003-04:00

Ja ja, kleine kindjes worden groot, en dan vliegen ze uit!

Daar vliegt Bart voor een bezoekje aan de Nederlandse familie!

Adirondack reisje

2011-10-24T14:56:00.010-04:00

Donderdagmiddag vertrokken Micky en ik richting Adirondacks. In Old Forge stopten we bij een winkel, en daar zagen we bij de buren dit hert.

Blijkbaar zijn de pompoenen zelfs nog niet veilig voor de herten.

We hadden met Bart in Long Lake afgesproken, en we ontmoetten hem eerst bij een tankstation omdat gemakkelijker te vinden was dan het restaurant. Blijkbaar is dit een hangplek voor hun geweest; goedkope pizza en gratis internet, een goede combinatie. Het was leuk om hem weer te zien, we maakten kennis met een paar van hun groep, en Bart gooide alvast een heleboel van zijn spullen in onze auto. Wat een troep heeft hij verzameld! Samen met hem en Carly gingen we daarna naar het restaurant. Het was heel gezellig, en we hebben een heleboel bijgekletst.

Tegen een uur of 9 gingen zij terug naar hun plek, en wij verder naar Tucker Lake waar we een hotel hadden geboekt. Het Shaheen Motel, wat me reuze meeviel. Veel plekken in de Adirondacks zijn oud of slecht bijgehouden, maar dit was goed bijgehouden en schoon. De stijl is wel jaren '80 maar dat geeft niks.

De volgende ochtend vertrokken we richting Ray Brook, drie kwartier noordwaarts, waar de afscheidceremonie van hun Student Conservation Association/Americorps periode gehouden werd. We hadden aanwijzingen gekregen, maar draaiden toch nog de verkeerde oprit in; het bleek een gevangenis te zijn. Grote hekken, en veel prikkeldraad. Er liep een wacht buiten, en die heb ik even de weg gevraagd. Hij zei dat we op de verkeerde plek waren en we een aantal geweren op ons gericht hadden vanuit de wachttorens. Ja, dat we verkeerd waren was me ook wel duidelijk, maar hij was toch behulpzaam om ons de juiste plek te wijzen. We hebben ze tenminste even alert gehouden door met een zwart busje bij de poort te verschijnen.

We moesten een klein stukje verderop zijn, bij het kantoor van het Department of Environmental Conservation. Bart en andere groepsleden kwamen even later aan. We maakten kennis met nog meer mensen, er zijn 20 groepsleden, de leiders, en er waren een boel ouders. Er werden een boel speeches gehouden, waarin onder andere werd verteld wat ze deze zomer gedaan hebben. Alle nummers weet ik niet meer, maar ze hebben heel wat bruggen en lean-to's gebouwd, mijlen wandel- en snow mobiel paden bijgehouden en aangelegd, honderden omgevallen bomen opgeruimd, en massa's uitheemse plantensoorten weggehaald. Ze hebben alles bij elkaar zo'n 11.000 uur gewerkt. Het is een geweldige taak wat ze gedaan hebben, en iets om trots op te zijn. Doe dat maar eens na om 5 maanden in het bos te werken in weer en wind met de zwarte vliegen en muggen, in tenten te slapen, en samen te werken met een kleine groep! Ze hebben allemaal veel geleerd, niet alleen in taken, maar ook in mensenkennis, groepsdynamiek, en leiderschap (elke week had iemand anders van de groep de leiding tijdens hun werkexpedities).

Na de speeches kregen ze allemaal een certificaat en een kado; een bijltje. Je zult het niet geloven, maar ze waren allemaal zo blij met hun bijltje. Dat is een van hun gereedschappen geweest deze maanden.

Na de speeches was er lunch, en hebben we een tijdje met de rest van de groep gekletst. We hadden eigenlijk geen idee wat we verder die dag nog zouden doen, het was druilerig weer en wandelen zag er niet zo aantrekkelijk uit. Dus spraken we met Bart en Carly af dat we even naar hun thuis van de laatste maanden zouden gaan.

Onderweg zijn we verschillende keren gestopt voor wat foto's; ondanks dat de bladeren bijna allemaal weg zijn is er toch wat kleur in al het grijs te ontdekken.

Bij Bart, dit zijn de huisjes waar ze gelogeerd hebben. Ze waren hier alleen de dagen dat ze vrij hadden. Het ligt helemaal afgelegen, 20 mijl verderop is een dorp.

Ze hadden een uitzicht over het meer, waar ze konden zwemmen of kano varen.

Het grote huis, hier aten ze gezamelijk, en ze konden er internet gebruiken.

Bart gaf ons een "rondleiding" in zijn huisje, er zaten een stel van zijn groep, en de stemming was nogal mineur. Ze waren allemaal moe, en een beetje depressief over het komende afscheid. Ik moest lachen met een van de meisjes, die plopte op de grond neer met haar nieuwe bijlje en begon het te slijpen; het was niet scherp genoeg. Meteen begon iemand anders ook zijn bijltje te slijpen. Uit de raam zagen we iemand lopen, pratend aan zijn mobiele telefoon in de ene hand en met het bijltje in de andere hand. Een grappige scene, ja, ze waren allemaal echt blij met hun bijltje!

Micky en ik hebben verder niet meer veel gedaan, we zijn 's avonds gaan uit eten, en de zaterdagochtend weer terug naar huis gereden.

Onderweg, bij dit huis staan altijd extreem veel decoraties, afhankelijk van het seizoen. Het is nu een invasie van pompoenen.

Een gouden paar

2011-10-20T22:54:00.000-04:00

50 jaar geleden zeiden jullie "ja" tegen elkaar. "Ja" om een toekomst met elkaar te delen, wat het ook zou brengen. En dat was nogal wat! Jaren van kinderen grootbrengen, luiers verschonen, pleisters plakken, bergen was doen, naar Venlo fietsen, parkeerbonnen uitschrijven, appels plukken, nog meer luiers verschonen, nog meer was doen, kind troosten als de muis doodgaat, kinderen troosten als de hond kwijt is, apestaart maken, eten koken, goed advies geven, advies niet opgevolgd zien worden, kinderen leren lopen, kinderen leren fietsen, truien breien, jurken naaien, ruziende kinderen uit elkaar halen, dochter midden in de nacht zoeken, kleinkinderen krijgen, Amerika tripjes maken, kleinkinderen knuffelen, en nog veel en veel meer. 50 jaar van liefde en leed samen delen. Pa en ma, van harte gefeliciteerd maar vooral bedankt voor alle jaren van liefde die jullie ons gegeven hebben. En nog vele jaren samen!

Alweer herfstfoto's

2011-10-15T19:07:00.011-04:00

De herfstkleuren zijn nu wel op zijn mooist. Een week of zo later dan gewoonlijk. Na dit weekend zal het wel afgaan met al de regen en wind die we hebben. Dus ik geniet er nog even van, en heb donderdag een 4-mijls rondje gedaan, en een heleboel foto's gemaakt, waarvan hier een greep volgt.

Eerst even het rommeltje thuis.

Een halve mijl van huis.

Wat mooie bomen.

Een stukje de berg op.

En nog een stuk verder.

Even omkijkend.

De schoolbus kwam net voorbij.

Daar ergens in het dal wonen we.

Ik vindt de blaadjes op zijn mooist als er nog groen tussen te zien is.

Een oude maple; ik vond hem zo mooi.

Uitzicht over de velden.

Vandaag ben ik naar een vriendin gegaan die een eind aan de andere kant buiten Ithaca woont, ook in een prachtige omgeving. Elk jaar doen ze met een groep een lange wandeling en daar wilde ik ook aan meedoen. We waren met zo'n 20 personen, en ik had Muddles ook bij me. Dat bleek niet zo'n goed idee te zijn. Ze trok enorm had; ze wil steeds naar mensen toe en ook liepen er 3 andere honden los mee waar ze mee wilde spelen. Ik wilde haar niet loslaten, want ik was bang dat ze in deze omgeving die ze niet kent kwijt zou raken. Als ze door het dolle heen is zoals ze nu was luisterd ze ook niet naar mij. Dus ik ben bij de eerste stop, na ongeveer 3 mijl, een ander route terug gelopen. Dat was toch nog altijd 3 mijl erbij, dus het was nog genoeg voor ons. De rest zou zeker 15-18 mijl lopen. De vorige keer dat ik dat gedaan heb kon ik daarna echt geen stap meer verzetten. Het zijn nogal wat heuvels.

Connie's huis dat zij en haar man zelf gebouwd hebben.

Uitzicht vanuit hun huis.

Op de weg naar hun huis toe.

Muddles uitgeteld na een wandeling.

Foto's Treman Park

2011-10-11T18:48:00.006-04:00

Zolang het mooie weer aanhoudt wil ik er zoveel mogelijk van genieten! Vanmorgen heb ik een rondje in Treman State Park gelopen, ongeveer 4 mijl met een stel steile trappen erin. Je voelt je spieren wel, maar zo in de natuur zijn kan niks aan tippen. Ik heb weer wat foto's gemaakt, en nu kun je het verschil in kleuren goed zien.

Lucifer Falls; een tentje op het pad waar gewerkt wordt.

De waterval bij de onderingang van het park. Het lijkt op deze foto klein, maar je staat er hier zeker 5 verdiepingen boven de waterval.

Campeerhuisje op de camping.

Als je goed kijkt zie je in de tak net boven de waterval gras hangen; zo hoog heeft het water gestroomd. Ongeveer op ooghoogte!

Een van de kleinere watervallen.

Thuis ging Muddles zich mooi op de tafel liggen. Je zou denken dat ze helemaal uitgeteld zou zijn na zo'n wandeling, maar wat een energie heeft die hond nog over! Ik was binnen en hoorde ze alle drie op het terras blaffen. Ik ging kijken; Kibbels en Bitz waren er nog maar Muddles was verdwenen. Even later zag ik haar in het bos rennen. Ze kwam een tijd lang niet terug op mijn roepen. Ik denk dat ze een kat achterna gezeten heeft. De katten van de buren komen regelmatig bij de kippen kijken en daar worden de honden wild van. Gelukkig waren de kippen deze keer niet los, anders was Muddles daar ook achteraan gegaan!

Fotoblog

2011-10-09T18:36:00.019-04:00

Na alle regen en nattigheid van de afgelopen tijd en al nachtvorst hebben we nu een paar dagen stralend warm weer. Vandaag zelfs warm genoeg voor de korte broeken. We hebben de tuin een beetje op orde gemaakt, deurposten geverft, en wat andere dingetjes gedaan die voor de winter moeten gebeuren. Ik moet nog even niet aan de winter denken; vannacht droomde ik dat ik sneeuw van het terras aan het schuiven was!

We hebben geprobeerd zoveel mogelijk buiten te zijn dit weekend, en lekker van het weer te genieten. Een wandeling in Cass Park.

Muddles wil echt elk water in dat ze ziet. Zolang ze maar grond aan haar poten voelt, echt zwemmen vindt ze maar griezelig.

De afgelopen 2 weken heb ik heel wat gewandeld, en ik loop wat achter met het plaatsen van de foto's Niet dat het wereldschokkend is, want het zijn toch steeds zo ongeveer dezelfde plekken waar ik loop. Zo grappig, een paar dagen geleden kwam ik onder in het ravijn van Treman Park een vriendin tegen die ik al lang niet gezien had. Zij kwam van de benedeningang lopend, en ik van boven. Ik ben een eind met haar mee terug naar beneden gelopen, en daarna alleen weer terug.

Het uitkijkpunt in Treman Park. Het pad langs het ravijn is nog steeds dicht, er wordt aan gewerkt, maar ik denk niet dat het voor de winter klaar zal zijn. Er is de laatste jaren flink bezuinigd op onderhoud, en sommige stenen treden zaten al los voor de orkanen al die regen brachten. Ik heb het vermoeden dat dit gebrek aan onderhoud eraan mee gedragen heeft dat er nu zo'n flinke schade is.

Muddles is er ook bij.

Ik heb wat met paddestoelen.

Op een stukje van het Finger Lakes Trail, kaarsrechte dennebomen.

Mooie rode struik.
De kleuren lopen een beetje achter dit jaar, mede door het gekke weer van droogte en dan teveel regen.

Op een andere dag, een wandeling boven langs het ravijn in Taughanock State Park, ongeveer 4 mijl:

De waterval vanuit het uitkijkpunt.

Muddles was er natuurlijk ook weer bij.

Overal paddestoelen: deze lijken een beetje op koraal.

In de verte een doorkijkje naar de waterval.

Nog een waterval.

Doorkijkje naar de waterval vanuit de andere kant van het ravijn.

Nat weekend

2011-10-02T18:37:00.003-04:00

En... het regent alweer. Afgelopen weekend was het zo warm en stralend weer, dit weekend is koud en nat, en zo is het al bijna de hele week. Er waren vandaag ook wat droge uurtjes en we hebben een korte boswandeling gemaakt. Je moet er toch even op uit. Met dit weer zit ik aan Bart te denken, die momenteel op een 10-daagse werktocht is, en in een tent slaapt. De hele dag buiten aan het werk, en dan 's avonds in een tentje of 'lean to',, dan moet toch alles nat zijn. Hopelijk krijgen ze wel een vuurtje aan de gang zodat ze op kunnen warmen en spullen drogen. Na deze "hitch" nog eentje van 5 dagen en dan zit het erop voor hem. Hier kun je lezen over hun vorige hitch. Volgens mij zat hij in de eerste of bonus crew groep.

Dit is mijn weekend om te werken, maar ik had vandaag onverwacht vrij. Een collega had niet genoeg uren ingeroosterd, en ik heb mijn maximale uren vakantietijd opgespaard. Daar komt dan niks meer bij, en eigenlijk verlies je zo uren. Dus vroeg mijn afdelingshoofd of ik vandaag vrij wilde hebben en mijn collega zou werken. Nou, dat laat ik me geen twee keer zeggen. Dat om het andere weekend werken begint me toch al een beetje de nek uit te hangen. Toen ik nog diensten van 12 uur werkte betekende dat elk derde weekend werken, en dat was beter te doen.

Tim had dit weekend een lang weekend, hij kwam al op woensdag thuis, en is vanmiddag weer vertrokken. Het was leuk om hem thuis te hebben, en ook Niels vindt het altijd leuk. Hij zal dat niet zo snel toegeven, maar ze zitten dan altijd leuk te kletsen en lachen, dat gaat goed tussen die twee. Gisteravond hebben we nog eens ouderwets een spelletjesavond gedaan, we speelden scrabble. Een spel waar ze vroeger niks aan vonden, maar nu wel, en we hadden de grootste lol. Heerlijk!

De buurt

2011-09-29T16:39:00.000-04:00

Toen we ons huis kochten realiseerden we ons wel dat er wat risico's zaten aan een gedeelde oprit. Voor wie nog niet bij ons op bezoek is geweest: we delen een oprit met 2 andere huizen. We zijn het laatste huis aan de oprit, wat ideaal was toen de kinderen klein waren. Je hoefde nooit bang te zijn dat ze de straat op renden, en het is heerlijk rustig met veel ruimte om ons heen.
De nadelen zijn een lange oprit om sneeuwvrij te houden en te onderhouden, maar de kosten delen we met z'n drieen. Je weet ook maar nooit met welke mensen je te maken zult krijgen als er een huis verkocht wordt, en dat kan een probleem zijn. We hadden nooit gedacht hier zo lang te wonen als die 19 jaar die we er nu al wonen, dus die problemen zagen we allemaal niet zo onoverkomelijk toen we het huis kochten.

Toen we hier kwamen woonde de eigenaresse van huis nummer 1, een twee onder een kap, aan een kant. De andere kant verhuurde ze, en daar woonde de oma van Bart's beste vriendje, dus dat was handig om te spelen. Een paar jaar later verhuisde de eigenaresse, ze probeerde het huis te verkopen, en er zaten ondertussen huurders in die er een zooitje van maakten. Dingen zoals rommel om het huis, een oude auto die niks meer deed, en toen ze vertrokken, een cavia die ze achter lieten en dood gevonden werd in zijn hok. Eindelijk werd het huis dan verkocht, en we dachten dat er wel wat aan het huis opgeknapt zou maar helaas.De eigenaar verhuurd het, en er wordt alleen het hoognodige gedaan, zoals een nieuwe verwarmingsketel erin en af en toe gras gemaaid. De buitenkant van het huis en vooral het dak ziet erg slecht uit, en we kunnen dit jaar weer weddenschappen gaan doen of het dak dit jaar zal instorten onder een lading sneeuw.
Aan de ene kant woont een alleenstaande moeder, aand de andere kant een alleenstaande oudere man. Meer dan een 'hallo' krijg je daar niet uit, het is een einzelganger, en een buitenmens. Hij werkt voor een state park, en is altijd op pad om te camperen of kano varen. Het nieuwste is dat hij buiten op een campingbrander zijn prutje staat te koken. Ik verwacht dat het fornuis het begeven heeft.
Ik vindt het erg voor die mensen die er wonen dat de huisbaas niks aan het huis doet, en het drukt de prijs voor ons huis ook omlaag als we ooit zouden willen verkopen.

Dan huis nummer 2. Dat stond vorig jaar te koop, maar er waren geen gegadigden. We waren al bang dat het net zo zou gaan als huis nummer 1, iemand die het huis koopt om het te verhuren en er niks aan onderhoudt. De vrouw die er nu woont is degene waar we ons huis van gekocht hebben, we kennen elkaar dus al erg lang. Toen we ons huis kochten kregen we er meteen babysitters bij in de vorm van haar 2 dochters. Dus dat is altijd goed gegaan. Ze kan het nu niet meer allemaal bijhouden, dus daarom wil ze gaan verkopen en kleiner wonen. Ik denk dat huis nummer 1 al veel mensen afschrok als ze naar huis nummer 2 kwamen kijken. We hebben heel even met het idee gespeeld om het zelf te kopen en te verhuren, maar hebben eigenlijk helemaal geen zin in al dat onderhoudt. We hebben wel al vaak gezegd dat we huis nummer 1 zelf hadden moeten kopen, maar dat was toen veel te duur. Dus het is altijd maar afwachten wat je zult krijgen in de vorm van buren. Dat is altijd wel zo, maar in deze situatie van een gedeelde oprit ben je toch wel aangewezen op wat samenwerking. Maar nu is er toch goed nieuws te melden: de oudste dochter van de buurvrouw en haar man kopen het huis. Dus we krijgen nieuwe buren, maar wel mensen die we al kennen en waarvan we verwachten dat ze de boel onderhouden. En daar zijn we heel blij mee!

Vliegen!

2011-09-25T17:54:00.012-04:00

Gisteren stelde Micky voor om naar het pannekoeken ontbijt van de East Hill Flying Club te gaan, en zo gezegd zo gedaan.

Ze hadden een lekker ontbijt, het was een prachtige ochtend, en we kwamen er zelfs wat bekenden tegen. Er stonden wat oude vliegtuigen, en oude en nieuwe brandweerauto's.

Dit is een oudje.

De Cornell Raptor Club was er met een heel stel roofvogels. Raptors zijn tenslotte de beste vliegers.

Een Golden Eagle. Tim stuurde me een link naar een filmpje. Je gelooft niet wat zo'n vogel kan doen!

Een grappig klein uiltje.

Je kan bij deze vliegclub ook lessen nemen, en vliegritjes maken. Vandaag waren er 4 vliegtuigen die af en aan vlogen voor ritjes. Dat wilde ik ook wel, helaas wilde Niels en Micky niet mee. Dus ik gaf me op, en we moesten nog een uurtje wachten. Geen straf, ondertussen kwamen we wat bekenden tegen en keken nog wat rond. Toen het bijna tijd was om te gaan vliegen gingen we kijken hoelang het nog zou duren en daar zag ik de ex-man en kinderen van een collega, zo grappig. Ze gingen in het vliegtuig dat voor het mijne vertrok.

Nou, eindelijk was het mijn beurt. Er kunnen 3 passagiers mee in zo'n kleine Cessna, ik ging met een moeder en haar 5 jarige zoontje dat nog nooit gevlogen had. Hij was dol enthousiast!

Instappen.

Ik mocht voorin zitten, helemaal geweldig. Net voordat we zouden gaan zag ik een wesp binnen op de vooruit zitten en attendeerde de piloot erop. Ik zag hem al in anaphylactische shock gaan als hij gestoken zou worden terwijl we vlogen. Dus die wesp moest eerst gemept worden, lastig in zo'n kleine ruimte, en toen konden we vertrekken. Whoohooo!

Onze piloot, Eric. Heel aardig, ik voelde me in goede handen. Hij is heel enthousiast over het vliegen. Hij vroeg of ik ooit in een klein vliegtuig gezeten had. Ik zei ja, lang geleden, maar toen sprong ik eruit. Dat had hij nog nooit gedaan. Hij vindt vliegen wat veiliger :)

We vertrekken naar de landingsbaan.

Ik kreeg een klein beetje uitleg over al de metertjes.

Taxien naar de landingsbaan.

Eerst moesten we US Airways laten landen.

Daar gaan we dan.

Daar vliegen we (Micky maakte deze foto).

Cayuga Lake.

Linksonder het haventje van Taughannock Falls.
We vlogen hierna over het ravijn van Taughannock, en je zag de grote waterval. Helaas "bevroor" mijn camera toen net, en kon ik geen foto maken, maar hier kun je zien hoe het eruit zag.)

1500 voet in de lucht.

Onderaan de "inlet" aan het meer.

Wij wonen ongeveer onder het tweede wolkje van links.

Ithaca College.

De piloot wijst naar Cornell terwijl we een bochtje maken.

We gaan weer landen.

Dit uitzicht heb ik nog nooit eerder gehad in een vliegtuig!

Einde van de rit.

Super hoor! Dat was hartstikke leuk, en die vliegles komt er ook een keer aan hoor!
De rest van de dag was ook heerlijk, lekker temperatuurtje, een dag met een sterretje.
En last but not least;

Dag naar Owego

2011-09-24T19:36:00.009-04:00

Onze county is er met de overstromingen goed vanaf gekomen, maar een county verderop is flinke schade. De noodtoestand is daar nog maar pas opgeheven.

Owego is een leuk uitziend plaatsje, waar we al heel vaak door gekomen zijn. Ik zeg altijd om er eens een keer te stoppen, maar dat hebben we nog nooit gedaan, want ja, we zijn altijd op doortocht.

Voor als je vergeet waar je bent.

Zo ongeveer de hele plaats stondeen paar weken geleden onder water, zo zag het er 2 1/2 weken geleden uit;

Ik heb van verschillende mensen gehoord die er familie hebben hoe erg het is, en ik heb er ook foto's van gezien. Dus ik wilde er graag gaan helpen en kreeg Micky ook zover. Ik had gisteren gebeld met een coordinatiecentrum om te kijken waar we ons konden melden, en vanmorgen zijn we naar Owego gereden. In een grote leegstaande winkel is een distributiecentrum opgezet, en daar meldden we ons. We schreven ons in en hadden een paar keuzes wat we konden gaan doen. Micky wilde niet het hele zware werk doen, en koos voor stoepenschoonmaker. Nadat alle troep uit huizen gesleept,op de stoep gedumped, en opgehaald is blijft er van allerlei klein spul liggen, en dat hebben wij in 2 straten dus mooi opgeveegd. Er zat glas, spijkers en schroeven tussen, dus dat kon niet zomaar de straat opgeveegd worden. Nou, misschien niet zo'n wereldschokkende bezigheid (ik had liever ergens in huis meegeholpen), maar toch iets dat gedaan moet worden en het zag er wel netter uit.

We praatten met een van de restaurant eigenaren, en hij liet zien hoe hoog het water gestaan had; in zijn kelder, maar die kelder ligt wel zo'n 10 meter hoger dan de rivier. Hij moest onder andere zijn verwarmingsketel, airconditioner, en waterboiler vervangen.

We hebben een paar uur gebezemd, daarna liepen we terug naar het distributiecentrum om onze bezems en schop weer af te geven.Daar was net een grote tractor trailer truck aangekomen. Samen met een groep Cornell studenten hebben we die uitgeladen; hij zat vol met donaties, van schoonmaakmiddelen tot kleding tot meubelen. Niemand wist waar deze vrachtauto vandaan kwam, maar een vrouw vertelde dat dit was hoe het steeds ging; spullen verschijnen gewoon. Het wordt gesorteerd en uitgestalt in het distributiecentrum, en iedereen kan ophalen wat ze nodig hebben.

Hierna hebben wat lunch gegeten, ik had mijn boterhammen meegenomen, maar Micky wilde naar Dunkin Donuts. Terwijl hij daar binnen wachtte liep ik naar de rivier;

Overal een dikke laag modder; dit is de river walk, een wandelpad langs de rivier.
Ik ben hier niet naar beneden gelopen, veel te glibberig.

Het water heeft tot aan de brug gestaan.

Iemand's terras zit boven in de brug.

Hier stond het water tot aan het terras van de huizen.

Zo dus:

(Foto van iemand's facebook)
Om het nu in het echt te zien is toch nog anders dan op een foto! Het laatste huis op die rij is het restaurant waar we met de eigenaar hadden gepraat.

Terwijl ik daar bij de rivier stond te wachten op Micky kwam ik aan de praat met een oud echtpaar. Ze vertelden dat ze in Appalachin wonen, een plaats dichtbij die ook hard getroffen is. Ze hadden water in de kelder gehad, maar ze kregen wat hulp van buren. Het is een probleem in die streek dat veel van de mensen die er wonen ouderen zijn, deze man zei dat hij het werk zelf deed. Taaie mensjes hoor. Nu moet je ook bedenken dat als er hier over kelders gepraat wordt dat dit meestal gewoon leefvertrekken zijn, en niet zoals in Nederland een kleine kelder voor wat voorraad en opslag.

Na de lunch gingen we weer naar het distributiecentrum; ik dacht dat er wel veel te sorteren zou zijn nadat die vrachtwagen uitgeladen was, maar het was al allemaal gedaan. Dat was snel! Micky had niet veel zin om nog zwaar werk te doen, maar hij vroeg of ze nog wat nodig hadden, waar er een tekort aan was. Harken zei de vrouw. Nou, daar konden we misschien wel voor zorgen. We zijn naar Agway gegaan, en daar 4 bladerharken, en 2 gewone harken gehaald. De vrouw bij het centrum keek op dat we werkelijk met een heel stel harken aan kwamen zetten, en ze markeerde ze zodat ze niet voor donatie gaan maar voor de werkers. Ze vertelde dat nadat het grote spul is opgehaald er veel klein grut achterblijft, en daar zijn die harken dus perfect voor.

We zijn nog een blokje om gelopen. Langs de hoofdwegen is de rommel opgehaald, maar in de zijstraten ligt nog veel.

De zijstraten liggen nog vol met troep. Zo ziet het werkelijk straat na straat uit.
Die rommel toont al aan dat er veel werk is gedaan namelijk natte troep uit de huizen halen, maar het echte opbouwwerk moet nog beginnen.

Sommige winkels zijn weer open.

Een bord in een winkel "Sometimes the river is very, very good! And sometimes the river is very, very bad!" Soms is de rivier goed en soms slecht.

De website www.rebuildowego.com op een auto geschreven, dit is voor de donatie en vrijwilligerscoordinatie. Er komen groepen van alle kanten om te helpen, kerkgroepen, verenigingen en studenten. Ik zag hoe dat ging in het distributiecentrum, het was goed geregeld. Ze kregen telefoontjes van wie er hulp nodig had met wat, en daar werden de vrijwilligers naartoe gestuurd.

Het water heeft tot bovenaan het viaduct gestaan.

Onderweg naar huis, bij de kleinere plaatsen is zo te zien nog niet veel opgeruimd.

En dit is nog maar 1 van de vele plaatsen in het noordoosten die getroffen zijn.

Druk

2011-09-23T19:12:00.003-04:00

Dat het druk zou worden wist, en dat is het nu dan ook. 3 dagen van 8 uur in de kliniek, 2 ochtenden als clinisch instructor, evaluaties doen, en antwoorden op journals, waar ik nog niet goed in ben dus me we nu nog de nodige uren thuis kost. Ik probeer een paar keer per week te zwemmen, voor conditie en om niet helemaal af te gaan op de les. Plus deze week een paar flinke stukken gewandeld; donderdag heb ik de hele 4 mijl in Treman park nog eens gedaan. Het stuk door het ravijn is nog steeds gesloten, en ik ben bang dat het voor de winder niet meer open zal gaan. Vandaag stond er een stukje over in de krant. Het is ongelooflijk hoe hard dat water door dat ravijn gestroomd heeft; hoe hoog het gestaan heeft is hier en daar te zien. Muddles gaat altijd een stukje zwemmen in die beek, en liep er deze keer net als andere keren gewoon in. Nu is het op dat stuk echter zo uitgesleten dat ze geen grond meer onder haar poten had, en daar schrok ze toch wel van toen ze opeens moest zwemmen!

Ondertussen wen ik aardig aan de titel clinisch instructor. We hebben steeds clinicals op de campus gehad, maar donderdag zijn we voor het eerst naar het verpleeghuis geweest. Nu heb ik de groep van 10 studenten dan helemaal onder mijn hoede tijdens de uren dat we clinicals hebben. We zijn de eerste studenten van deze school die ze in dit verpleeghuis hebben, dus dat zet me wel een beetje onder druk om dit een goede ervaring voor hun te maken, zodat volgende groepen er ook nog welkom zijn. Ik was nerveus, maar de studenten nog veel nerveuzer. We werden super opgevangen, het is een mooi tehuis, met goed personeel. Niet het standaard verpleeghuis, maar eentje waar ze allemaal een voorbeeld aan kunnen nemen. De directeur kwam ook nog een praatje houden met ons, en wat is die man bevlogen! Een geweldige visie op ouderenzorg.
Het is echt wennen om studenten te hebben die echt nog helemaal niks weten. Velen hebben nog nooit een patient aangeraakt; het is echt een barriere om in iemands persoonlijk 'gebied' te komen. Ik kan me zelf nog goed de eerste keer herinneren dat ik een patient moest wassen. Dat is echt een stap.
Het ging allemaal heel goed, iedere student krijgt 1 bewoner toegewezen waar ze de komende weken mee werken, en op deze orientatiedag hadden ze allemaal de kans om met hem of haar te praten zonder wat te hoeven doen. Het waren al heel wat indrukken die ze opdeden, alleen al om met deze ouderen te praten. Heel wat indrukken om te verwerken! Van wat ik tot nu toe hoor zijn ze er allemaal enthousiast over.

Op maandag was er voor de afdeling verpleging van de school een bijeenkomst van verpleegkundestudenten en leraren. Ik was ook gevraagd, en moest van tevoren een stel vragen invullen, zoals iets grappigs wat er gebeurde toen je student was, en iets wat niemand over je weet. Dat had ik ingestuurd, maar wat ik niet wist dat we die antwoorden voor de groep moesten voorlezen. Dat is niks voor mij om voor een grote groep te staan, maar toch gedaan, en het ging goed, en toen ik vertelde dat ik nogal eens flauw viel als leerling verpleegkundige had ik de zaal aan het lachen. Het was leuk om een boel leerlingen van vorig semester te zien, en om wat andere leerlingen te leren kennen. Wat heel grappig was dat ik een van die leerlingen 's avonds weer terug zag, we blijken in dezelfde zwemles te zitten. Klein wereldje.

Zwemles

2011-09-14T19:22:00.002-04:00

Nadat ik de hele zomer zoveel gezwommen had, en me heel fit voelde, had ik me vast voorgenomen om te blijven zwemmen na Women Swimmin'. Maar helaas heb ik blijkbaar toch een stok achter de deur nodig, want de ene keer was het te druk, en de andere keer was het water in het meer te koud (terwijl me dat voorheen niet weerhield). Dus ik heb me opgegeven voor zwemles, en maandagavond was de eerste les. Ik wil de verschillende zwemslagen, en dan vooral crawl beter leren.
De les is de Masters Swim bij de YMCA. Ik stond klaar om in het water te gaan, maar het bleek dat het eerste gedeelte een praatje en een video is in een leslokaal. Ik had me al gedouched, dus hup, kleren aan over het natte badpak en naar dat lokaal. De zwemleraar, Kevin, is heel leuk, hij vertelde dat hij deze les al 22 doet, en hij zelfs een steen nog kan leren zwemmen. Hij zal onze zwemslag helemaal afbreken en weer van het begin opbouwen. Iedereen stelde zichzelf voor, we zijn een groep van zo'n 25, en we vertelden waarom we zwemles willen nemen. Het is wel een leuke en gevarieerde groep.
Daarna bekeken we een video over zwem 'drills'; het zwemmen wordt tegenwoordig heel anders aangeleerd dan hoe wij het vroeger leerden. Nu wordt het helemaal in stappen geleerd, en als je het ene goed door hebt ga je pas naar de volgende stap. Eerst leer je het voetenwerk en gestroomlijnd plat door het water gaan, dan een stapje verder en op je zijkant vooruit komen. De armen komen er nog niet aan te pas. Je spieren moeten eerst het ene zo goed kennen dat het automatisch is voordat je aan het volgende begint. Dat is heel wat anders dan hoe we vroeger aan alles tegelijk moesten denken en dat probeerden te corrigeren. Ik zie ons nog bibberen in dat zwembad als kinderen in de vroege ochtend, en de badmeester die op zijn buik liggend op een krukje de schoolslag voordeed.

Na een half uur in het leslokaal was het tijd om in het water te gaan, en moesten we allemaal een voor een een baantje zwemmen in crawl zodat Kevin onze slag kon observeren. Hij gaf er verder geen commentaar op, maar wilde alleen zien hoe we het doen. Ik zei tegen hem dat ik maar zo'n 5 meter crawl kon doen, hij vond dat prima, doe maar. Maar ik verbaasde mezelf en deed de hele lengte van het zwembad. Dat was de eerste keer, en ik doe zo ongeveer alles verkeerd, maar dat is de reden dat ik ga, om het te leren.

Daarna kregen we wat drills. Plat op de buik zwemmen, met de voeten trappelen, met het gezicht in het water, de armen langs ons. Dat is moeilijk! We moesten ons hierbij richten op zo plat mogelijk in het water te liggen, en geen wip te zijn die aan een kant zwaarder is. Hetzelfde deden we op de rug; een stuk gemakkelijker.
Nu moeten we dat alles door de week oefenen, en dan gaan we volgende week weer verder. Dat is dus die stok achter de deur die ik nodig heb! Vandaag na de les heb ik op de school meteen een tijdje gezwommen, en ik voelde meteen dat ik het moet blijven doen en anders snel mijn conditie verlies!

Gisteren was het stralend mooi weer, en ik ben met Muddles een stuk in Treman park gaan lopen. Het begint al een beetje herfstachtig uit te zien met vergelende bladeren. De ochtenden voelen zich kil aan, en je ruikt de herfst in de lucht.
Het pad door het ravijn is nog steeds afgesloten, ik ben eerst naar het uitkijkpunt gelopen, en daarna een stukje Finger Lakes trail. Toen ik weer naar mijn auto liep zag ik een paar parkwerkers, en vroeg of het ravijnpad weer open gaat. Ze dachten van wel, er werd aan gewerkt, en die dag was er een groep gevangenen aan het werk gezet. Dat is ook wat. Doet me denken aan wat Bart vertelde; toen ze ergens aan de paden aan het werken waren in de Adirondacks vroeg iemand aan hun of ze een groep gevangenen waren.

En kijk eens aan, Cornell heeft de lijst van mooie college campussen gehaald. Het is er dan ook mooi!

Dagje naar Petra

2011-09-12T20:00:00.000-04:00

We zijn gisteren naar Petra geweest om te helpen met het motel dat overstroomd was. Het is ongeveer anderhalf uur rijden hier vandaan, dat wil zeggen als je rechtstreeks gaat. We gingen echter via Binghamton, een omweg om Tim op te halen zodat hij ook mee kon helpen. Ik had gisteren gekeken op de New York website of de wegen open waren, maar ik had naar de meest rechtstreekse weg gekeken Het bleek dat bij Binghamton nog een stuk autoweg afgesloten was. Dus een omleiding van zeker 20 mijl, een verkeerde weg nemen, en nog een stop onderweg om wat spullen op te halen zorgden ervoor dat we anderhalf uur later dan gepland aankwamen.
Maar goed, we waren er. Petra en haar dochters herkende ik van de foto's, maar nu zagen we haar dan in het echt, en dat was leuk. Helaas dat het onder deze omstandigheden was. Petra liet ons de schade zien, en hoe de beek achter het hotel vanalles verwoest heeft. Daarna gingen we snel aan de slag met spullen uit kamers halen, en vloerbedekking eruit halen zodat de vloeren en muren kunnen drogen. Het is een beetje een race tegen de tijd, hoe langer het nat is hoe meer kans op schade.
Tim en Niels hielpen ook goed mee. We hadden Muddles ook bij ons omdat we haar niet zo lang alleen thuis wilden laten, en ze gedroeg zich voorbeeldig. We lieten haar in de auto, en daar zat ze de meeste tijd rustig te kijken. Behalve als hun hond in de buurt kwam dan wilde ze spelen, maar het leek me beter om Muddles rustig te houden.

Tegen 4 uur namen we weer afscheid en vertrokken we weer. Eigenlijk veel te kort, je wilt zoveel meer doen, en het voelt maar als een druppel op een gloeiende plaat, maar aan de andere kant kun je die kamers ook niet droog kijken. Dat duurt z'n tijd.

De terugweg naar huis ging wat sneller. Het bleek dat alleen de oostbaan van de autoweg afgezet was; er was een landverschuiving waar ze ook op zondag aan het werk waren. We brachten Tim weer terug naar zijn apartement, en terwijl we over de autoweg door Binghamton reden was de ravage goed te zien. Het leek alsof hele straten een yard sales hadden, mensen hebben al hun natte en beschadigde hebben en houden langs de staat staan om opgehaald te worden. Triest hoor. Je ziet aan de modder hoe hoog het water gestaan heeft, in de rivier zeker 4 meter hoger dan nu en het is nog niet eens op het laagste punt. Ook winkels zijn overstroomd; bij de Petco zijn zeker 100 dieren verdronken. Ze zitten niet eens vlakbij de rivier, maar het water was door de drains naar boven gekomen. Er komt nu een politieonderzoek naar de reden waarom die dieren niet in veiligheid gebracht waren. Wegmans was open, en ze gaven gratis zakken ijs weg; overstroomde huizen hebben ook geen stroom. We hebben Tim weer voorzien van wat boodschappen en hem afgezet bij zijn apartement. Ze moeten daar nog altijd water koken, het is niet drinkbaar.

Het was dan ook 10 jaar geleden sinds 9/11, maar van al de herdenkingen hebben we niet zoveel meegekregen. We hebben wel 's avonds een documentaire zitten kijken, een in een nieuw jasje gestoken documentaire die 2 broers gemaakt hebben over de brandweermannen. Ik had de orginele nooit gezien, maar dit was echt goed. Dit zijn de filmmakers die net hun camera hadden aanstaan toen dat eerste vliegtuig zich in de eerste toren boorde. Heel aangrijpend ook om te horen hoe het sommige van de overlevenden vergaan is.

10 jaar

2011-09-11T07:53:00.001-04:00

Niet te geloven dat het al 10 jaar is sinds 9/11. Destijds konden we ons niet voorstellen hoe het leven er over 10 jaar uit zou zien. Ik was van plan om een stuk uit mijn dagboek van toen hier te schrijven, maar toen ik dat dagboek eindelijk terug vond bleek dat ik die dag helemaal niks geschreven had. Pas 4 dagen later kon ik mijn gedachten genoeg ordenen om wat op papier te krijgen. Dat stuk ging vooral over hoe het leven er voor onze kinderen eruit zou gaan zien. Een van de nieuwe woorden die de (toen) 7 jarige Niels erbij leerde die week was suicide bomber. Dat vergeet ik ook niet. Hoe dat jochie opeens met zo'n woord kwam.
Jaren geledendit stuk. Er is in die 10 jaar heel wat gebeurd. In de wereld, in ons eigen leven. De kinderen zijn opeens groot, en waar ik met mijn hoofd helemaal niet bij kan: was ik toen echt pas 39?

Wat me nu nog telkens verbaasd is hoe rauw die gevoelens van toen nog zijn, hoe gemakkelijk het allemaal weer naar boven komt. Hebben we met z'n allen misschien een beetje last van post traumatic stress?
We zullen die dag nooit vergeten!

Tandarts

2011-09-09T20:09:00.001-04:00

Pijnloos de verstandskiezen trekken, kan dat? Ja, het kan! Daar ben ik nu achter gekomen. Ik heb al 20 jaar van tandartsen gehoord dat ze eruit moesten, maar wilde er niks van weten. Ik had veel teveel schrik. Bij elk tandartsenbezoek zei mijn tandarts met een big smile op zijn gezicht dat die 2 piepkleine verstandskiezen er nog steeds zaten. Eena aardige man, die altijd lacht. Vorige week had ik weer een tandartsenbezoek, en er zat een gaatje in een van de twee. Deze keer had ik een tandarts die ik nog niet eerder gehad had. Ze zei dat de verstandskiezen te klein waren om te boren.Dus heb ik het besluit genomen om ze er eindelijk maar uit te laten halen. De tandarts bleef maar doorratelen hoeveel kiezen ze getrokken had, en dat ze getrained had in een ziekenhuis met kaakchirurgie. Ze kwam me als een maniak over. Zou ik me echt in haar handen durven geven?
De hele week had ik zenuwen, en ik maakte de fout om op mijn werk over de aankomende "operatie" te vertellen. Dan krijg je allelei griezelverhalen te horen, en dat kon ik nou net niet gebruiken. Dinsdag na mijn werk was het zover. Ik nam van tevoren alvast een paar ibuprofen in, voor de pijn die komen ging.
De tandarts had haar eigen instrumenten bij zich "want al dat nieuwerwetse spul is maar niks." Ik keek snel om om te zien of ze wel gesteriliseerd waren, ik had al visioenen van een gereedschapskist. De individueel steriel ingepakte instrumenten stelden me gerust. Ze gaf me wat verdoving op het tandvlees; dat werkte echt goed, de verdovingsspuit in het tandvlees heb ik niet eens gevoeld. Dat even in laten werken, en, o een momentje van paniek, want nu gaat het gebeuren, en 2 seconden later was de eerste kies eruit. Niks gevoeld, alleen een beetje horen kraken. Nummer twee zat wat vaster, en ik voelde het een beetje, maar geen pijn. Dat was het. Gaasjes erop en bijten maar om het bloeden te stelpen.

Die avond en de volgende ochtend heb ik ook nog wat ibuprofen genomen, maar niet omdat het pijn deed, maar omdat ik niet wilde wachten tot het pijn ging doen. Misschien heeft dat geholpen, maar het was allemaal pijnloos. Pfff, heb ik daarvoor zo'n zenuwen gehad? Het is nog wat beurs, en ik wil nog geen hard eten kauwen, maar het is prima gegaan!

Dan even heel wat anders, een paar plaatjes van Bart's werk;

Bart in het blauwe shirt. Er zijn honderden bomen omgewaaid, en ze zijn bezig de paden vrij te maken. Dat lijkt me een heel karwei!

Deze brug heeft flinke schade opgelopen. Het water heeft tot bovenaan de brug gestaan en zo te zien is die boomstam door de stroming door de zijkant van de brug gegaan.

Water

2011-09-08T20:25:00.006-04:00

We kunnen niet zonder, maar het is wat onevenredig verdeeld op het moment. Terwijl Texas verdroogd zitten we hier te soppen. Wat een nattigheid! Na vorige week de restanten van orkaan Irene over ons heen te krijgen, kregen we deze week tropische storm Lee. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel non-stop harde regen gezien heb. Zelf zitten we hoog en droog, maar er zijn veel overstromingen. Alle scholen waren vandaag dicht. Het zou Niels z'n eerste schooldag zijn, maar dat wordt nu morgen. Ook Tim's school in Binghamton is dicht. Daar is het heel erg. Er komen 2 rivieren bij elkaar, en er is veel overstroomd. Duizenden mensen zijn geevacueerd, en gymzalen op de school zijn als opvang ingericht. Tim zit wel goed, hoog genoeg, maar hij kan het water vanuit zijn kamer zien. Er is daar nog de noodtoestand, veel wegen zijn gesloten.

In 2006 was er in dat gebied ook een grote overstroming en hebben we geholpen bij een renovatie van een huis. Dat huis is nu vast alweer overstroomd, het water staat net zo hoog als toen.

Ik ben vanmiddag een kijkje gaan nemen bij Treman Park, wat een watergeweld. De paden door het ravijn zijn wijselijk afgesloten. Ik zag vanaf het uitkijkpunt dat daar zelfs water gestaan heeft, aan het afvalhout te zien.

De waterval bij de molen.

Wat een kracht heeft dat water!

Maar een heel kort filmpje, toen was het geheugen vol.

Dat bloggen he, mensen die je nog nooit ontmoet hebt 'ken' je, en je leeft mee met hun wel en wee. Nou, het is een wee momenteel met een mede-blogger, Petra in Oneonta. Hun motel dat ze runnen en pas gerenoveerd hebben, en wat hun inkomsten betekend is overstroomd, en er is een grote schade. Er zijn veel mensen die wat voor hun willen doen, en er is een website opgezet; Hier staat hoe je bij kunt dragen. Dus als je ook mee wilt helpen om ze er weer bovenop te helpen, draag een steentje bij.

Een nieuw semester begint

2011-09-02T19:53:00.001-04:00

Deze week is college weer begonnen en ben ik weer begonnen als klinisch instructor voor de verpleegkunde studenten. Vorig semester had ik een groep samen met een andere instructor, deze keer heb ik zelf de hele groep. Het zijn dit keer eerste semester leerlingen, helemaal kersvers en groen dus. De eerste 4 weken zijn op campus, en ik ben er 2 ochtenden bij om te helpen. Een professor geeft de les, maar met het oefengedeelte help ik mee. Er zitten 20 studenten in de klas; als de stage in het verpleeghuis en ziekenhuis begint heb ik de helft hiervan. Het even flink wennen hoor. Ik moet me helemaal instellen op de gedachte dat ze echt nog niks weten. Een van de eerste dingen die ze leren is bloeddruk meten, pols tellen, steriele handeschoenen aandoen, en een heel eenvoudige wond steriel verbinden. Vandaag was een van de dingen die ze moesten oefenen het handen wassen. O zo belangrijk, erg basis, maar iets dat al te vaak niet goed genoeg gedaan wordt!
Het is een goed begin deze week, maar ik vindt het ook spannend want ik wil het wel allemaal goed doen.

Ik denk terug aan mijn eigen opleiding: de eerste opleiding in Venlo, dan de IC in Indiana, alle cursussen, alle doorwinterde verpleegkundigen waarvan ik geleerd heb, en alle andere mensen die me onderweg geholpen hebben naar het punt waar ik nu ben. Aan al die mensen een groot bedankt; ze zullen nooit weten wat ze betekend hebben.

Een inspirerende video, een schot in de roos! Ik dat ik zo ook nieuwe studenten kan inspireren. Een educator ben ik echter nog lang niet, daar heb je een master's voor nodig.

Orkaan schade

2011-09-01T19:07:00.003-04:00

Vele mensen voelen de gevolgen van de orkaan nog, en het zal nog even duren eer alles weer gerepareerd is. Heel wat schade!
Ook in het gebied waar Bart zit is het goed raak. Hij zit nu ergens in het Santonini Great Camp, en schreef dat zijn groep maandag en dinsdag 100 bomen opgeruimd hebben van de paden, gisteren telden ze nog 98 meer omgevallen bomen, hebben ze de schade aan een brug bekeken, en een 10 meter lange houten brug proberen terug te vinden, en niet gevonden. Hij vertelde over het plaatsje Keene, waar bijna geen weg naar toe meer heel is.
Ik denk dat Bart straks weer heel wat verhalen zal hebben!

Weekendje weg

2011-08-29T08:14:00.009-04:00

We zijn weer heelhuids thuis van een weekend in de Adirondacks. Gisteren hebben we urenlang door de harde regen en wind gereden. Het plan was eerst om tot maandag te blijven, maar toen kwam Tim erachter dat zijn school op maandag begint en niet op dinsdag, dus ons reisje werd met een dag ingekort. Op zondag zouden we nog een wandeling gaan doen, maar dat werd ook niks met een tropische storm die over ons heen raasde, en dus zijn we 's ochtends meteen vertrokken.

Tim was op donderdag naar Binghamton vertrokken om zijn spullen te verhuizen, en op vrijdag gingen we hem alweer halen om met ons mee te gaan naar Old Forge, in de Adirondacks. Eerst moesten de honden nog weggebracht, dus dat alles zorgde voor een omweg en een lange rit. Om 3 uur waren we in Old Forge, een beetje gaar van het rijden. We zaten in het Water's Edge hotel, tegenover het waterpark. We hebben rondgewandeld, en minigolf gespeeld 's avonds, niet zoveel dus.

Een grappig bootje.

Aan de overkant ons hotel.

Op zaterdagmorgen zijn we naar Tickners Canoe canoe gegaan, en daar een kano en kayak gehuurd. Wonder boven wonder gingen Tim en Niels ook mee. Niels onder de voorwaarde dat hij alleen maar in de kano hoefde te zitten en niet mee te roeien. Tim had nog nooit gekayakt en ik zag een grote smile op zijn gezicht. Hij vond het zo te zien wel leuk. Die kayak ging een stuk vlotter dan wij in de kano, daar had hij wel plezier in. We gingen blijkbaar zo langzaam dat Niels het niet kon uitstaan dat we steeds achter Tim waren en hij de roeispaan van mij overnam en een eind hard geroeid heeft.
Het was een leuk tochtje op de Moose River. Je kanoed tussen hoog gras, we kwamen af en toe langs een groep eenden, en we hebben een reiger en wat andere vogels gezien. We zijn een dik uur weg geweest. Het is een langzaam stromende rivier (althans op dat stuk), en stroomopwaarts is ook niet zwaar.

Net toen we weer bij het hotel waren kwamen Bart en Carly. Goede timing. We wisten nog niet of Carly ook mee zou gaan, Bart had al gezegd dat ze niet tussen de familietijd wilde komen. Ze voelde zich er wat ongemakkelijk bij in het begin, maar ik zei tegen haar als Bart haar meebrengt ze er ook bij hoort.
We gingen naar het waterpark, waar we een hele leuke dag hadden. Veel waterglijbanen gedaan, de laatste die we deden was wel HEEL spannned! En lekker gedobberd in de lazy river waar je uren kan doorbrengen, en jawel hoor, naar het sprookjesbos geweest. Hoe jammer dat ik geen fototoestel bij me had! Tim in het dwergenautootje, drie jongens op de drie blinde muizen (meer iets voor 3 jarigen, zo klein), en alle vier in Cinderella's pompoen.

Die avond probeerden we nog een kamer te krijgen voor Bart en Carly, maar behalve een hele dure kamer in ons hotel was er in de stad niks meer te krijgen. Dan de camping maar geprobeerd, daar hadden ze nog 1 camping cabin te huur, dat kwam goed uit. Wel grappig dat ze een papiertje moesten tekenen dat ze wisten dat er beren konden zitten. Na al hun tijd in de wildernis was dit huisje erg luxe. Er staat alleen een bed in, verder niks, maar ze hebben veel tijd in een tent doorgebracht, en er zijn luxe douches en wc's bij deze camping wat ze gewoonlijk ook niet hebben.
We bedachten dat de reden dat alles zo vol zat was dat de state parks allemaal hun campings gesloten hadden vanaf zaterdag voor de orkaan.

Op zondag werden we wakker met harde wind en regen. Dus die wandeling werd ook niks. We ontbeten en namen weer afscheid van Bart en Carly. Ze zitten ongeveer een uur rijden van Old Forge af, de tegengestelde richting van ons. Om 10 uur vertrokken we. Onderweg hebben we niks dan harde regen gehad. Orkaan Irene was tegen die tijd een tropische storm. Op de weg van Utica naar Syracuse telden we 71 hoogwerker trucks die oostwaarts trokken om te gaan helpen met alle stroomuitval, en we zagen verschillende vrachtwagens met grote generatoren. De rivieren rondom Binghamton zaten goed vol; we leverden Tim weer af, hij zit daar hoog en droog.
De honden werden weer opgehaald, wat was Muddles blij! Je kon hier ook zien dat het hard gewaaid had, overal takken en bladeren op de weg, en in de stad zagen we een omgevallen boom. Maar lang niet zoveel schade als op andere plaatsen.

Deze video is in het plaatsje Fleishmans, waar we jaren geleden een keer geweest zijn voor een skitrip. Op mijn blog van toen staan een paar foto's van de huizen, zo dicht bij het water. Zouden ze er nog staan?

Zoonlief's foto's

2011-08-16T09:06:00.003-04:00

Zondag is Bart weer vertrokken naar de Adirondacks om zijn werk/stage voort te zetten. Hij heeft het er wel naar zijn zin. Ze zitten midden in de natuur, en hier is een greep uit zijn honderden foto's die hij gemaakt heeft.

Nadat ze de hele dag gewerkt hadden gingen ze nog een berg op klimmen!

De rust en stilte van de meren in de Adirondacks.

Geweldig toch!

Foto's

2011-08-15T05:53:00.002-04:00

Hier staan nog een stel foto's van zaterdag; Micky staat er ook bij. De vrouwen met de zwarte gebloemde badmutsen zijn er van onze groep.

Het meer overgezommen!

2011-08-13T16:15:00.008-04:00

Vanmorgen was het zover, Women Swimmin'! Ik had al slecht kunnen slapen van de zenuwen en liggen draaien, bang om me te verslapen, en wat gebeurd er? Ik verslaap me! Misschien heb ik de wekker in mijn slaap uitgezet, maar een half uur na de tijd dat hij af moest gaan werd ik wakker en schudde Micky ook snel wakker.

Er deden zo'n 300 vrouwen mee aan dit zwemmen, en niet iedereen kan tegelijk starten natuurlijk. We zwommen in "pods" van 5 vrouwen (in totaal waren er 37 pods), en ons groepje was "wave 1, pod 2." Wave 1 betekende dat je op de eerste boot naar de overkant gaat, pod 2 betekende de tweede groep van 5 die in het water springt. Dus we moesten al vroeg paraat staan, om half zeven om precies te zijn. Ik werd om kwart voor 6 wakker! Hup het bed uit, badpak aan, spullen die ik 's avonds al klaar had gezet gepakt, en samen met Micky vertrokken. We dachten een korte weg te weten naar de jachtclub (geen club om te jagen, maar die jacht... boten dus, heeft), maar namen de verkeerde weg en kwamen toch nog op tijd! Micky zette me af en ging de auto parkeren een paar mijl verderop waar hij de shuttle bus weer terug naar de jachtclub kon nemen. Ik vond mijn "pod" snel, ik kende er maar een paar vrouwen van en we stelden ons aan elkaar voor. Het was best fris nog zo vroeg, en de zenuwen gierden hoor, ik stond te trappelen om me warm te houden, maar vooral te popelen om te gaan. Het duurde even, en wat later dan gepland vertrokken we.

Micky was zelfs nog op tijd terug om ons aan boord te zien gaan.

Daar gaan we.

Het meer overstekend kregen we de laatste instucties over hoe het te water gaan moest gebeuren, en ik probeerde maar niet te kijken hoe ver varen het is. Het waaide ook een beetje, wat golven betekend. We waren snel aan de overkant waar al een heleboel kayaks en kanos klaar lagen om ons te begeleiden. Ik kon niet wachten om in dat water te springen! Als tweede groepje sprongen we om de beurt in het water, en het was wonderlijk warm na een tijd te hebben staan koukleumen (76F). Ik er tegenop gezien om van die boot af te springen in het koude water, en dat viel dus reuze mee.

Links zie je de boot waar de zwemmers vanaf springen (ingezoomd).

We begonnen aan de zwem, we probeerden bij elkaar te blijven als groepje, maar dat was toch moeilijker dan ik dacht. Ik zwom dan bij deze en dan bij die. Er werd af en toe gekletst; het is geen race, en ik heb echt geprobeerd om het rustig aan te doen. Ik had geen idee hoe moe ik zou worden en wilde mezelf niet uitputten. Dus af en toe even flink doorzwemmen, af en toe rustig aan doen, en af en toe even om mijn rug zwemmen of watertrappelen. Het ging heel goed.
In het midden van het meer waren de golven wat groter en dat was wat moeilijker, maar ging toch best wel. Er was een moment waar ik eraan dacht hoe diep het hier wel niet is, en dat heb ik maar snel weggeduwd! Daar moet je echt niet aan denken!
Ik heb wel wat water gehapt, maar dat hoort er ook bij. Met de wind en de stroming ging ik af en toe wel een beetje van de koers af, maar dat hielden de beschermengeltjes (de kayakers) wel in de gaten en die wezen je weer de juiste richting aan. Het is moeilijk te zien als je in het water ligt! Je ziet de overkant wel, maar waar precies aan de overkant is niet goed te zien. We hadden aardige kayakers bij ons! Af en toe moest ik ook gewoon even stoppen om me heen kijken om de hele stemming die er was in me op te nemen (en om alwEEr het zwembrilletje te ontmisten), het was zo geweldig om dit allemaal mee te maken. Zoveel vrijwilligers organiseren dit, zoveel zwemmers, zoveel kayakers, en allemaal om Hospicare te helpen.

En eigenlijk was de zwem heel snel voorbij. Ik weet niet precies hoe lang ik erover gedaan heb, ik was om vijf over 8 klaar, dus ik denk net een uur.

Daar loop ik midden op de foto, zoekend naar mijn familie, die me niet uit het water heeft zien komen. Het was moeilijk voor hun om te zien in het water of ik eraan kwam. Bart en Carly waren er ook, leuk dat ze er ook zo vroeg voor opgestaan waren.

Ontbijt stond klaar voor de zwemmers, daar had ik wel zin in!

Nog wat foto's die ik genomen heb nadat ik klaar was. Er vertrok nog een boot met zwemmers, ik was wel blij om bij de eersten te zitten.

Kayakers in de verte. Ze zijn onze beschermengeltjes.

Zwemmers komen bij het eindpunt aan.

Zwemmers en begeleiders, ingezoomd naar de overkant.

Waar we uit het water klommen.

Het weer werkte perfect mee, dat is ook wel eens anders geweest. Vorig jaar moest er langs de kant gezwommen worden vanwege de hoge golven, maar is het halverwege afgelast. Het was me een adrenaline rush hoor! Geweldig om dit mee te maken, en op naar het volgend jaar!

Beetje tuin, beetje kids

2011-08-09T10:03:00.004-04:00

Het weekend hebben we Bart maar weinig gezien. Hij was steeds op pad, en ik werkte avonddienst. Gisteravond zijn we uit gaan eten, en hebben we nog een eindje gewandeld bij Buttermilk Falls. Daar waren ze nog niet geweest, ze hebben hier veel gewandeld, en hij heeft Carly de omgeving laten zien. Gisteravond kwamen ook de verhalen los, en het was heel leuk om te horen hoe zijn leven er nu uitziet. Ze zitten daar in de wildernis telkens 5 of 10 dagen aan een stuk met een groepje van 5 personen, en er zijn dagen dat ze niemand anders zien. Het werk varieert van nieuwe paden aanleggen en paden opruimen, tot bruggen en hutten herstellen, tot uitheemse plantensoorten verwijderen. Hij had wel leuke verhalen te vertellen! Vandaag zijn ze naar de Pocono's vertrokken en dan gaan ze morgen door naar New York. Ik denk dat het overweldigend zal zijn na die maanden in de Adirondacks, in het weekend gaan ze weer terug naar hun werk. Ze hebben het wel goed naar hun zin daar midden in de natuur!

Tim en Niels zijn klaar met hun klas en hebben allebei een A gehaald. Geweldig dat Tim Calculus 2 er nu op heeft zitten, driemaal is scheepsrecht. Niels had psychologie, hij vond het gemakkelijk, maar wel interessant.

Dan mijn tuin... in het voorjaar dacht ik eindelijk eens mooie stokrozen te krijgen, de planten waren zo groot en er kwamen knoppen in, maar de herten hebben andere plannen. Ze hebben de ochtendglorie en stokrozen opgegeten. Dit was een paar weken geleden. Nu heb ik nog nooit eerder last van herten gehad. Om de groententuin staat een hek, maar ik had een lager hek dan vorig jaar, en je kunt al raden wat er nu komt. Jawel hoor. Daar ook herten in gehad. Alle snijbieten hebben ze tot aan de grond afgegeten. Ze hebben wel zo voorzichtig rondom de tomatenplanten gelopen dat er daarvan geen blaadje gekreukt is. Die smaken blijkbaar niet goed en die staan nog allemaal overeind. Ook de bonen, waar net klein boontjes aan begonnen te komen, zijn afgevreten. Grrr! Er is toch genoeg ander groen te eten? Waarom moet dat nu van mijn plantjes?

Snijbietstompjes.

Basilicum en paprika lusten ze blijkbaar ook niet. Of ze bewaren dat als toetje voor later.

En restjes bonenstruiken.

Om dan maar positief te eindigen, hier een foto van iets wat het goed doet, een plant met bloemen zo groot als schoteltjes;

En nog een foto van de cavia nadat ze in bad is geweest.

Ze voelt zich een beetje vernederd geloof ik.

We hebben een raam in de badkamer, en ons gezin is even compleet

2011-08-05T08:02:00.000-04:00

We wonen nu al 19 jaar in dit huis. Niet voor te stellen he? In die tijd hebben we al heel wat veranderd en gerenoveerd en dergelijke, net zoals je met een huis blijft doen. Een van de eerste dingen die we renoveerden was de badkamer, die inmiddels alweer aan een vernieuwing toe is. Dat laten we nog even liggen. Een ding wat heel vreemd is in die badkamer is dat er geen raam in zat, en dus geen goede ventilatie. We hebben het ooit geprobeerd op te lossen met een ventilator in het plafond, maar nadat die jaren geleden kapot ging hebben we er niks meer aan gedaan. Af en toe hebben we last van schimmel op de wanden, en nu, na 19 jaar moest het maar eens afgelopen zijn. In mei hadden we Steve, de man die ook ons terras gebouwd heeft, voor een schatting gevraagd om een raam in de badkamer te maken. Hij had nog een heleboel grote klussen die hij eerst moest doen eer hij met onze raam kon beginnen, niet erg, na 19 jaar kunnen nog wel even wachten, maar gisteren begon hij eraan.

Eerst het framewerk gemaakt.

En opeens zat er een raam in!

Licht op de badkamer! Zonder lampen aan te moeten doen! Ha! Geweldig.

Vandaag komt Steve terug voor de afwerking. De siding ligt er buiten nog af. En hij gaat ook meteen even de raam van de badkamer beneden vervangen, want daar komt de kou door in de winter.

En dan nog veel leuker; Bart kwam gisteravond thuis voor een aantal dagen. Eind mei is hij vertrokken en is in juni nog een halve dag thuis geweest, maar verder hebben we hem niet gezien. We hebben ook weinig contact gehad, omdat hij steeds dagenlang in de wildernis zit. We hadden al tegen elkaar gegrapt dat hij als bushman met een lange baard terug zou komen, en inderdaad lijkt hij op een bushman, en heeft hij een dikke baard. Ik heb beloofd geen foto's te plaatsen. En hij kwam niet alleen thuis, hij heeft een vriendin bij zich. Hij zei dat ze nergens naar toe kon, want ze komt uit Hawai en kan niet even naar huis, ja ja. Een aardige meid, en ze heeft wel 5 keer bedankt dat ze hier mocht blijven, en ze bracht een doos chocolade mee. Och, natuurlijk mag ze hier blijven!

Hij heeft al allelei verhalen over zijn avonturen verteld, heel leuk. Vooral het verhaal hoe ze een beer verjaagd hebben uit hun kampeerplek; de beer had een beer-veilige container gejat waar popcorn in zat, en met stenen gooien hebben ze hem verjaagd en hun popcorn terug gekregen, maar nog belangrijker, hun container. Die beer had al eerder problemen veroorzaakt, en heeft labels in haar oren. Ze hebben er wel van geleerd om hun eten beter op te bergen. Griezelig, zeker als je dan hoort dat ze er later achter kwamen dat die beer een jong heeft. Maar goed, ze hebben ervan geleerd, en kunnen nu een verhaal vertellen.

Zwemmen!

2011-07-27T08:39:00.003-04:00

Met de reisjes van de laatste tijd was het reizen, werken, weer reizen, weer werken, en geen dag gewoon thuis zijn. Het was wel leuk allemaal, maar ik ben blij om morgen eindelijk een paar dagen gewoon thuis te kunnen zijn. Ik kijk er al naar uit om niks te moeten.

De laatste tijd ben ik flink aan het zwemmen. Ik ga meedoen met Women Swimmin' op 13 augustus, een fundraiser voor Hospicare. Met een groep van zo'n 300 vrouwen zwemmen we de 1.2 mijl over Cayuga Lake. Spannend hoor! Het is geen race, het doel is alleen om de overkant te halen. Tot nu toe heb niet het zwemmen als het moeilijkste ervaren, maar het fundraising. Ik heb moeite om mensen voor geld te vragen, al is het niet voor mezelf maar voor Hospicare.

Vier jaar geleden hebben Micky en ik mee gekanoed om te helpen als nodig was, het was toen prachtig om mee te maken, en ik heb altijd al willen zwemmen, maar elk jaar was er wat anders. Het is een goed doel, ik heb zelf vaak gezien hoe hospicare helpt in wat een moeilijke en stresvolle tijd is voor mensen.

Dus.... zwemmen maar. Ik begon in mei in het zwembad van TC3, nadat ik erachter kwam dat ik daar met mijn ID kaart gratis kon zwemmen. Daarna vanaf juni in Cayuga Lake, bij Taughannock Falls, wat toen nog maar 69F was. Dat was even doorbijten! Nu is de temperatuur opgelopen tot 83F. Hopelijk blijft het dat en is het over een paar weken nog lekker warm.
Verder heb ik in elk hotelzwembad gezwommen, zo ver als het kan in zo'n klein bad, en ik heb nu een paar zwemlessen gehad bij de YMCA, en nog een 2 lessen te gaan. Dit is speciaal voor mensen die met Women Swimmin' meedoen, en we krijgen veel instructie over hoe we onze slag kunnen verbeteren, "drills" (oefeningen), en uithoudingsvermogen. Allemaal heel leerzaam. Ik heb altijd alleen maar schoolslag gezwommen, maar ook daarover was meer te leren. Ik ben nu ook aan het oefenen voor freestyle (crawl). Mijn fout was altijd om het meteen goed te willen doen, maar zoals de video's op die link laten zien begin je met "drills" en gaat dan elke keer een stapje verder. Eerst 1 ding goed aanleren zodat het automatisch wordt, en dan het volgende aanleren. Ik kan nog altijd niet goed een hele baan trekken in freestyle, maar hopelijk ben ik over een paar weken zo ver dat ik schoolslag af en toe kan afwisselen met freestyle, zodat ik af en toe eens andere spieren kan gebruiken.

Ik vindt het zwemmen in het meer vooral heel fijn, en vraag me af waarom ik er in vorige jaren bijna nooit ben gaan zwemmen. De komende 2 zaterdagen zal er bij Taughannock Falls 's morgens een extra lang stuk afgezet zijn in het meer waar we kunnen zwemmen. Dus zwemmen maar! En wat een geweldige stok achter de deur om in conditie te raken!

Heet!

2011-07-22T19:18:00.003-04:00

Omdat een foto meer zegt dan woorden:

Volgens de krant is het in onze county nog maar 10 keer ooit meer dan 100F geweest.

Vandaag zijn we weer thuis gekomen. We waren van plan om bij Delaware Gap kayaks te huren en op de Delaware een eind te kayaken, maar het was ons zelfs te heet om op het water te zitten. Bij het hotel in de buurt van Philadelphia was het nog erger, voordat we in de auto zaten dropen we al van het zweet. Het was er nog warmer dan hier, en een hoge luchtvochtigheid. Een kayaktochtje hebben nog tegoed!

Uitstapje

2011-07-21T11:03:00.005-04:00

Vorige week hadden we een leuk bezoek van Marjan en Jan van het Allesamerika forum. Ze zijn 3 maanden aan het trekken van kust naar kust, en waren hier in de buurt. Het was leuk om ze te ontmoeten, en we hebben gezellig gekletst.

Hun vakantieverhaal staat hier.

Pa had me dit prieeltje gemaakt (met mijn instructies :) Zoiets had ik ooit bij een rustplaats langs de autoweg gezien en ik vond het mooi. We hebben er 3 verschillende klimplanten naast geplant, en de bedoeling is dat het volgroeid;

Deze clematis is blij met zijn nieuwe plekje.

Micky moest vandaag naar een les in Pennsylvania, en omdat ik de dagen vrij heb ging ik mee. We vertrokken gisteren, en laten we nou net op diezelfde rustplaats van het prieeltje stoppen.

Zo ziet het er tegenwoordig uit. Het bouwwerk kun je alleen nog zien als je onderin kijkt, en de takken zitten er helemaal in verweven.

Zoals het bordje op de bank aangeeft moet je uitkijken voor de vogelpoepjes. Er zaten allerlei vogels in te tjerpen.

Micky moest in de buurt van Philadelphia zijn voor zijn klas, maar we maakten een omweg langs het strand. Naar mijn gevoel een flinke omweg! We gingen naar Sandy Hook, wat onder de National Park Service valt. Het is een mooi schiereiland, met veel zandstranden. Ik kan me voorstellen dat het hier in de weekenden stinkend druk kan worden! Het viel gisteren helemaal mee met de drukte.

Zo'n bord kom je dan tegen. Je bent gewaarschuwd!
En als je dat bord mist, zie je dit bord misschien:

Voor wie denkt dat naaktstranden (ofwel clothing optional) niet bestaan in Amerika omdat ze te preuts zijn, helemaal mis. Iedereen moet toch minstens 1 keer in zijn leven ge-skinny dipped hebben!

Aan het einde van het schiereiland ligt nog een kustwachtbasis, vroeger was hier een marinebasis en het geschut van de tweede wereldoorlog staat er nog. Ik zag dat je ook rondleidingen kon doen.

Op een heldere dag moet je hier Manhattan kunnen zien liggen.
We hebben lekker op het strand gelegen en in de golven gezwommen. Heerlijk! We zijn niet zo heel lang gebleven, ik verbrand veel te snel, zelfs met factor 50 op.

Volgens de folder de oudste vuurtoren in de VS.

Er liggen allerlei gebouwen rondom, bij sommigen zijn de ramen dichtgetimmerd, andere zijn nog in gebruik, maar het kwam over als een spookdorp. Nu waren wij er wel laat in de middag, en we hadden niet veel tijd om verder te kijken.

We hadden nog zeker een uur te rijden, wat nog veel langer werd door file, en vreselijk rijden op de NJ Turnpike, maar we kwamen goed aan bij het hotel. Het was een heerlijk D-tour, ik zal Sandy Hook zeker aanraden, het ligt alleen een beetje uit de weg, en in de weekenden moet je het vermijden.

Pa en ma aan de wandel

2011-07-19T09:41:00.000-04:00

Ze lopen nog goed hoor!

De rest van de trip

2011-07-12T15:50:00.006-04:00

Zaterdag
Na het ontbijt ging ik eerst even wat zwemmen in het hotel. Het was geen groot zwembad, maar genoeg om even te strekken en te oefenen. Ik voelde mijn spieren wel van de dag ervoor.

Daarna trokken we naar het centrum van Grand Rapids. Op tv zagen we gisteravond dat Betty Ford net op 93 jarige leeftijd is gestorven, en ze hier in Grand Rapids bij haar man begraven zal gaan worden. Het President Ford museum was gauw gevonden, en we hebben het condolence boek getekend. Het was er nu nog niet druk, dat zal komende week wel anders worden. Het museum was dicht, maar daar zouden we toch geen interesse voor hebben. De voorbeidingen voor de begrafenis waren al aan de gang, en een werker was president Ford’s graf met een hogedrukspuit aan het schoonspuiten.

Het museum ligt aan de rivier, en in het park waren veel mensen aan het schilderen.

Er was ook een ‘orientering’ tocht aan de gang, er renden verschillende mensen op zoek naar hun clues. Ook was er een wielertocht. Aan evenementen hier geen gebrek.

We liepen naar het Public Museum aan de overkant van de weg, we wilden eens zien wat hier was. Het leek ons wel leuk om te zien, en we betaalden de entree. Er was tevens de Bodies tentoonstelling; Micky wilde hier niet extra voor betalen, maar mij leek het wel heel interessant om te zien.
Het museum is erg leuk.

Er is onder andere een oude winkelstraat nagebouwd, heel leuk om te zien.

De Bodies tentoonstelling was vast kleiner dan op sommige andere plaatsen, maar heel erg interessant. Zeker voor mensen die nooit in een anatomieboek kijken, maar ook voor degenen die wel hun anatomie kennen is het interessant om te zien.

Daarna trokken we naar de winkel Vanderveen, waar ze Nederlands spul hebben.

We waren als kinderen in een snoepjeswinkel, en verzamelden weer wat lekkere dingetjes. Er was een oudere vrouw aan het afrekenen en ze sprak in het Limburgs tegen haar dochter. Ik zei "Goh, Limburgs hoor je toch nooit', en we komen in een leuk gesprek. De vrouw blijkt volgend jaar 90 te worden, en ze heeft al 50 jaar in de VS gewoond. Dit was voor haar de eerste keer dat ze hier iemand uit Limburg tegenkomt! De dochter woont sinds haar 12e in de VS, en kent geen Nederlands, maar wel Limburgs. Ze vertelt hoe dat wel moeilijk was toen ze eens in Nederland was. Het wordt een hartelijk gesprek met allebei, en als ze gaan krijg ik een stevige omhelzing van allebei.

In de winkel kun je gratis een kopje koffie (Douwe Egberts!) en speculaaskoekje krijgen, en terwijl ik dat lekker op zit te drinken en knabbelen begint een man tegen een stel te praten en te vragen waar ze vandaan komen. Twee zijn er van Maastricht en eentje uit Belgie. Met de Belgische heb ik leuk gepraat. Ze woont hier 2 uur vandaan, de Maastrichtenaren zijn op bezoek. Ondertussen werden die aangesproken door een man die hier woont, en zo te horen heeft hij nog altijd wel heimwee naar Nederland, ondanks dat hij al sinds zijn 14e hier woont. Hij had zo te horen grote behoefte aan nog eens Nederlands te praten.

Hierna gingen we richting Richard, maar bleven niet zo lang.

Lekker in de boom zitten.

Het was erg heet en benauwd, en het werd te warm om de ingeslagen spullen in de auto te laten liggen. Het was lekker om even af te koelen in het hotel, op te frissen en tegen 6 uur trokken we weer richting Richard’s voor het feest. Dit jaar was het een Caribisch thema, en er waren een paar mensen van verschillende restaurantjes die het eten klaar maakten en het was een beetje een competitie wie het lekkerste eten had. Het zag er al lekker uit op de barbeque. De band deed hun soundcheck, en speelde een paar nummers. Daarop verscheen de politie, en kreeg Richard een waarschuwing voor het lawaai.
Hij kwam even later vertellen dat hij waarschijnlijk die avond in de gevangenis terecht zou komen. Het is altijd heel goed gegaan, hij heeft veel vrienden in de stad, inclusief politiemensen, maar er is nu iemand die het op hem gemund heeft en een klacht voor het lawaai heeft ingediend. Ik zag dat hij een beetje nerveus was, maar een feest aflassen zou hij nooit doen.

Het feest was heel leuk, met de band Ceasar Myles and the Dreaded Truth.

De band speelt reggae, het eten is goed, we kletsen met veel mensen, en spelen een potje biljard.
Toen mensen over de klacht tegen Richard hoorden werd de fooienpot bij de bar vernanderd in een borgsom pot. En opeens is het 10 uur.... na 10 uur mag je geen lawaai meer maken... om kwart over tien was de politie er weer en kreeg Richard een bon voor lawaaioverlast. Nadat de band het liedje afmaakte, en hij iedereen toesprak om de band te bedanken, en zijn vrouw te bedanken moest de muziek stoppen. Blijkbaar deed hij er te lang over om het lawaai te stoppen. Hij had 5 minuten, maar het duurde 15 minuten. Even later hoorden we dat Richard gearresteerd is en in boeien achter in de politieauto afgevoerd. Snel werd er nog rondgegaan met de borgsompot, en het geld was bij elkaar zodat hij niet de nacht in de cel hoefde door te brengen. Iedereen moest vertrekken, het feest was voorbij. Geen leuk einde!

De volgende dag hoorden we dat Richard na 2 uur op het politiebureau weer thuis was. Ook wel handig dat zijn advokaat op het feest was, kon die meteen helpen. Beetje bij beetje kwam het hele verhaal, blijkbaar heeft hij altijd de politie gebeld voordat hij het feest heeft, en dan houden ze altijd een oogje in het zeil. Deze keer had hij een stagaire aan de telefoon gehad, en die had verteld dat hij entree zou heffen. Dat is niet het geval, want dan zit je met allerlei drankvergunningen in de knoop, maar zo was het wel hogerop gegaan.

Het komt allemaal wel goed.
Die zondag hebben we vooral was rondgehangen, en geprobeerd om koel te blijven. Vicky en ik gingen zwemmen in het hotel, en we hebben een eindje rondgelopen in de buurt. Wat een mooie huizen liggen daar!
We waren van plan om mee te helpen met de opruiming van het feest, maar dat was die nacht al allemaal gedaan. Er zaten een heleboel slaperige mensen, sommigen waren pas om 6 uur naar bed gegaan. Er werd die avond nog eens gebarbequed, en er werd aan de waterglijbaan gewerkt.

Nog altijd niet af. Ik ben benieuwd of het zal werken of dat er iemand gewond in raakt.

We maakten het niet laat, en namen afscheid van iedereen. Op maandag hadden we weer een lange tocht voor de boeg; als eerste in de ochtend was er een finks omweer, waardoor de stroom in het hotel uitviel, en we in het halfdonker in moesten pakken. Onderweg was vooral saai, maar af en toe heb je toch aparte dingen te kijken. Zoals die rij van 10 schoolbussen die we passeerden op de autoweg, of die 5 airstreams op een rij. En dat witte hert dat we langs de weg zagen huppelen, en dat Amish rijtuig met man, vrouw en kind, en achterop een paar jerry cans om benzine te gaan halen bij het tankstation.

Het was leuk, we zijn weer goed thuis, en dat is ook goed!

Naar Michigan

2011-07-07T23:50:00.005-04:00

Ik heb al weer lang niet geschreven. We genieten van de zomerdagen als die er zijn, en afgelopen week was er veel zon. Afgelopen weekend zijn Micky en ik bij het Erie Canal gaan fietsen. Het was warm, en zo gek ver hebben we ook alweer niet gefietst. Een gek toevalligheidje onderweg: we waren in de buurt van Brockport in een winkel om broodjes te halen, en er liep een bekende van ons dorp binnen. Ik riep haar naam maar ze reageerde niet. Toen begon ik te twijfelen of ze het werkelijk was, maar even later kwam haar man binnen. Ze was naar de toiletten gelopen, en we wachtten tot ze terug kwam om hallo te zeggen. Zo grappig, ze had Micky al gezien, maar gedacht dat het een dubbelganger was. Gek, we hadden haar die ochtend in het dorp zien lopen met haar hond, en nu komen we haar daar tegen. Het blijkt dat ze in die omgeving is opgegroeid en ze op familie bezoek ging. Klein wereldje soms.

Zondagmiddag zijn we naar Taughannock Falls geweest, het was 4 juli weekend en erg druk met vakantiegangers overal. Zo druk heb ik het park nog nooit gezien! Ik heb een eind gezwommen in het meer en de kinderen lieten Muddles zwemmen verderop. Ze durft nu eindelijk helemaal in het water.

Vorige week heeft Niels een plaatsingstest gehad voor TC3; omdat hij geen werk heeft vonden we dat hij maar wat anders zinnigs moest doen, en een klas nemen. Daar was hij het mee eens, maar de enige klas die hij op dezelfde tijd als Tim's klas kon nemen (Tim doet Calculus 2 voor de derde keer; driemaal is scheepsrecht) was psychology, en je hebt er Engels 100 voor nodig. De test had hij goed genoeg gedaan dat hij dat Engels 100 niet nodig heeft. Dus woensdag begon voor hun twee de klas. Zo kunnen ze samen rijden, hopelijk doen ze het allebei goed. Niels heeft in ieder geval een erg kleine klas, met maar 5 anderen!

Micky en ik zitten nu in Grand Rapids, Michigan. Ik wilde graag in 2 dagen rijden en onderweg nog wat zien, maar zet Micky achter het stuur en hij knoert door, en we zijn er in 1 dag naar toe gereden. Deze keer reden we door Canada, wat ongeveer een uur korter is, maar waar je wel 2 keer door de rij van de douane moet. Het was allemaal goed te doen. De weg van Hamilton naar Sardia is wat saai, wel een goed onderhouden weg. Jeetje, daar kwamen we achter toen we de grens naar de VS weer over waren, wat een gaten die eerste 10 mijl in de weg!

We kwamen er ook achter hoeveel, of eigenlijk hoe weinig, mijl onze Peanut kan rijden op 1 tank. Het benzinelampje ging aan, en gelukkig waren we binnen 5 mijl bij een tankstation.

Een eind voordat we bij Grand Rapids komen hoorden we over een moordpartij in Grand Rapids, waar de dader nog op de vlucht was. Hij had 7 mensen op 2 verschillende plaatsen vermoord. Toen we Grand Rapids binnen reden zagen aan de andere kant van de autoweg een stuk of 6 politieauto's over de weg vliegen. Ze zaten de dader achterna. Bij het hotel zagen we in de verte de politiehelicopter, en de hoteldeuren zijn gesloten; ze kijken eerst wie er aan de deur is voordat er opengemaakt wordt. De moorden blijken hier niet ver vandaan gepleegd te zijn.
Later zagen we op tv dat de dader in een huis gerend is en 3 mensen gegijzeld houdt.

Op onze kamer keken we eerst eens hoe ver dit alles van Richard is, en hoe we bij hem konden komen; de zuidbaan van de autoweg was afgezet. Via de GPS konden we toch via kleinere wegen naar hem toe, en het was een leuk weerzien. We hebben de avond daar doorgebracht. Hij is nog druk bezig met de party van zaterdag plannen, en een maf idee voor een waterglijbaan te realiseren. Foto's daarvan volgen later wel, want ik denk dat het niet klaar zal zijn voordat we weer naar huis gaan. Het was leuk ze weer te zien, en ook Vicky, Micky's zus is dit jaar van de partij. We kregen een rondleiding van het huis; hij is nog steeds bezig met opknappen. Het huis is meer dan 100 jaar oud, en was een crackhuis toen hij het kocht. Kun je nagaan hoe het er voorheen uitzag. Ze vonden de gebruikte spuiten in he verwarmingssysteem, en er was veel vernield. Het begint echt ergens op te lijken, en het heeft heel wat karakter.

Tegen een uur of 11 vertrokken we, en we zagen dat de autoweg nog steeds was afgezet. Pas op de kamer zagen we op tv dat de gijzeling afgelopen is met de dader's zelfmoord. Gekken zijn er overal!

En nog eens tot ziens

2011-06-27T20:35:00.002-04:00

Nog even snel een foto voor vertrek;

En toen was het tot ziens! Het was weer een leuke tijd.

Daar gaan ze.

Tot ziens

2011-06-23T20:26:00.007-04:00

Afscheid nemen is moeilijk. Niet wetend of je elkaar nog ooit zult zien, maar hopend op wel. Ergers. Ooit een keer. "Goodbye" is "see you later!"

We hebben de laatste dag met Giulia doorgebracht met nog een keer een wandeling in Taughannock Falls, ze heeft ingepakt (haar oplossing voor teveel spullen om mee te nemen was dat ze veel kleren aan haar vriendinnen heeft gegeven) en we hebben gekletst, en geprobeerd er niet te erg down van te zijn. Ik had haar een fotoboek gemaakt, en zo grappig, ze had voor ons ook een fotoboek gemaakt. Dus zo konden we nog wat herinneringen ophalen.

Vanmorgen was het tijd voor Giulia om te vertrekken. Na 10 maanden is ze echt een deel van onze familie gaan uitmaken. Ze moest al om 6 uur op het vliegtuig, dus dat werd erg vroeg opstaan. Gisteravond was het nog aan de late kant geworden met uit eten bij Applebees en thuis een spel Cranium spelen. Vanmorgen ging de wekker om 4 uur. Dacht ik. Maar er is iets mis met de wekker en het bleek nog maar 3 uur te zijn, dus weer terug het bed in gedoken voor een uurtje. Toen echt om 4 uur opgestaan, Tim en Niels wakker geschud; Giulia was al op. Een half uur later vertrokken we. Micky bleef thuis, hij moest werken en ging terug naar bed zodat hij zijn werkdag niet doodmoe door hoefde te komen.

Het is altijd verrassend hoeveel mensen er al zo vroeg op dit kleine vliegveld staan. We moesten nog in de rij wachten om in te checken. Een van de 2 koffers bleek net iets te zwaar te zijn, en ze moest er wat uithalen; het kon mee in de handbaggage. Opeens kwamen er 4 vriendinnen van Giulia opdagen, iets wat ze niet verwacht had. Toen kwamen de tranen, en het werd een emotioneel afscheid. Ze moest toch echt gaan, want ook security duurde even en ze was als een na laatste in het vliegtuig. Zo'n propellor vliegtuig wat we allemaal zo leuk vinden (not!). We hebben gewacht tot het vliegtuig in de lucht was, het was nog even afwachten of ze wel konden vertrekken want niet ver weg begon het te bliksemen.
We hebben nog even met haar vriendinnen gepraat; de Japanse vriendin's gastzus is een vriendin van Dasom. Wel grappig hoe klein het wereldje soms is.

Nu is het huis opeens een stuk leger en stiller. Ze was wel iemand die leven in de brouwerij bracht. Het is altijd zo goed gegaan. Hopelijk zullen onze plannen om volgend jaar op bezoek te gaan uit gaan komen!

Ditjes en datjes en updates

2011-06-19T21:20:00.000-04:00

Nou, en zo opeens heb ik al een hele tijd niet meer geblogd. Zo lang is me nog niet gebeurd geloof ik. Niet dat er niks te melden is, we zijn druk genoeg bezig.
Pa klust heel wat af hier, ma is met quilten bezig en als ik thuis kom van mijn werk is de was schoon en het huis aan kant!
We doen ook veel leuke dingetjes. Tja, wat allemaal? Wandelingen en uitjes, klussen en kletsen. Dingetjes zoals een avondje mini-golven (pa won), en daarna het lekkerste ijs eten bij "Not my dad's."

Pa, ma, Muddles en ik hebben verschillende wandelingen gemaakt. Onder andere een stuk van het Finger Lakes trail, en bij Taughannock Falls het pad boven langs het ravijn. Dat laatste was er een dat pa en ma nog niet gedaan hadden. Zo zijn er nog altijd plekjes om te ontdekken.

Waterval.

Even uitrusten.

Niels en Giulia hebben deze week examens, maar ze hebben er allebei maar een paar en daardoor veel vrij. Giulia had trouwens nog een award gekregen, de Rotary Exchange Award. Ze was voorgedragen door haar lerares in US Government. Er waren heel wat uitreikingen uit te geven en allemaal best officieel. Heel leuk dat ze dit kreeg, haar "prijs" bestond uit een check en een boek.

Op dinsdag week zijn Giulia en ik gaan paardrijden bij Painted Bar Stables. Dat wilden we allebei graag een keer doen, en op het Ithaca Festival kwamen we erachter dat er hier niet ver vandaan een plek is waar je trail rides kunt doen. Het was een regenachtige ochtend, maar we gingen net tussen de buien door. Het was er wel modderig door, maar geweldig en ik ga dat zeker nog vaker doen. Het is al zeker 15 jaar sinds ik op een paard gezeten heb, en het is onwennig, maar ook een beetje als fietsen en iets wat je niet vergeet.

Over fietsen gesproken, op woensdag zijn we naar de Grand Canyon of PA gegaan om te fietsen. Het was na die druilerige dinsdag opeens stralend weer. Het was er prachtig! We waren met 5 personen en hadden maar 4 fietsen bij ons, dus eentje moest er lopen. Dat was ik dus, samen met Muddles die ook mee was gekomen. Ik liep een stuk, en na een tijdje kwam Micky terug fietsen zodat ik de fiets kon nemen en hij terug liep met Muddles. Ik haalde de rest snel in, en samen fietsten we nog een eind. Je moet hetzelfde pad ook weer terug en op de terugweg stond er een ambulance op het pad. Geen idee wat er gebeurd was, maar iemands fiets werd ook opgeladen.

Als je geen zin hebt om te fietsen of lopen kun je ook een huifkar nemen.

We gingen bij het uitkijkpunt kijken, heel mooi.

Daarna zijn we nog even in Wellsboro geweest om een ijsje te eten. Ma ging bij een quiltwinkel kijken en er bleef weer een lapje aan haar vingers plakken. Toen we de winkel uit waren kwam de verkoopster achter ons aan met een paar hondekoekjes voor Muddles die samen met Micky geduldig voor de winkel had zitten wachten. Wat lief!

Om het allemaal maar aktief te houden zijn ma en ik vrijdag naar water aerobics geweest. Het is nog niet naast de deur; ik kwam erachter dat ik als werknemer van TC3 gratis van hun zwembad gebruik kan maken en ik moet snel in goede zwemvorm komen om mee te doen met Women Swimmin' in augustus. Ik was vorige week al eens geweest om baantjes te trekken, en zag toen dat ze ook aerobics hebben. Dat leek me wel leuk om samen met ma eens te doen. Het was ook leuk, hoewel de gemiddelde leeftijd vrij hoog lag, het tettergehalte hoog lag, en de motivatie niet bij iedereen al te hoog was. Je kunt net zo goed of slecht meedoen als je wilt, dus je krijgt toch een goede oefening als je goed je best doet. Ik voelde het de volgende dag wel een beetje dus ik heb wel goed mee gedaan. Iedereen was erg aardig en velen stelden zich voor, en we werden meteen in de groep opgenomen. Ik kende er 1 persoon, namelijk onze professor verpleegkunde. Leuk om haar daar ook te zien.

Weer thuis was het tijd om alles klaar te maken voor Giulia's afscheidsfeestje.
Er was goede kans op regen en onweer en we wilden barbequen, dus hebben ze met een zeil een afdak gemaakt over het terras. Het werkte prima, alleen zat de hele bubs beneden in de kelder toen het begon te regenen, dus eigenlijk was het niet nodig geweest.

De vlaggen hangen erbij.

Giulia en vrienden.
Je zult het weten als je een stel tieners uitnodigt; het eerste wat ze zeiden toen ze binnen kwamen was "we hebben honger" en "kunnen we nu eten?"! We hebben maar snel wat chips en rauwkost voorgezet en de hamburgers op de gril gelegd!

Het was wel uniek: we zaten zo met 9 nationaliteiten in huis, met iemand uit Argentinie, Brazilie, Mexico, Japan, China, Belgie, Frankrijk, Nederland, en natuurlijk USA (10 nationaliteiten als je Giulia's dubbele nationaliteit van Italie meetelt).

Ze hadden het leuk gehad, en Giulia was er heel blij mee.

Ook heel leuk dat Bart voor een bliksembezoek thuis kwam. Hij zit nu alweer 3 weken in de Adirondacks, zo'n 5 uur rijden. De berichtjes en telefoontjes die we hier en daar van hem krijgen zijn altijd maar kort, dus het was leuk om even een klein beetje bij te praten. Half negen kwam hij vrijdagavond aan en zaterdag ging hij alweer voor de middag weg. Dat was even snel op en neer. Hij kwam net terug van een kampeertrip en gaat morgen alweer op een volgende kampeertrip. Het is nog altijd training, en volgende week begint het echte werk. Hij heeft het wel naar zijn zin.

Zaterdagmiddag gingen we naar het Waterfront Festival in Watkins Glen, waar de cardboard boat regatta gehouden werd. Mensen bouwen hun boot van karton en tape en moeten daarmee de finish zien te halen. Het was wel leuk. Sommige bootjes waren heel serieus gemaakt, andere grappig, en weer andere zonken als een baksteen. De mensen die het grootste plezier hadden waren wel degenen in de bootjes!

Half gezonken bootje dat toch de finisch haalt.

Grappig bootje.

Snel bootje.

Het was er warm en we zijn maar een uur gebleven, de bootjes bleven maar komen.

Vandaag met vaderdag moest ik pa eigenlijk verwennen, maar in plaats daarvan zijn we gaan timmeren aan alweer een bouwseltje. Hoewel vanavond het barbequen het wel weer goed maakt.
Giulia had gisteravond haar prom en was bij vriendinnen blijven slapen. Vanmiddag kwam ze doodmoe thuis. Nog een paar dagen en dan is het afscheid. Wel het ergste gedeelte van een jaar een gastdochter in huis hebben!

Watkins Glen

2011-06-04T20:10:00.006-04:00

Vanmorgen zijn we naar Watkins Glen geweest. Giulia was er laatst met Bart geweest, maar had toen geen camera bij zich en ze wilde nog eens terug om foto's te maken. Een goede gelegenheid voor ons om ook nog eens te gaan, want we waren er al 4 jaar niet meer geweest. Dan is het net weer als nieuw.

Er zat veel water in de beek, dat maakte het extra spectaculair. Plus het hield net op met regenen toen we aankwamen, ook wel handig.

Begin festival

2011-06-03T08:47:00.000-04:00

Gisteravond begon het Ithaca Festival met een optocht, een soort van optocht die je denk ik nergens anders te zien krijgt. Zo'n beetje elke organisatie en club in Ithaca loopt mee en dat zijn er nogal wat. Het laat de grote variatie aan groepen, culturen, en mensen zien. De burgemeester liep swingend voorop aan het begin van de optocht. Daarna volgden steltlopers, groepen van scholen, salsa dansers, Columbiaanse paardrijders, hondenclubs, een groep Tibetaanse monniken, verschillende bandjes en nog heel veel meer.Van ons ziekenhuis liepen er ook een stel mee, de direkteur erbij op de fiets. Grappig om hem zo te zien.

Elk jaar heeft het festival een ander thema, dit jaar is het "A Midsummer Night's Dream' en de meeste groepen hadden hun iets met feetjes of dromen gedaan.

Er liepen veel kinderen mee in de optocht, en deze op de een wielsfietjes.

De karate school.

Ook nog de karate school.
Bandjes.

De winkel met natuurlijke voeding bestaat 40 jaar. Ik weet niet of ze daarom als hippie meeliepen, of dat dit hun dagelijkse plunje is.

Columbiaanse groepje.

De supermarkt Wegmans met paard en wagen.

Ruiterclub.

De Schotse club; het eind van de maand is er een Schots festival in Ithaca.

Dit speelhuisje wordt verloot door Habitat for Habitat en is door vrijwilligers gebouwd.

Surfen met een rolstoel.

De robotics club van de high school.

De Bed and Breakfast vereniging.

We zijn een uur blijven kijken en er kwam nog steeds meer optocht aan. Aangezien we nog niet gegeten hadden zijn we maar vertrokken. Het was wel heel leuk, met een heel vrolijk sfeertje!
Hier staan nog veel meer, en mooiere foto's.

Museum & Cornell

2011-05-31T20:50:00.005-04:00

Het is opeens een beetje stiller in huis. Zondag is Bart vertrokken naar de Adirondacks voor zijn internship, en de berichtjes die we tot nu toe gehad hebben zijn goed en hij heeft het naar zijn zin. Het is nog maar het prille begin van 5 maanden, maar die start is er in ieder geval.

Na heel erg veel regen van de laatste paar weken, waar niet zomaar een buitje valt maar het met bakken naar beneden kwam, is het nu opeens snikheet, vandaag 36C. Dan doe je ook niet veel buiten.

Na school hebben we Giulia opgehaald; ik wilde haar nog altijd het Johnson Museum of Art laten zien. Eerst gingen we even naar Ithaca Falls, die achter de high school ligt.

Na al die regen zit er veel water in de waterval. Er waren mensen aan het zwemmen, het is bedrieglijk want er zijn toch wel verborgen gevaren. Gisteren is er iemand verdronken een stuk stroomopwaarts. Het water ziet er wel verleidelijk uit op zo'n warme dag.

Hierna op naar het museum. Giulia verbaasde zich erover hoeveel kunstwerken er waren van kunstenaars die ze in Frankrijk in hun les gehad hadden. Ze keek zich de ogen uit, dus dat was wel geslaagd.

Het uitzicht vanuit het museum is zo ongeveer het beste in de stad.

Daarna nog even naar een van de biblioteken, Uris Library. Giulia was er een keer met Bart geweest, maar ze wilde er nog foto's maken. Het is wel een plek die aan een Harry Potter film doet denken. Prachtig.

Bezoek!

2011-05-27T09:11:00.005-04:00

Deze week stond er nog een leuk bezoekje in de planning, Jolande en Martien kwamen van Nederland aanwippen. Ze waren hier nog niet geweest, maar nu hebben ze dan eens gezien hoe wij hier wonen :)

Na al de regen van de laatste tijd was het gelukkig droog en konden we een paar van de state parks aandoen. Eerst naar Treman Park, waar helaas het mooiste stuk door het ravijn nog dicht was, en we daarom een stuk boven langs gelopen hebben zodat we toch de waterval konden bekijken.

Daarna naar Taughannock Falls, eerst naar het uitkijkpunt, en daarna door het ravijn gelopen.

Jolande en Martien

Vissen vangen?

Jolande and yours truly.

Het was heel erg leuk om ze te zien, en natuurlijk gaat dan de tijd veel te snel voorbij. Ze gaan de reis nog voortzetten in het westen van de VS, dus nog een goede reis gewenst!

Pa en ma amuseren zich hier ook prima en doen allelei klusjes voor ons. Niet dat ze de kost moeten verdienen hoor, maar ze zijn zo moeilijk in te tomen. Zo kregen we een boos briefje in de brievenbus van de postbode, met alles wat er verkeerd was aan de brievenbus. Het was ons ook wel duidelijk wat er verkeerd aan was, hij leunde namelijk gevaarlijk achterover, tot het punt dat hij bijna omviel. In de winter wordt alle sneeuw er tegenaan geschoven en wordt de boel scheef geduwd. Dus als we die niet binnen een week recht zouden zetten, zouden we geen post meer krijgen. Er zitten 4 brievenbussen op die paal, maar van de buren verwacht ik niks dat ze er wat aan doen, en pa heeft het weer mooi recht gezet. Hopelijk blijft het een tijd recht!

Graduation

2011-05-22T20:50:00.006-04:00

Hoewel ik in december al klaar was met mijn bachelor's, was vandaag de graduation voor alle studenten verpleegkunde van Upstate Medical University. Het was al om half 10 's ochtends, en aangezien het bijna 2 uur rijden hier vandaan is zouden we dat nooit klaar spelen om met z'n allen op tijd daar te zijn. Dus gingen we zaterdagmiddag al weg en bleven we in een hotel. Een van mijn collega's zat in hetzelfde hotel, en ik kon haar zo haar cap en gown al geven die ik vrijdag opgehaald had.
We zaten in Embassy Suites, en hebben nog een trouwerij kunnen bekijken. Het hotel is zo gebouwd dat de balkons aan de binnenkant zijn en je op een pleintje met bomen en een vijver uitkijkt. Daar trouwde dus iemend, en het was wel apart omdat het een Schotse trouwerij was met doedelzakken en kilts.

We zijn samen gaan uit eten, en daarna gingen pa, ma, Micky en ik naar een receptie voor de geslaagden in een ander hotel. Daar waren 2 collega's van mij ook, maar we zijn niet lang gebleven, het was wat saai omdat we niemand anders kenden.

Vanochtend moest iedereen al vroeg wakker worden, wat voor sommigen altijd moeilijk is. Na het ontbijt gingen we naar de plaats waar de graduation was, en daar ontmoetten we de rest van de groep. We waren denk ik met een groep van zo'n 100 van het bachelor en masters programma verpleegkunde. Eerst de nodige speeches; ons ziekenhuis werd apart genoemd omdat we de eerste groep geslaagden zijn van het satelietprogramma voor bachelor dat door hun wordt gegeven in ons ziekenhuis.
Daarna liepen we om de beurt het podium op en kregen ons papiertje. Het echte diploma heb ik al lang binnen, dit was dus alleen een neppapiertje.

Daarna waren er een heleboel awards, dat was wel erg langdradig. Wel leuk dat 2 van ons groepje een award kregen. Daarna moesten er foto's gemaakt worden met z'n allen op het podium en was het klaar.

Het groepje van ons ziekenhuis met een van de professors.

Na de nodige foto's gingen we naar de receptie (ja, nog een), en daarna met de hele groep van Ithaca geslaagden en familie eten bij het Spagetti Warehouse. We hadden de Tomtom bij ons om het te vinden, maar toen we in de buurt waren zeiden we tegen elkaar 'dit kan toch niet.' Een buurt met allemaal vervallen fabrieken, maar daar lag het warempel. Wat een leuk restaurant! Het was ooit een pianofabriek, toen een tasjesfabriek, en daarna een warenhuis. Nu staat het vol met antieke spullen en dingen uit de jaren 50, heel leuk. Het eten was ook fantastisch, maar veel te veel en we hadden allemaal een bakje mee voor de lunch morgen. We waren met zo'n 20 personen en het was heel gezellig. Ook leuk om alle families van de rest te leren kennen. Een andere klasgenoot kwam ook nog. Haar was verteld dat ze nog niet kon slagen omdat ze nog 1 les moet doen, maar haar naam stond wel al in het boekje van geslaagden. Ze had vandaag dus ook mee kunnen doen met graduation, ik vond het wel sneu voor haar.
Van ma kreeg ik nog een heel leuk kadootje; een ring, maar wel een heel speciale. Het is de trouwring van oma met een steentje van ma's oorbel erop gemaakt. Zo lief.

Hierna weer terug naar huis, en de honden uit de kennel halen!

Compleet

2011-05-20T19:42:00.004-04:00

Pa en ma zijn goed aangekomen woensdag. Micky en ik zeiden al 'o jee' toen we het vliegtuig aan zagen komen. Zo'n klein propellor vliegtuigje (Dixiechick beschrijft het precies zoals ze zijn), waar je door elkaar geschud wordt door de turbulentie. Het waaide, er waren wolken (= veel turbulentie), en het vliegtuig kwam vrij steil naar beneden met onderaan nog een scherpe bocht voor de landing. Net zoals we verwachtten stapte ma een beetje groen getint uit. Het duurde even voordat ze er van bijkwam.

Gisteren hebben we een rustig-aan dagje gehad, vooral thuis, en wat winkelen, en vandaag een toer-dag. We gingen naar Syracuse om mijn cap and gown te halen (en die van 3 collega's), en daarna door naar Binghamton om Tim te halen. Hij is klaar met zijn schooljaar. Veel spullen hoefde hij niet mee naar huis te slepen, want hij blijft in hetzelfde apartement. Hij moest wel afscheid nemen van zijn huisgenoten, want die slagen nu allemaal en volgend jaar krijgt hij allemaal nieuwe huisgenoten.
Het was lang rijden, maar nu is het gezin weer compleet. Voor een week tenminste, dan vertrekt Bart voor 5 maanden naar de Adirondacks (hoewel we hem vast wel een keer tussendoor zullen zien).

Einde semester

2011-05-17T21:53:00.003-04:00

Het was de vorige week mooi en zonnig weer, heerlijk. Het nadeel was dat alles tegelijk hun stuifmeel in de lucht gooit. Ik dacht even dat er rook op de oprit hing, maar dat was het stuifmeel dat van de dennenbomen kwam in grote wolken. Er lag een dikke laag geel spul op de auto's en overal. Hatsjoe! Ik was er miserabel van, en was allang blij met de regen in het weekend wat alles lekker schoon spoelde. Alleen wil het nu niet meer ophouden!

De jongens hadden dit weekend een "schietwedstrijd." Ze hadden verschillende blikjes opgezet waar ze op schoten en zichzelf punten voor gaven. Natuurlijk moest Giulia ook meedoen.

Het eerste schot was al meteen raak!

De vorige week had ik de laatste dag voor mijn leerlingenbegeleiding. Het is goed gegaan, en ik vond het leuker dan ik ooit gedacht zou hebben. Het enige wat niet leuk is als er leerlingen zijn die het niet zo goed doen. Dat waren er 2 in deze groep, en gelukkig was er op de donderdag nog een andere begeleidster die goed geholpen heeft om ze weer op het goede pad te krijgen. Ik weet niet of het me alleen gelukt was. Echt moeilijk hoor om die gesprekken te voeren en die stress van hun te zien, en om ze te zien huilen omdat ze de stage misschien niet halen. Ze hebben het gehaald, en om die hele groep te zien groeien in hun kennis en zelfvertrouwen was gewoon geweldig. Er is zo enorm veel te leren voor hun, maar ik heb er zelf ook van geleerd. Ik ben al gevraagd om dit volgend semester ook te doen; ik moest eerst op mijn werk vragen omdat ik er toch 2 dagen vrij voor moet hebben van dat werk, en dat kon. Ik ga dan 2 ochtenden doen, dus de hele groep alleen, en dan ook nog eens de kersversen, in hun allereerste semester (die ik nu had waren 2e semester). Spannend voor mij, en ook een hoop werk omdat ik dan ook al hun evaluaties moet doen en verpleegplannen nakijken, maar nog spannender voor de newbies die nog nooit in een ziekenhuis gewerkt hebben!

Nog een

2011-05-12T08:51:00.000-04:00

Nog maar een video. Wat doen verpleegkundigen nu eigenlijk de hele dag? Wat is er voor nodig om een verpleegkundige te zijn?

Wat denk jij? Alleen maar zorgen? Of nog meer?

Bliss

2011-05-11T21:55:00.000-04:00

Als hier na 6 maanden winter de lente is aangebroken, als ik lekker buiten in het zonnetje zit te lezen, als ik de vogeltjes hoor fluiten, als het gras groen is en de bloesems bloeien, als ik met Muddles op het gras speel, dan denk ik "we wonen in een paradijsje." En als ik vanavond uitgeteld op de bank zit na een lange klim in het park begin ik deze schitterende omgeving weer te waarderen en herinner ik me we weer een van de redenen om hier te wonen. En dan gaat de lange winter snel de vergeethoek in.

Week van de verpleging.

2011-05-09T22:10:00.004-04:00

"Trots om een 100% toegewijde, verzorgende, onderbetaalde, overwerkte verpleegkundige te zijn" staat er op mijn autosleutelhanger. Dit zegt het helemaal. Ik ben nog altijd graag verpleegkundige, en dat overwerkte valt momenteel wel mee, maar dat kan over een week weer anders zijn.

Deze week is het de week van de verpleging. Hiervoor was ik op zoek naar een goede video die de essency van verpleging voor mij weergeeft, maar ik heb het nog niet gevonden. Het wordt me al snel te zoetig. Bij alles wat met verpleging te maken heeft worden al snel de engeltjes erbij gehaald, en dat vindt ik ons dus echt niet. Dus dan maar deze, ik vond hem wel grappig.

Zo'n uniformen heb ik al lang niet meer gezien, maar de schrijver/zanger is duidelijk blij wat verpleegkundigen voor hem betekend hebben (heeft hij alleen vrouwelijke verpleegkundigen aan zijn bed gehad?) Dat deuntje blijft me nu in mijn hoofd plakken!

Moederdag

2011-05-08T20:02:00.002-04:00

Ik hoop dat alle moeders een hele fijne moederdag gehad hebben!
Hier was het een rustig weekend thuis. Na alle drukte van de laatste tijd was het wel eens nodig om gewoon een weekend thuis te zijn. Het was stalend weer (waarom was het dat vorig weekend nou niet!), en we hebben buiten een inhaalslag opruiming en tuin onderhoudt gedaan. Het was heerlijk om buiten bezig te zijn, en het ziet er wat netter uit.

Ik had op Bibi's blog gelezen dat het Japanese knotweed eetbaar is, dat wist ik nog niet. Dus gisteren heb ik eens een recept uitgeprobeerd, knotweed squares. Ik vindt het erg lekker, maar de jongens krijg ik er niet aan om het te eten. Als we dat knotweed nu eens met z'n allen gaan oogsten, dan wordt het misschien in toom gehouden, want het is een vreselijke invasieve plant die al de andere planten verdringt.

Overstroomd meer

2011-05-06T09:34:00.003-04:00

Het meer is momenteel overstroomd en Giulia had wat foto's gemaakt, hier een paar ervan;

Bart op een bankje.

Reflectie.

Dan die Muddles. Weken geleden hadden we haar een kussen in haar kooi gegeven en daar lag ze mooi op te slapen. Het was een test hoe ze het met een hondenbedje zou doen. Als ze het kussen met rust liet zouden we een hondenbed in haar kooi doen. Na weken van lekker op dat kussen liggen kom je thuis en krijg je dit te zien:

Nadat Muddles in een kussengevecht verwikkeld is geraakt!

Familie bezoek

2011-05-03T14:13:00.008-04:00

De stilte in huis is oorverdovend. Zelfs de honden zijn moe en liggen in een diepe rust te snurken (nou ja, de snurker is alleen Kibbels). Waarom zijn ze zo moe? Ze hebben een druk weekend gehad en moeten bijkomen van het geaai van 3 kinderen. Dat zijn ze niet gewend!

Vrijdagmiddag kwam de familie na wat toeren door Virginia en Pennsylvania hier aan. Heel leuk om ze zomaar na nog geen hele week weer te zien. De honden moesten even aan de kinderen wennen en andersom ook. Bitz is erg schuw en verstopte zich het liefst; Kibbels kan het allemaal niet schelen, en Muddles wist niet wat ze ervan moest denken. Haar 'grote-honden-blaf' was wel erg griezelig voor de kinderen, maar alles wende toch wel snel, en diezelfde avond waren het vriendjes.

Het was Thomas z'n verjaardag, en ik had in huis wat versierd en een taart gemaakt. Dat vond hij wel leuk.

Kaarsjes uitblazen.

Zo goed waren ze die avond al aan de honden gewend! Vooral aan Kibbels dan, die zich alles wel laat gevallen.

Zaterdagmorgen gingen we wandelen bij Taughannock Falls, alleen Niels ging niet mee want die voelde zich niet lekker. Bart was aan het werk bij de ingang van het park. We gingen in het kantoor eerst een jaarpas halen, en ze kennen ons daar ondertussen ook als de ouders van Bart. We kregen zoveel lovende woorden over hem te horen dat we er van gingen blozen. Ze zullen hem daar nog missen.

De beek zat goed vol, en we liepen het pad naar de waterval. Vooral steentjes gooien vonden de kinderen wel leuk. Daarna gingen we nog even naar de speeltuin in het park. Het was overal flink nat, en het meer is overstroomd. Overal zagen we de schade van de storm die zelfs een zeldzame tornado in de county had veroorzaakt. Bart had al verteld dat er zo'n 9 bomen omgewaaid waren, en de afgelopen dagen zijn ze flink met de opruiming bezig geweest.
Ik heb geen foto's van deze dag; de batterijtjes van de camera waren leeg.

Ik had een avonddienst, dus wij gingen weer terug naar huis, en de familie ging verder richting stad.
Onverwacht zag ik Micky die middag nog; hij was uitgegleden en op zijn gezicht gevallen en kwam me samen met Gerard even opzoeken. Hij zag er een beetje gehavend uit, en er werd een foto van zijn neus gemaakt, gelukkig niet gebroken en alles is weer goed.

Op zaterdagmorgen gingen we naar Treman park. De kinderen mochten bij ons in het grote busje, dat was wel spannend. Muddles ging ook mee, maar ze heeft wat heropvoeding nodig want ze trekt veel te hard aan de lijn als ze andere honden ziet. Dat is een verandering van vorig jaar toen ze bang was van andere honden.
Het was een leuke wandeling. De ravijnen zijn nog dicht, maar je kunt de Lucifer Falls toch zien van bovenaf.

De family.

Hehe, even zitten.

Dit was de boveningang, we gingen daarna ook nog even naar de benedeningang, waar ik weer afscheid moest nemen omdat ik weer moest werken. Gelukkig kwam er deze keer niemand van de familie bij me op 'bezoek.'

Maandag hadden Bart en ik vrij, en moest de rest weer naar school of werken. De kinderen wilden bij Bart in de auto, dat vonden ze wel super hoor. Volgens hun is hij een goede bestuurder. Nog beter als papa. De jongens staan wel op een voetstuk!
We wilden naar het Sciencenter gaan, maar die blijkt op maandag dicht te zijn. Dan maar naar het Cayuga Nature Center, maar ook daar waren de deuren dicht op maandag. Binnen hebben ze wat dieren, maar je kunt altijd er altijd wandelen, dus dat hebben we gedaan. Dat was ook wel leuk, door het bos struinen, alleen wat modderig hier en daar.

Een hutje gevonden in het bos.

Daarna hadden we wel honger, en gingen we bij Wegmans een hapje eten. Het is een grote supermarkt, en er is een buffet met allerlei soorten eten. Je rekent af per gewicht. Ik koos eens voor Indiaas, Bart voor Aziatisch, de kids voor 'gewoon.' Daarna nog wat boodschappen gedaan, en nee, echt niet alle supermarkten in de VS zijn zo groot!

Zo is het wel heel Amerikaans met een papieren zak boodschappen!

Hierna gingen we Micky met een bezoekje vereren. In het gebouw zagen we deze robot lopen.

De studenten liepen rondjes met hem; ze hadden het oude record al gebroken, en wilden nu zien hoe lang de robot het vol ging houden met maar 1 keer opgeladen batterij. Ze waren al 26 uur aan het lopen, en de robot had er al 52 km opzitten (262) rondjes. De kinderen vonden het heel interessant! Ik heb een filmpje gevonden van januari, zo ziet hij er dus uit als hij loopt:

We liepen nog een eindje op Cornell en bekeken nog meer watervallen, maar daarna was het wel genoeg geweest.
Bij het busstation moesten we nog even stoppen voor foto's.

Schoolbussen.

Laat die nu net van het merk Thomas zijn.

Vanmorgen kwam het afscheid dan weer. Het was weer zo superleuk, en zo leuk dat onze kinderen de rest van de familie beter leren kennen. Dat zijn toch de dingen die je mist.

Nog even een keer meekijken op de computer.

Samen hondenbrokjes voeren. Misschien hadden we dat helemaal in het begin moeten doen! Ze liepen daarna nog snel ieder met een hond aan de lijn door het bos, en daarna gingen ze toch echt verder op pad.
De honden hebben nu echt afkick problemen, ze zullen het met wat minder aandacht moeten doen! En ik vindt het ook maar superstil in huis opeens!

Reis naar DC

2011-04-26T13:15:00.012-04:00

Ik lig weer dik achter met mijn blog. Hier is nog een verslagje van afgelopen week van ons reisje naar Washington. De afgelopen 6 weken hebben we 3 reisjes erop zitten. Dat was even veel achter elkaar, en wel leuk. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar er moet ook af en toe gewerkt worden.

Woensdag vertrokken we richting zuiden. Micky ging 's morgens eerst de honden naar het kennel brengen, en rond een uur of 11 waren we klaar om te vertrekken. We gingen eerst even bij Bibi aan. Omdat we in de buurt kwamen had ik gebeld om te kijken of ze thuis was. Het was leuk om haar even te zien, en we kregen een rondleiding van de tuin. Ik heb weer een paar dingen bijgeleerd over eetbaar 'onkruid.'

Daarna gingen we verder richting Harrisburg, waar we een hotel hadden geboekt. Onze Tomtom bleek het uiteinde van de kabel verloren te zijn, en kon niet meer opladen. Ik kan gelukkig nog kaartlezen en het hotel bleek aan een grote weg te liggen die ook op de kaart stond. De volgende dag vond Tim iets op het dilemma van niet meer op kunnen laden; met 3 verschillende kabels en contacten kreeg hij het aan het werken!

Het was 's avonds heel leuk en gezellig om wat tijd met allemaal samen door te brengen. Het kon wel eens het laatste tripje zijn met z'n allen.

Op donderdag gingen we verder richting zuiden, en naar Gettysburg. We waren er 11 jaar geleden een keer, maar toen was het mistig en koud. Nu was het zonnig en koud. Micky heeft de tour al verschillende keren gedaan met de ROTC kadetten en wist veel te vertellen. We gingen eerst naar het visitor center; het museum sloegen we over. Daarna gingen we naar het Gettysburg National Cemetery een historische begraafplaats en net naast de plek waar Lincoln zijn beroemde Gettysburg address hield.

Soldiers National Monument, het eerste monument dat opgericht werd in Gettysburg.

Het is best indrukwekkend; er liggen 6000 soldaten begraven; 1500 zijn onbekend. Stel je voor dat je nooit bericht krijgt als je man of zoon gesneuveld is.

De graven van de onbekende soldaten.

Standbeeld met noord en zuid soldaat.

Hier was alles al tamelijk groen met bloeiende bomen.

Na de begraafplaats zijn we het National park doorgereden en op verschillende plaatsen gestopt. Micky vertelde allerlei weetjes. Wat een vreselijke oorlog was die burgeroorlog. Er zijn meer Amerikanen in gesneuveld dan alle volgende oorlogen bij elkaar.

The Valley of Death. Hoe anders het er nu uitziet:

Een groep kinderen loopt met de confederate vlag. Geen idee wat dit te betekenen had.

Nadat we genoeg gezien hadden reden we verder richting Washington. Er was een ongeluk gebeurd en we kwamen in file te staan. We probeerden een alternatieve weg te vinden op de Tomtom, maar Micky had een ander idee en ging een willekeurige auto volgen die de autoweg afging. En waarempel wist die blijkbaar de sluiproutes, want we kwamen een heel eind verder weer op de autoweg.
We vonden ons hotel zonder probleem, en hadden een mooie suite in het Marriott Residence Inn. Het was inmiddels laat in de middag, en ongeduldig wachtten we op Gerard en de familie. Een uur of zo later kwamen ze aan en het was zo'n leuk weerzien! Voor mij was het 2 jaar dat ik ze niet gezien heb, voor de rest 7 jaar, veel te lang! De kinderen waren snel aan ons gewend, en waren helemaal blij om de eerste wilde dieren in Amerika te zien: een paar eekhoorntjes.

Nadat ze een beetje gesettled waren hebben we pizza gehaald, en daarna was het snel oogjes dicht voor de kinderen.

Op vrijdag gingen we met de dichtsbijzijnde metro, West Falls Church, naar Washington. Bij het Smithsonian stapten we uit, Thomas was helemaal in de ban van de roltrappen, en voor we het wisten was hij al boven... op de roltrap die naar beneden gaat.

We liepen richting Washington Monument, en hoe goed ze al snel aan elkaar wenden is wel te zien:

Tim en Thomas.

Fotomodel Bart poseert met een t-shirt van een Frans muziekfestival. Ze gaan de foto insturen naar de website van het festival.

WW2 memorial. De vorige keer dat we hier waren was het in aanbouw. Het is een heel mooi memorial.

Elke ster zijn 100 gevallen soldaten.

Hierna liepen we verder langs het Korean War Memorial (waar de burgermeester van Seoul pas een krans heeft gelegd), richting Lincoln Memorial.

Korean war memorial; met een krans van de burgemeester van Seoul.

Hoe waar!

De reflection pool onder constructie... alweer; 7 jaar geleden ook al.

Ondertussen begon het steeds meer te regenen, en we gingen richting Museum of Natural History, en liepen langs het Vietnam Memorial.

In het museum was het druk; nog veel meer mensen hadden hetzelfde idee om ergens binnen te zijn. Bij de dinosaurussen kon je over de hoofden lopen, maar de kinderen vonden het allemaal wel leuk.

Bart en Thomas.

Onafscheidelijk.

Hierna gingen we weer terug naar 'huis.' Bij de parkeerplaats van de metro bleek dat je alleen met een metrokaart kon betalen om eruit te komen. Het parkeren kost $4.50, maar je moet een kaart van $10 kopen. We dachten die de volgende dag nog een keer te gebruiken (wat de metro nog een extra dollar zou opleveren), maar weekenden bleken gratis te zijn. Het is wel afzetterij, maar ik heb onze kaart aan de poetsvrouw van het hotel gegeven bij ons vertrek zodat er iemand tenminste nog wat aan heeft.

Maar goed. We deden eerst nog wat boodschappen voor het avondeten, er zat ook een keukentje bij in het hotel.

De kinderen vonden op de taalbarriere ze een oplossing: Google vertaler. Zo grappig.

's Avonds zijn we nog naar de mall geweest om een Ipad te zoeken voor Gerard, maar die waren uitverkocht. Tim en Niels kochten een leuk bordspel om 's avonds te spelen, want dat waren ze vergeten mee te nemen.

Zaterdag gingen we weer richting Washington. Het was al wat warmer, en we waren voorbereidt met paraplu's deze keer. We stapten uit bij McPherson's Square, een paar straten achter het Witte Huis, en zagen meteen een andere kant van Washington; er lag een groep daklozen in het metrostation. Er werden net maaltijden uitgedeeld aan hun door een paar mensen uit een bestelbusje. Treffend is ook nog dat dit naast het Veterans Administration gebouw is en dat ongeveer eenvierde van daklozen veteranen zijn... Je staat er toch weer even bij stil dat niet alles is zoals het lijkt.

Rondom het Witte Huis wordt er aan de weg gewerkt, er was veel afgezet. Natuurlijk moesten we de nodige foto's maken.

Giulia deze keer als t-shirt fotomodel.

We hadden het hier wel snel gezien en liepen verder langs het Ford Theather waar Lincoln neergeschoten is, en het FBI gebouw (die 2 dingen stonden op Giulia's lijstje). De kleine kinderen waren het lopen ondertussen moe, en we splitsten de families. Gerard en Marion gingen met hun kinderen een hop on, hop off busrit maken, en we zouden elkaar later bellen.

Capitool in de verte.

Wij gingen naar het Museum of American History. Daar waren we nog niet eerder geweest, en ik was verrast hoe leuk het eigenlijk was. Het is heel wat meer dan droge geschiedenis, en we hebben nog maar een klein stukje gezien, onder andere het gedeelte over de geschiedenis van transport en Michelle Obama's jurk (die Moesten Giulia en ik gezien hebben).

Museum of American History

Giulia en ik wilden ook nog even naar het kunstmuseum, maar dat werd alleen maar een snelle tocht er dwars doorheen, ondertussen met Tim discusierend wat er nu wel en niet kunst was en waarom.
Onze voeten deden ondertussen wel zeer, en onze hersens waren vol, dus we belden Gerard om te zien waar ze waren. Ze waren in de buurt, en we spraken op het grasveld voor het museum af.
Ik moest nog lachen met de entrepreneurs hier; gisteren met de regen stonden ze voor het museum paraplu's te verkopen; vandaag stonden ze er met zonnebrillen.

Happy Giulia

Allemaal zitten op 1 jas.

We deden weer boodschappen en aten samen op de kamer. De kinderen deden een spelletje UNO, dat is leuk voor jong en oud.

Zondag was het pasen en ik had van thuis gekookte, geverfde eieren meegebracht. Giulia en ik verstopten ze bij het hotel, en zo hebben de kinderen toch eieren kunnen zoeken. Heel leuk, en ze waren enthousiast. Het waren er veel te veel voor ons, dus ze hebben ze later met het ontbijt in de ontbijtzaal bij het hotel uitgedeeld. De mensen vonden het zo leuk van hun.

Nou, en toen kwam het afscheid. Wij moesten weer richting naar huis, en de rest zette hun reis voort. Het was superleuk, en alweer veel te snel voorbij.

Vakantie in de keys

2011-04-13T12:35:00.001-04:00

Ga er maar even voor zitten hoor, want het is een heel verhaal geworden!

Woensdag
We moesten al vroeg opstaan om de vlucht van Ithaca naar Newark te halen om 0620. Deze ochtend hebben we hopelijk voor het laatst deze winter het ijs van de autoruiten moeten krabben. Micky zag zo tegen de reis op, en dan vooral de veiligheidsmaatregelen, zoals het fouileren. Laat hem er nu net uitgepikt worden! Hij had goed de pest in!
Het is maar een korte vlucht naar Newark, en hier zagen we dat het gras al wat groen begint te worden. We hadden 2 uur de tijd, en hebben lekker ontbeten bij de Ruby Diner. Ik had vliegveld eten verwacht, maar het smaakte prima.

Het was 3 uur vliegen naar Miami; naast me zat een man te hoesten en ik zag me al ziek worden deze reis. Gelukkig was zijn hoest maar tijdelijk. In Miami gingen meteen onze laagjes kleding uit, en de jas en trui hebben we verder niet meer nodig gehad. Het valt meteen op: je hoort hier alleen maar Spaans om je heen! We belden het auto huurbedrijf gebeld, en ze kwamen ons halen. Ook deze mensen beantwoordden hun telefoon in het Spaans. Het bleek dat ze alleen nog een schakelauto hadden en geen automaat (het was maar een klein bedrijf), en toen ze ons zagen twijfelen kregen we een upgrade, een wat grotere auto. Het is niet dat we geen schakelauto kunnen rijden, maar de laatste keer dat Micky mijn (schakel) auto reed kreeg hij prompt last van zijn jicht, en zijn voet is nog niet helemaal goed. Maar goed, geen keus, dus dat moet maar.

Onze auto.

We reden richting Key Largo, en onderweg hebben we wat boodschappen gedaan. Het was echt warm! Hoe vreemd om 3 uur vliegen nog in hetzelfde land te zitten, met een totaal ander klimaat. En overal palmbomen!

Het plaatsje waar we zaten is net onder Key Largo, Tavernier. We hadden hier een apartement in Ocean Pointe Suites. Het was echt mooi, een goed onderhouden resort. Op de parkeerplaats kwamen we wat wild tegen: we moeten stoppen voor een leguaan die overstak. Later zagen we er nog een boven in een boomtop waar we vanuit onze kamer.

Uitzicht vanuit onze kamer.

Uitzicht vanuit onze kamer.

De slaapkamer.

Zitkamer.

Palmbomen recht voor onze deur, op de 4e verdieping.

Ik heb al snel mijn plekje op het balkonnetje gevonden.

De apartementen. Er zijn 5 zulke gebouwen, dit is nummer 5. Lekker dicht bij het strandje en het zwembad. We zaten op de 4e verdieping.

Als je geen aanlegplaats reserveert, wordt je weggesleept.

Achterkant van het appartement.

Rondlopend genoot ik van de bloemen, net een botanische tuin.

Er was een heerlijk groot zwembad, met een heerlijke watertemperatuur.

Donderdag
Ik ben altijd vroeg wakker, en heb genoten van de zonsopkomst. Ik geloof dat ik nog nooit eerder de zon over de oceaan heb zien opkomen. Er was een houten pier met op het eind een overdekt stukje waar je lekker kon zitten.

Na het ontbijt zijn we meteen naar Keys Diver, een duikwinkel, gegaan om reserveringen te maken voor een snorkeltrip de volgende dag. Een boot brengt je naar het koraalrif, en daar kun je dan snorkelen. Terwijl we wachtten om te reserveren beantwoorde de vrouw wel 4 telefoontjes, en daaraan te horen wisten we al dat het voor vandaag toch niet meer ging lukken, wat we toch niet gepland hadden. Een hele aardige man hielp ons, en vertelde ons nog een paar dingen in de buurt die er te doen zijn.

De eerste stop was een grote souvenirwinkel, met veel schelpen, nogal toeristisch. Daarna naar het Wild Bird Sanctuary. Het was leuk om de vogels te zien, en ik oh en ah-de over de pelikanen.

Reiger.

Deze pelikaan wil naar binnen, het hok in.

Een uil die eens uit zijn hokje komt kijken.

Strangler Fig.

Hierna reden we richting zuiden met een niet duidelijk doel, en kwamen bij Chilli Willie uit voor lunch. Vlakbij ligt het Geological State Park, dus daar gingen we een kijkje nemen. Het was niet zo interessant, een oude quarry, met veel koraalfossiel. Het was erg warm, en we waren er snel weg. We leerden een beetje over de geschiedenis van het eiland.

Na nog wat boodschappen gingen we terug naar het apartement, en daarna het heerlijke zwembad in. Hier hoorden we verschillende talen, Duits, en Zweeds, en in de winkel eerder ook Nederlands.

Elke avond gingen we op dit strandje onder de sterren zitten. Het water lokte hier niet echt om te zwemmen, maar het was er lekker vertoeven.

Vrijdag

Ik was alweer vroeg op en zat de de zonsopkomst te bekijken vanuit de pier.

Zo mooi, er kwam net een zeilboot voorbij.

De leguaan die steeds bovenop de bomen lag te zonnen.

Deze leguaan kwam uit de bosjes lopen terwijl we aan het strand waren.

Tegen de middag vertrok onze boot om te gaan snorkelen.

Op weg naar het koraalrif waar we gingen snorkelen. Het was zo'n 2 mijl van de kust. Voordat we vertrokken kregen we uitleg over het snorkelen en over de veiligheidsmaatregelen. Onderweg kregen we de snorkels, vinnen, en zwemvestjes uitgedeeld. Micky deed niet mee met het snorkelen. Zijn voet wat opgezwollen en pijnlijk, dus hij zou die vinnen niet aankrijgen. Hij vond het prima om niet in het water te hoeven.

Ik wordt altijd wat misselijk op een boot, en had 's morgen een halve Dramamine ingenomen. Ik wilde niet meer nemen omdat ik het nog nooit eerder heb gehad, maar de andere helft nam ik wel mee. Er was 1 persoon die al op het eerste stuk op de boot overboord hing en de hele rest van de tijd ziek was.

Na ongeveer een half uur waren we bij het koraalrif in het Pennekamp State Park, en daar konden we het water in. Nou, varen op die boot schommelde niet erg, maar zo snel we stopten ging hij erg op en neer. Het water aan het strand leek nog redelijk glad, maar hier waren de golven wel een meter hoog. Je kon echt niet staan zonder je ergens aan vast te houden!

Ik vond het wel spannend om hier in het water te gaan hoor! Ik heb 26 jaar geleden gesnorkeld, en dat was vanuit het strand zwemmend. Dit was even wat anders, zomaar in het hele diepe water. Er waren verschillende mensen die zich daaraan verkeken hadden en meteen weer in de boot terug gingen. Ik ging dus te water, en het was best even griezelig hoor. Het wende echter snel, en ik had het snel te pakken hoe het allemaal moest.
We waren vlakbij het standbeeld van Christ of the Abyss, dus die heb ik even bekeken, leuk om eens te zien, maar ik vond visjes kijken veel leuker. Ik weet niet welke soorten ik allemaal gezien heb maar het waren er veel. Soms leek het alsof je de vissen aan kon raken, maar als je je hand uitstak waren ze toch nog ver weg. In het water lijkt alles veel dichterbij.
Terwijl ik daar zo dreef hoorde ik iemand roepen. Ik keek op en bleek een halve meter van een boot te zijn. Dat was schrikken! Het was een boot vol duikers die er even eerder nog niet was. Daar ben ik rap van weg gezwommen. Het met zoveel snorkelers bij elkaar nog best uitkijken dat je niet iemand in het gezicht trapte met je vinnen. Eigenlijk was ons verteld dat we een 'buddy-system' moesten hebben, een andere persoon bij ons, maar ik was maar in mijn eentje aangezien Micky in de boot bleef. Hij hield wel een oogje in het zeil hoor!

Na een tijdje werd het ondanks het warme water toch wat koud en ging ik weer terug naar de boot. Het was nog niet gemakkelijk om op het trapje van een schommelde boot te klimmen. Ik had genoeg zoutwater gehapt, en die boot ging zo hard op en neer, dat ik het wijs vond om mijn tweede helft Dramamine in te nemen. In het water ging je natuurlijk net zo hard op en neer, en dan zie je het zeewier ook nog eens op en neer gaan daar beneden. Ik was niet echt misselijk, maar toch niet 100%. Nou, je ziet het al aankomen. Nog geen 10 minuten later hing ik overboord om de visjes te voeren. Ik schaamde me rot en vroeg aan de kapitein die vlakbij stond of dit vaak gebeurd. O nee, zegt hij met een serieus gezicht, jij bent de eerste.

Gauw daarna gingen we naar snorkelplek nummer 2, en onderweg was alles weer prima, zolang de boot vooruit ging. Ik heb nog een tweede keer gesnorkeld, maar kreeg het toch al snel koud en ging de boot in. Het was wel grappig dat bij de eerste stop iedereen bijna stond te dringen om de boot uit te gaan, bij de tweede stop werd het al minder enthousiast, en bij de derde stop gingen alleen de die-hards er nog uit.
Ik heb de visjes nog een paar keer gevoerd hoor. Telkens als ik dacht dat het goed ging, ging het weer mis. Bij de railing zaten een paar mensen, maar die waren snel weg toen ik ertussen sprong om wat er nog in mijn maag zat overboord te gooien. Ik moest wel stilletjes lachen hoe snel ze weg waren. Op een gegeven moment hing ik samen met een Duits meisje overboord. Van de 30 mensen op die boot zijn er wel 10 ziek geworden!
Toch zou ik het nog eens over doen, het was erg mooi om het koraalrif te zien.

Zo gauw we weer aan het varen waren op de terugweg was ik er weer prima aan.

In het apartement hebben we eerst gedouched, en daarna wat eten gehaald. Ik had er honger van gekregen haha! Nou, ik zal het thuis nog vaak moeten horen, want Micky moest het natuurlijk meteen vertellen.

Zaterdag
Ik wilde naar het Turtle Hospital in Marathon voor een rondleiding, maar helaas waren we niet op tijd, plus dat de tour al vol zat; reserveren is echt nodig. Nou, dat houden we nog tegoed. Reden temeer om een keer terug te gaan.
We reden door naar Key West. Het is best een mooie rit met aan beide kanten water.

Stukje weg naar Key West.

Seven mile bridge.

We stopten bij een strandje in Key West.

Smathers Beach Key West.

Daarna naar het zuidpuntje van de USA. Het was er erg druk en er stond een rij te wachten om een foto te nemen. Het was ons wat te druk en toeristisch, maar we hebben het even gezien.

Huis in Key West.

Daarna zijn we weer richting noorden gereden (je kunt daar maar 2 kanten op eigelijk), naar het Bahia Honda State Park,. Eerst aten we daar een hapje, en tewijl we daar aan het water zaten sprongen de vissen uit het water.

Zie je hem? Blijkbaar doen ze dit als ze opgejaagd worden.

Op een informatiebord...

... deze foto van een ansichtkaart uit de jaren '40:

Klein wereldje.

Eilandje in de verte, met kajakers, bij Bahia Honda State Park.

Er is een oude brug, die in een orkaan gedeeltelijk verwoest is. Ernaast is een nieuwe brug gebouwd, en een stukje van de oude brug is hersteld zodat je een mooi uitkijkpunt hebt.

"Arnold was here."
Het lijkt wel iets uit een apocolypse film.

Dezelfde oude brug.

Uitzicht vanuit het kleine stukje nieuw gebouwde brug.
Vanaf de brug zagen we beneden roggen zwemmen, een prachtig gezicht!

Er is hier een van de weinige zandstranden op de keys. Een stuk van dit strand stonk van het zeewier, maar we vonden een plek waar dit niet zo was. Je moest wel door een laag zeewier heen stappen om bij het water te komen, maar het was er heerlijk zwemmen en niet diep. Ik bleek mijn badpak vergeten te zijn, maar had gelukkig nog een korte broek en t-shirt in de auto liggen en daar heb ik maar in gezwommen. Micky had een visje dat hem wel mocht en steeds bij hem kwam, grappig. Niet ver van ons vandaan waren een stel pelikanen aan het duiken en vissen. Ook zo mooi om te zien.

Weer thuis gekomen hebben we nog eens in het zwembad gezwommen bij zonsondergang, en weer aan het strandje onder de sterren gezeten. Ahhhh!

Zondag
De laatste volle dag alweer. We gingen naar het Pennekamp State Park, en daar hebben eerst ontbijt picknick gegeten die we meegenomen hadden. Het begon er al vroeg druk te worden. We wandelden een klein stukje tussen de mangrove bomen; Micky's voet was nog altijd pijnlijk.

Mangroves wandelpad.

Indiana Jones

Gelukkig wilde Micky toch kayakken, en we hebben voor een uurtje een 2-persoons kayak gehuurd en tussen de mangrove bomen geroeid. We hadden nog nooit gekayakd, het beviel prima. Het was midden op de dag, en behoorlijk heet. We hebben dat stuk geen vogels gezien, wel veel vissen in het heldere water, zelfs een rog. Het was heel erg mooi.
Hierna waren we allebei wat loom, en we zijn terug naar het apartement gegaan. 's Avonds lekker uit gegeten bij een restaurant aan het water (nadeel was dat een boot aanlegde en zijn motor lang liet draaien en we in de uitlaatgassen zaten, grrr), en voor het laatst nog een keer aan het strand gezeten onder de sterren.

Maandag
Al vroeg ingepakt en wegwezen. We hoefden pas 's middags naar het vliegveld, en hadden nog tijd om een klein stukje van de Everglades te bekijken. De eerste stop was het visitor center, en daarna een paar uitkijkpunten. Het eerste was het Anhinga Trail. Anhinga's zijn een vogelsoort en die zaten hier veel. Deze vogels hebben diep water nodig om te kunnen duiken voor vis, en hier zijn een aantal diepe plassen. Het was het einde van het droge seizoen, en de vis gaat naar de diepere gedeeltes, en daarom waren er nu ook veel krokodillen. Micky bleef in de auto op me wachten terwijl ik het pad rondliep. Het is maar een kilometer of zo lang.

Alligator, ze zaten er in alle maten, van klein tot groot. Ik heb ze niet geteld, maar heb er denk ik zeker 30 gezien.

De meesten waren sloom in de hitte, maar deze zwom in het beekje, en ze houden je in de gaten hoor!

Anhinga met jongen.

Deze vogel trekt zich niks van de mensen aan.

Een grote!

Brumelia, een plant die op de bomen groeit.

Spaans mos en een brumelia.

Uitkijkpunt over een grasvlakte in de Everglades. Het was erg droog, het regenseizoen moet nog beginnen.

En toen was het weer huiswaarts. We stopten nog een keer bij het visitor center en daar kwamen we even aan de praat met een paar Nederlanders. Ze hadden wel een hele leuke tourauto met open dak!
Het autohuurbedrijf bij het vliegveld vinden was even moeilijk. We hebben wel een half uur rondgereden. De Tomtom stuurde ons alle kanten op, en was helemaal in de war omdat we niet naar hem luisterden vanwege een wegomleiding. Eindelijk vonden we het dan, en alles was snel afgehandeld we werden naar het vliegveld gebracht. Daar ging alles ook heel vlot met inchecken en door de security. Het vliegtuig bleek vertraging te hebben vanwege het weer in Newark, maar opeens een uur later moest iedereen snel instappen om te kunnen vertrekken. We hadden een goede vlucht, maar hadden opeens maar 20 minuten om over te stappen. Zo snel als we konden gingen we van het ene puntje van een terminal naar het einde van een andere, Micky met zijn pijnlijke voet! Komen we daar aan, blijkt dit vliegtuig's airconditioning kapot te zijn en hebben ze geen idee wanneer het gemaakt kan worden. Dat gaat zo een uur verder, we vermaakten ons met het bekijken met het 'wild' in terminal C. Er woont daar namelijk een muisje onder een van de omroepbureau's, en hij kwam af en toe kijken of er wat te eten viel. Of misschien was hij op zoek naar zijn vlucht. Of het was de city mouse die naar de country wilde, maar van mij kreeg hij geen lift.

Een uur later bleek ons vliegtuig niet meer gerepareerd te worden, maar konden we weer helemaal naar een andere terminal gaan waar een ander vliegtuig voor ons klaar stond. Deze keer lukte het om te vertrekken, en na een hele turbulente rit in zo'n propellor vliegtuig waren we tegen middernacht weer thuis. Het huis bleek nog in goede staat te verkeren, en ze hadden mijn instructies gevolgd en de was en afwas gedaan, en gestofzuigd.
En dat was het einde van onze vakantie. Micky, die eerst niet eens wilde gaan, kan niet wachten op een volgende keer.

En knap hoor, als je tot hier gelezen hebt!

O, en ook nog dit: onze woordenschat is aardig uitgebreidt; ik weet nu wat keys zijn, en hammocks, en waar de Conch Republic ligt, onder andere.

Weer thuis

2011-04-12T14:40:00.003-04:00

We zijn gisteravond laat weer thuis gekomen. Alles is goed gegaan en we hebben een hele leuke tijd gehad. Zo zijn we erachter dat we samen nog genoeg plezier kunnen hebben op een vakantie zonder kinderen. Een reisverhaaltje volgt nog, ik ben bezig met foto's inladen. Hier alvast een voorproefje!

Dat is nog eens wat anders dan al die sneeuwfoto's he!

Even kort

2011-04-05T20:19:00.004-04:00

Vandaag nog tussen de sneeuw (ja echt!) en als het goed is zullen Micky en ik morgen onder de palmbomen zitten met een drankje in de hand, aan het water, terwijl we de dolfijnen voorbij zien zwemmen en de pelikanen in het water zien duiken. Ahhh! Weet je nog, dat kerstkadootje dat Micky van mij kreeg? We hebben er lang naar uitgekeken!

Van alles

2011-03-31T12:53:00.008-04:00

Van alles en nog wat en er blijft geen tijd over om te bloggen en dan opeens is het zo lang geleden dat je niet meer weer waar je moet beginnen. Dus maar wat ditjes en datjes vandaag.

We hebben een lang weekend Toronto erop zitten; op donderdagmiddag vertrokken we met de hele meute richting Niagara Falls, waar we in de avond aankwamen. We hadden een 'suite', dus 2 kamers, en een heerlijk groot bubbelbad. Tussen de badkamer en slaapkamer zat vreemd genoeg een raam met gemat glas, tot grote hilariteit van de kinderen. Misschien was dit raam er zodat je het open kon zetten en vanuit je badkuip tv kon kijken. Ik heb 'gebubbled' terwijl de kinderen gingen zwemmen. Waterratten zijn het nog altijd!

Op vrijdag zijn we 's ochtends de waterval gaan bekijken. Ja, ze zien er nog steeds hetzelfde als vorige keer, maar Giulia had ze nog nooit gezien. Het was zonnig weer, maar dat zag er alleen maar bedrieglijk uit, het was nog erg koud.

Zonsopkomst vanuit het hotel.

Alles is nog bevroren.

Daarna zijn we naar Toronto gereden, ongeveer anderhalf uur rijden. We wilden naar het Harbourfront gaan maar het was er te koud voor. Dus hebben we bij de CN Tower rondgelopen. We zijn niet naar boven geweest, hoewel dat ook erg mooi moet zijn. Alleen een beetje prijzig met 6 personen.

Hierna zijn we naar ons hotel gegaan, en kort daarna naar Elke. Het was heel leuk om haar te zien, en ook om te zien waar ze nu woont. Ze is al goed ingeburgerd in een half jaar tijd! Nu kennen onze gezinnen elkaar ook!

Op zaterdag zijn we naar het Ontario Science Centre geweest. Dat was leuk, de jongens vonden het ook leuk, alleen vonden ze dat er teveel kleine kinderen waren.
Hier hebben we verschillende uren doorgebracht, en daarna zijn we weer naar het centrum van Toronto gegaan. We gingen naar Eaton Centre, waar een groot ondergrondse mall is. Buiten stond een groep Syriers te demonstreren voor vrijheid in Syrie. De politie was erbij aanwezig, maar het was allemaal vreedzaam.
De mall was behoorlijk groot, en we hebben er een hapje gegeten bij hun food court. We zagen een plek waar ze nasi en bami hadden en die moesten we natuurlijk proberen. Micky en ik deelden een nasi, het was lekker maar flink gecurried!

Hierna reden we weer richting hotel, en aangezien we al 3 keer de IKEA langs de autoweg hadden zien liggen moesten we hier toch even naartoe. We zijn sinds we in Nederland woonden niet meer in een IKEA geweest. Aan de drukte was wel te zien dat hij hier ook populair is! Het was leuk om te zien, en ik heb Micky op het hart gedrukt dat hij mij eerst eens moet consulteren voordat hij ooit weer eens stoelen uitzoekt voor de huiskamer, zodat we eerst eens een IKEA opzoeken!

Elke avond in het hotel hebben Giulia en de jongens gezwommen. Prachtig hoeveel lol ze samen kunnen hebben!

Op zondag zijn we weer naar huis gereden, en alleen nog bij de Bass Pro Shop in Auburn aangegaan (pa en ma, we gaan daar ook een keer heen, je kijkt je ogen uit!). Bart heeft allerlei dingen nodig voor zijn internship, maar helaas had hij zijn lijst niet bij zich. Hij heeft een rugzak gekocht, maar thuis gekomen bleek het toch een maatje te klein te zijn. Ondertussen heeft hij hetzelfde merk, maar groter, en goedkoper op internet gevonden, dus die rugzak moet terug. Hij heeft ook wat kleinere dingen gekocht, zoals een muggen en vliegennet voor over zijn gezicht. Dat is in de Adirondacks een must, want het stikt er van de instecten.

Zondagmiddag hebben we ook weer de honden uit de kennel opgehaald. Muddles was er wat gestressed van en bleef maar blaffen. Thuis kwam ze weer snel bij.

We zijn er ook achter dat ze echt wel achter de kippen aangaat. We hadden ze laatst los lopen en ik liet Muddles per ongeluk van het terras af. Ze ging meteen achter 1 kip aan, die als een gek weg rende en vloog. Dat vindt Muddles dan prachtig, een speeltje. Ik kon ze allebei de eerste 10 minuten niet meer terug vinden, en toen hoorde ik wat bij de buren. Daar was ze; de buurman stond tegen Muddles te roepen en daardoor liet ze de kip los. De kip leefde nog, gelukkig, en had alleen wat natte veren, maar geen verwondingen. Muddles likte zich de mond nog eens, maar ze had de kip gemakkelijk dood kunnen bijten. Ik denk dat ze het vooral leuk vindt om erop te jagen, maar nu we dat weten kan ze nooit meer los kan zijn als de kippen los zijn! Plus ze heeft nog een betere training nodig zodat ze onder alle omstandigheden luistert en terug komt.

Wat verder nog? Ik ben meteen weer druk bezig met mijn werk, en de studentenbegeleiding. Het gaat allemaal goed. Vandaag ben ik weer bezig met maple sap inkoken, misschien wel de laatste keer. Het suikergehalte wordt nu lager, en dan moet je nog meer koken om wat siroop over te houden. Verder heb ik een paar keer meegewerkt aan de quilt, die bijna klaar is. Dan wordt er nn het dorp sinds kort Zumba les gegeven, en daar ben ik nu 2 keer geweest. Voor wie Zumba niet kent; zoiets dus. Eigenlijk is het aerobics in een nieuw jasje, en de nieuwste rage. Best pittig, je komt er goed van aan het zweten. Het is ook hier populair, de hele gymzaal staat vol.

En dan die lente? Vanavond en morgen is er een sneeuwstorm voorspeld, we zitten net op het randje en zullen hopelijk niet veel krijgen. April Fools!

Lente?

2011-03-23T13:37:00.002-04:00

Afgelopen week was ik zo blij met al die tekenen van lente. 2 kleine krokusjes die bloeien in de tuin, groepen ganzen die massaal noordwaarts trekken (we zitten hier wel op een drukke vliegroute!), groepen red winged blackbirds, het kabaal van vogels, en zelfs de eerste robins. Het maple sap liep goed, en ik heb al heel wat ingekookt. Lekker buiten bezig met fikkie stoken. En dan is er vandaag... sneeuwvrij voor de kinderen. Tot nu toe valt de hoeveelheid sneeuw wel mee, maar toch. De winter geeft het nog niet zomaar op.

Er is eigenlijk weinig te melden, en ik heb mijn blog nog nooit zo lang verwaarloosd. Er staan wat tripjes in de planning, dus dan heb ik wel weer wat te schrijven.

Het wordt wel eentonig met alweer sneeuw

2011-03-08T08:10:00.007-05:00

Zaterdag was het zo warm dat we een begin gemaakt hebben met het inkoken van maple sap, en op zondag gingen we weer verder.

Op zondagmorgen begon het te sneeuwen en het hield niet meer op tot maandag (met totaal zo'n 16 inches). Ik had een avonddienst, en die rit naar huis valt in de top 10 van rotste autoritten ooit. Als het erg koud is heb je nog wel grip op de sneeuw, maar als het net onder het vriespunt is is het erg gladde sneeuw. Het begon al leuk op de parkeerplaats. Die was schoongeveegd, maar die jojo had zo geveegd dat er een meter sneeuw achter de auto lag. Flink gasgeven om hierdoor te komen! Dan naar huis glibberen, en dat zijn een paar flinke heuvels. Bergop zat ik achter een langzame die bijna niet omhoog kwam, gelukkig kon ik er omheen, bergop kun je niet te langzaam gaan. Het waaide flink en de sneeuw van de velden blies de weg op waardoor je af en toe niet eens meer kon zien waar de weg was. Pff, blij om thuis te zijn, en daar moest ik ook flink gasgeven om door de diepe sneeuw de oprit op te komen.

Micky zou Tim zondag naar Binghamton brengen, maar dat werd uitgesteld tot maandagmorgen. Maar goed ook, want alles bleek maandag gesloten te zijn. De scholen waren gesloten, en zelfs de wegen waren een tijd dicht. Bart heeft een tijdelijk baantje en Micky zette hem een paar uur te laat af. Er waren maar een paar mensen op komen dagen. Daar hadden ze het fraai gemaakt; bij de klok waar ze inchecken had een slimme manager een papier opgehangen dat ze thuis konden blijven als ze dachten dat het te gevaarlijk was om te rijden. "Here's your sign."

Zoekplaatje, waar is mijn auto?

Muddles op het terras.

Ingeploegde brievenbussen.

De voordeur.

De scholen hadden een sneeuwdag, en we zijn lekker een tijd buiten geweest. s'Middags kwam de zon door, en dat maakt het een stuk vrolijker en hebben we nog eens buiten 'gespeeld.'

Lekker door de sneeuw baggeren.

Wandelen in het bos; erg zwaar door een halve meter sneeuw. Muddles had de grootste lol en rende rond, wat een energie heeft ze!

Giulia wordt begraven in de sneeuw.

Onder de sneeuw.

Weet je nog dat ik over een gewond hertje schreef een paar weken geleden? Gisteren stond het opeens voor het huis. De honden werden helemaal wild, en het hertje rende op 3 poten weg. Een paar uur later stond het er weer, en deze keer kon ik een paar foto's maken. We zagen dat haar achterpoot bloedde. Toen het even later weg rende kon je het bloedspoor volgen. Zo zielig!
Maar wel een taai beestje dat het al zo lang overleefd heeft.

En nog een foto van vorige week tijdens een wandeling in Taughannock Falls. Samen met Giulia, Bitz en Muddles.